எனது நாட்குறிப்புகள்

Archive for பிப்ரவரி, 2018

அவரை வாசு என்றே அழைக்கலாம்

Posted by ம​கேஷ் மேல் பிப்ரவரி 3, 2018

ஆமாம்! பெயரில் என்ன இருக்கிறது. எத்தனையோ எழுத்தாளர்கள், கவிஞர்கள் பல்வேறு புனைப் பெயர்களில்தான் எழுதுகிறார்கள். தமிழில் சங்க இலக்கியத்தை படைத்தவர்கள் பலரும் யாரென்றே தெரியாது. இந்தியாவின் கோவில்களில் சிற்பங்களையும், அழகிய மண்டபங்களையும் செதுக்கிய சிற்பிகள் யாரொருவரின் பெயரும் தெரியாது. இந்தியாவின் மிகச் சிறந்த நாகரீகம் என்று கண்டறியப்பட்ட சிந்து சமவெளி நாகரீக மக்கள் யாரென்றும், அவர்களுடைய மொழிய எதுவென்றும் தெரியாது. இந்திய சுதந்திரப் போராட்டத்திற்காக போராடிய லட்சக்கணக்கான சுதந்திரப் போராட்ட வீரர்கள் பெயர்கள் நமக்குத் தெரியாது. ஹிட்லரின் பாசிச படைகளுக்கு எதிரான வீரச் சமர்களில் இறந்த எண்ணற்ற வீரர்கள் யாரென்று தெரியாது. உண்மையில் பெயரில் என்னதான் இருக்கிறது. முன்னேறும் முன்னேற வேண்டிய சமூகங்களுக்கு சிந்தனைகளும், செயல்களும், படைப்புகளும்தான் முக்கியம். ‘மெய்ப்பொருள் காண்பதுதானே அறிவு’ ‘யார் வாய் கேட்டோம்’ என்பதில் என்ன இருக்கிறது.

இந்தியாவின் மிகப்பெரிய அபாயம், ஆபத்து என்று கூறப்படுபவர்கள்; இந்தியாவின் மிகப்பெரிய அபாயம், ஆபத்திற்கு எங்கள் கொள்கைகளில், திட்டங்களில், அமைப்பு வடிவங்களில், செயல்படும் முறைகளில்தான் தீர்வு இருக்கிறது என்று கூறுகிறவர்கள் குறித்து தமிழர்களாகிய நாம் எந்தளவிற்கு தெரிந்து வைத்திருக்கிறோம். அல்லது நாம் தெரிந்து கொள்வதற்கு எங்கே வாய்ப்பிருக்கிறது?

பத்திரிகைகள், தொலைக்காட்சிகள் எதுவும் அவர்களுடைய எழுத்துக்களையோ, குரல்களையோ நேரடியாக பதிவு செய்யாது. இந்திய அரசு அவர்களை பத்திரிகை நடத்தவோ, இணையப் பக்கங்களை நடத்தவோ அனுமதிக்காது. மக்களுக்கு சரி தவறுகளை பகுத்தாராயும் ஆற்றல் உண்டு என்பதை எந்தத் தரப்பும் ஏற்றுக் கொள்ளாது. மாற்றுக் கருத்துகளை மாற்றுச் செயல்பாடுகளை தெரிந்து கொள்வதற்கு மக்களுக்கு இருக்கும் சுதந்திரத்தை உத்திரவாதப்படுத்துவதற்கு பெயரே ஜனநாயகம் என்கிற அடிப்படை புரிதல்கூட இல்லாத அரசும் நாடுமே உலகின் மிகப் பெரிய ஜனநாயக நாடு. அற்புதம்.

இந்தாண்டு சென்னை புத்தகச் சந்தையில் தோழர். தமிழ் காமராசு இந்நுாலை வாங்கித் தந்து, அவசியம் படியுங்கள் என்றார். இந்நுால் ஆங்கிலத்தில் “Let’s call him Vasu: With the Maoists in Chhattisgarh” என்ற தலைப்பில் 2013ம் ஆண்டு சர்வதேச பதிப்பகமான பென்குயின் பதிப்பகத்தால் வெளியிடப்பட்டுள்ளது. இதன் ஆசிரியர் சுப்ரன்ஷு சௌத்ரி பி.பி.சி நிருபர். அவர் இந்தியாவிலும் வெளிநாடுகளிலும் பல ஊடகங்களுக்காக வேலை பார்த்தவர்.  சதீஸ்கர் மாநிலத்தின் தண்டகாரன்யா காடுகளில் 7 ஆண்டுகள் உயிரைப் பணயம் வைத்து மாவோயிஸ்ட்களுடன் காடு மலை அனைத்திலும் சுற்றித்திரிந்து, தான் அவர்களைப் பற்றியும், அவர்களின் செயல்பாடுகள், செயல்படும் விதங்கள் குறித்து அறிந்து கொண்டவை அனைத்தையும் பதிவு செய்ய முயன்றுள்ளார்.

2016ம் ஆண்டு இந்நுால் தமிழில் “அவரை வாசு என்றே அழைக்கலாம்: சதீஸ்கரில் உள்ள மாவோயிஸ்ட்களுடன் ஒரு பயணம்” என்ற தலைப்பில் எதிர் வெளியீட்டகத்தால் வெ. ஜீவானந்தம் என்பவருடைய மொழிபெயர்ப்பில் கொண்டுவரப் பட்டுள்ளது. இணையத்தில் இந்நுால் பற்றி தேடினால் ஆங்கிலத்தில் ஏகப்பட்ட அறிமுகக் கட்டுரைகள், விமர்சனங்கள் வாசிக்கக் கிடைக்கின்றன. பெரும் ஆங்கில தினசரிகள் மற்றும் இதழ்களின் இணையப்பக்கங்களில் விரிவான கட்டுரைகள் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன. தமிழில் ஓரிரண்டு பதிப்பக இணையப்பக்கங்களில், வெறும் நுாலின் விலை, கிடைக்குமிடம் பற்றிய தகவல் பகிர்வு மட்டுமே உள்ளது