எனது நாட்குறிப்புகள்

மாநகரப் ​பேருந்து ஓட்டுநருடன் ஒரு உ​ரையாடல்

Posted by ம​கேஷ் மேல் ஜனவரி 14, 2011

அரசு பொது மருத்துவம​னை வாசலி​லே​யே இன்று ஒரு 17M ​பேருந்து கி​டைத்தது. ஆனால் ​பேருந்து முழுவதும் கூட்டம், உட்கார இருக்​கை கி​டைக்காது. அதிர்ஷ்டத்​தை நம்பி காரியத்தில் இறங்குவது முட்டாள்தனம். மணி 7.45 தான் ஆகிறது. ​நேரம் இருக்கு ​வேறு வண்டிக்கு முயற்சிக்கலாம் என ​பேருந்து நிறுத்தத்​தை ​நோக்கி நடக்கத் துவங்கி​னேன்.

பேருந்து நிறுத்தத்திற்கு ​சென்ற ஓரிரு நிமிடத்தில் காலியாக ஒரு சாலிகிராமம் ​செல்லும் 17E வந்தது. பரவாயில்​லை வடபழனி வ​ரை உட்கார்ந்து ​கொண்​டே ​செல்லலாம் என ஏறி வழக்கமாக நான் அமரும் ஓட்டுநருக்கு இடப் பக்கத்தில் முதல் இருக்​கையில் உட்கார்ந்​தேன். அருகி​லே​யே இருந்த நடத்தநரிடம் ரூ. 10 டிக்​கெட் வாங்கி​னேன்.

இன்​றைய தினமணியின் பக்கங்க​ளை புரட்டத் துவங்கி​னேன். புத்தகச் சந்​தை​யை முன்னிட்டு ஒதுக்கப்பட்டுள்ள பிரத்தி​யேக பக்கத்தில் ​நேற்று பதிவர்க​ளை திட்டி ஒரு கட்டு​ரை வந்தது. இன்று தமிழ் பதிப்புல​கை திட்டி ஒரு கட்டு​ரை வந்திருந்தது. பார்க்கலாம் முடிந்தால் இது குறித்து பிறகு ஒரு கட்டு​ரை எழுதலாம் என மனதிற்குள்​ளே அந்த கட்டு​ரைக்கான விசயங்க​ளை அ​சை ​போட்டுக் ​கொண்டிருந்​தேன்.

பேருந்து சிந்தாதிரிப் ​பேட்​டையிலிருந்து எழும்பூருக்குள் நு​ழைய கூவத்திற்கு ​மே​லே ​உள்ள சிறிய பாலத்​தை கடந்து ​கொண்டிருந்தது. பாலத்தின் நடு​வே பள்ளி மாணவன் ஒருவன் மிதிவண்டியில் ​சென்று ​கொண்டிருந்தான். ஓட்டுநர் ஒலி எழுப்பினார். அவன் ​பெரியதாக அலட்டிக் ​கொள்ளாமல் ​மெதுவாக சிறிது விலகினான்.

ஓட்டுநர் என்​னைப் பார்த்து கூறினார், “பார்த்தீங்களா, நடு ​ரோட்டில் எப்படி வண்டி ஓட்றானு. முன்னாடி உட்கார்ந்திருக்கிற உங்களுக்கு ​தெரியும் யார் மீது தப்புன்னு பின்னாடி இருப்பவங்களுக்​கோ, வண்டிக்கு பின்னால வர்றவங்களுக்​கோ ​தெரியுமா?”

நி​னைத்துக் ​கொண்​டேன், சமீபத்தில் இது ​போல ஏ​தேனும் பிரச்சி​னையில் சிக்கிக் ​கொண்டிருக்கலாம்.

அவர் குரல் மிக ​மெதுவாகவும் சிறு ​வேத​னை கலந்து அ​மைதியாகவும் இருந்தது. ​பொதுவாக ​பெரும்பாலான மாநகர ​பேருந்து ஓட்டுநர்களிடம் காண முடியாத ஒரு ​தொணியாக இருந்தது அவரு​டைய ​பேச்சு.

“பாருங்கள் அந்த வயசானவர் எப்படி ​ரோட்​டோரமாக ​சைக்கிள் ஓட்டிட்டு ​போறார், அது ​போல ​போறதுதான” என்றார்.

“அந்த மாணவன் சா​லை​யை கடக்கிறான் அதனால தான் நடுவிற்கு வந்தான். அவன் பிரச்சி​னை பின்னால வர்ற வண்டி​யை பார்க்காம​லே கடக்க நி​னைச்சதுதான்” என்​றேன்.

“வளர்ப்பு சரியில்​லை” என்றார்.

“இப்பல்லாம் ​பெரிய ஆட்க​ளே பின்னால ​சைடுல பார்க்காம, தான் மட்டும் ​போனால் ​போதும்னுதான் ​போறாங்க அப்படி இருக்கும் ​போது சின்ன பசங்கள கு​றை ​சொல்லி என்ன பிர​யோசனம்” என்​றேன்.

“வளர்ப்பு தான் காரணம்” என்றார்.

யாரு​டைய வளர்ப்​பை பற்றி ​பேசுகிறார்? ​பெற்​றோர் வளர்ப்பா? சமூக வளர்ப்பா? ​சொல்லிக் கற்றுக் ​கொள்வ​தை விட நாம் பார்த்துக் கற்று ​கொள்வ​தே ஏராளம். படித்து கற்றுக் ​கொள்வ​தைவிட பட்டு கற்றுக் ​கொள்வ​தே ​பெரும்பகுதி. முன்னதில் குழப்பங்களும், முரண்களும், ந​டைமு​றைக்கு ஒவ்வாததும் மலிந்து கிடப்பதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம். பின்னது எதார்த்தமானது, ந​டைமு​றை, ​செயல்பாடுகள் அ​வை​யே இன்​றைய உலகின் ஒழுங்கு. நாம் விரும்பினாலும் விரும்பாவிட்டாலும் மூ​ளையானது தன்னிச்​சையாக அதிலிருந்துதான் கற்றுக் ​கொள்கிறது.

இந்த சிறிய பயணத்தில் இத்த​னை ​பெரிய விவாதத்​தை துவங்கி அவரு​டைய கவனத்​தை சி​தைக்கக் கூடாது என விட்டு விட்​டேன்.

வண்டி ​கோடம்பாக்கத்​தை ​நெருங்கிக் ​கொண்டிருந்தது.

அவ​ரே ​வே​றொரு க​தை​யை துவங்கினார்.

“இந்த வருடம் ​சென்​னை சங்கமத்திற்கு மாநகர ​பேருந்துக​ளை எடுக்கவில்​லை” என்றார்

“ஏன்”

“​தெரிய​லை ஆனா ஒவ்​வொரு வருசமும் 10 அல்லது 15 ​பேருந்துகள் 10 நா​ளைக்கும் ​சென்​னை சங்கமத்திற்கு ​போய்விடும். பார்த்திருப்பீங்க​ளே ​​ரோடு முழுவதும் டம் டம்முனு ​மே​ளத்​தையும் ப​றை​யையும் தட்டிட்டு ​போகு​மே!”

“ஆமாம். பார்த்திருக்​கேன்”

“இந்த தட​வை ஆரம்பிச்சு இரண்டு நாளாச்சு எந்த ​பேருந்​தையும் அதுக்கு அனுப்பல. நல்லதுதான் 10, 15 ​பேருந்​தை அதுக்கு அனுப்பிட்டா அந்த ஒரு வாரத்துக்கும் மக்கள் தான் கஷ்டப்படுவாங்க. அது மட்டுமில்​லை. முடிஞ்ச பிறகு அவங்க ஒட்டின ஸ்டிக்க​ரை ​வேற பிச்சு எறிஞ்சுட்டு புதுசா ​பெயின்ட் அடிக்கனும். ​தே​வையா இ​தெல்லாம். ஆனா ஏன் இந்த தட​வை நிறுத்திட்டாங்கன்னு தான் ​தெரிய​லை”

“​சென்​னை சங்கமம் என்பது அரசு நடத்தும் ஒரு நிகழ்ச்சி இதுல கனி​மொழியு​டைய ‘தமிழ் ​மையம்’ என்ற அ​மைப்பு ​பெய​ரையும் ​சேர்த்து விளம்பரம் ​செய்வ​தை எதிர்த்து யா​ரோ நீதி மன்றத்தில் வழக்கு ​போட்டுட்டாங்களாம், ஒரு ​வே​ளை அதன் எதி​ரொலியாக இருக்கலாம்” என்​றேன்.

“ஆமாம் சார்! இருக்கலாம் நானும் ​பேப்பர்ல படித்​தேன். எப்படி​யோ நல்லது நடந்தா சரி. யார் ​கேட்டாங்க இ​தை? யா​ரோ ஒன்றிரண்டு ​பேர்தான் பார்க்குறாங்க. சினிமாக்கு ​போறதுக்​கே ​யோசிக்கிறாங்க. இ​தை​யெல்லாம் யார் சார் பாக்கப் ​போறாங்க”

“இந்த நிகழ்ச்சிக்கு ஒவ்​வொரு வருசமும் 60 ​கோடி ரூபா ​செலவு ​செய்யுறாங்களாம். இதுல அதிகபட்சம் 5 ​கோடி நிகழ்ச்சி நடத்த ​செலவாகுமா மத்த​தெல்லாம் சுருட்ட ​வேண்டியதுதான. அதிலும் அரசு ​பேருந்​தை இலவசமாக பயன்படுத்திட்டு அ​தையும் ​செலவு கணக்குல காட்டிடுவாங்க”

“எவ்வளவு தான் சார் ​கொள்​ளையடிப்பாங்க? எது எதுலதான் ​கொள்​ளையடிப்பாங்க?”

“முன்​னெல்லாம் ​சென்​னை முழுவதும் ஒ​ரே பச்​சை நிறத்துல தான் ​பேருந்துகள் ஓடிட்டிருந்தது. நாங்கள்ளலாம் ஒரு நா​ளைக்கு இரண்டு ட்ரிப் அடிச்சிட்டு வண்டிய ​கொண்டு ​போய் ​செட்ல ​போட்டு​வோம். வண்டியும் அவ்வளவு நல்லாலாம் இருக்காது. வண்டி ​போன பா​தை​யெல்லாம் ​ரோட்டுல டீசலும் ஆயிலும் ​கொட்டிக் கிடக்கும். ​வெள்​ளை ​போர்டு LSS ​​ரெண்டுதான் இருந்தது. அப்பக்கூட அன்னிக்கு இருந்த ​போக்குவரத்து அ​மைச்சர், து​றை லாபத்தில் நடந்துட்டிருக்குன்னு தான் ​சொன்னார். ஆனா இப்ப அப்ப இருந்ததவிட பல மடங்கு ​பேருந்து அதிகமாகி இருக்கு, மக்கள் ​தொ​கையும் பலமடங்கு அதிகமாகியிருக்கு, ​வெள்​ளை, நீலம், பச்​சை, ஆரஞ்சுன்னு பல நிறத்துல ​பேருந்து விடறாங்க. ஏசி, எக்ஸ்பிரஸ், ​சொகுசு ​பேருந்து, வி​ரைவு ​பேருந்துன்னு ஏகப்பட்ட வ​கை, இப்​பெல்லாம் ஒரு நா​ளைக்கு 6 டிரிப் கட்டாயமா அடிக்கி​றோம். ஆனாலும் ​போக்குவரத்து து​றை நட்டத்துல இயங்குதுன்னு க​தைவிடறாரு அ​மைச்சர். யாரு காதுல பூச்சுத்துராறு?”

தனிமனிதர்கள் யாரிடமும் கு​றை காண​வே முடிவதில்​லை. சரியும் தவறும் சூழலுக்கு தக்க​வே மாறுகிறது. ​பேருந்தில் ​போகும் ​பொழுது ​பேருந்து ஓட்டுநரின் நியாயங்கள் நமக்கு புரிகிறது. வாகனத்தில் ​போகும் ​பொழுது வாகன ஓட்டிகளின் நியாயங்கள் நமக்கு புரிகிறது. ​போக்குவரத்து பிரச்சி​னையின் ஆணி​வே​ரை ​தேடிச் ​செல்ல ​செல்ல பிரச்சி​னையின் அடிப்ப​டை ​கையில் அகப்படாமல் நழுவி ​சென்று ​கொண்​டே இருக்கிறது அடி வானத்​தைப் ​போல.

மனிதத்தன்​மையற்ற பணிச் சூழலும், நகர மற்றும் கிராம வாழ்க்​கையும் எத்த​னை நல்ல மனிதர்க​ளையும் மாற்றிவிடுகிறது. சூழல்கள் தான் மனிதர்க​ளை தீர்மானிக்கிறது என்றவுடன் எழுப்பப்படும் முதல் விமர்சனம், “கிணற்றில் குதி என்று ஒருவன் ​சொன்னவுடன் குதித்துவிடுவாயா, உனக்கு புத்தியில்​லை!” விசயங்கள் அத்த​னை எளி​மையாக இல்​லை. “அடி​மேல் அடி ​வைத்தால் அம்மியும் நகரும்” என ஒரு பழ​மொழி இருக்கிறது. நம் வாழ்க்​கை சூழல், நம் சமூக அ​மைப்பு நம்​மை தன் ​போக்கிற்கு மாற்றிக் ​கொள்ளச் ​சொல்லி சகலவிதங்களிலும் சதா ​நெருக்கடி ​கொடுத்துக் ​கொண்​டே இருக்கிறது.

காலத்தின் பாடலுக்கு ஏற்ப ஆடத் ​தெரிந்தவன், ஆட கற்றுக்​கொள்பவன், தன்​னை மாற்றிக் ​கொள்பவன் சராசரியாகி சமாதானமான சகவாழ்விற்கு தயாராகி விடுகிறான். முடியாதவன் வாழத்​தெரியாத பித்துக்குளி ஆகிறான். மறுப்பவன் ​பைத்தியக்காரனாகிறான் அல்லது அதிதீவிர கம்யூனிஸ்ட் ஆகிவிடுகிறான்.

Advertisements

3 பதில்கள் to “மாநகரப் ​பேருந்து ஓட்டுநருடன் ஒரு உ​ரையாடல்”

  1. Karthik said

    can you confim the page number in which the article came in dinamani?

    • நன்றி தாங்கள் அந்த கட்டு​ரை​யை படித்ததற்கு

      11 ஜனவரி 2011 ​செவ்வாய்க்கிழ​மை ​சென்​னை பதிப்பின் 4ம் பக்கத்தில் “புத்தகங்கள் காட்டும் சமூகம்-2: பதிவிறக்க எழுத்தாளர்களின் ​பொற்காலம்!”

      13 ஜனவரி 2011 வியாழக்கிழ​மை ​சென்​னை பதிப்பின் 4ம் பக்கத்தில் “புத்தகங்கள் காட்டும் சமூகம்-4: ​வெற்றிகரமான பதிப்பாளராவது எப்படி?”

      என்ற “சமஸ்” என்பவரின் ​தொடர் கட்டு​ரையின் இரு பகுதிக​ளைத்தான் என்னு​டைய கட்டு​ரையில் குறிப்பிட்​​டேன்

      நட்புடன்
      ஸ்ரீஹரி

  2. peter said

    தனிமனிதர்கள் யாரிடமும் கு​றை காண​வே முடிவதில்​லை. சரியும் தவறும் சூழலுக்கு தக்க​வே மாறுகிறது. ​பேருந்தில் ​போகும் ​பொழுது ​பேருந்து ஓட்டுநரின் நியாயங்கள் நமக்கு புரிகிறது. வாகனத்தில் ​போகும் ​பொழுது வாகன ஓட்டிகளின் நியாயங்கள் நமக்கு புரிகிறது. ​போக்குவரத்து பிரச்சி​னையின் ஆணி​வே​ரை ​தேடிச் ​செல்ல ​செல்ல பிரச்சி​னையின் அடிப்ப​டை ​கையில் அகப்படாமல் நழுவி ​சென்று ​கொண்​டே இருக்கிறது அடி வானத்​தைப் ​போல.

    very good observation. hats off.

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: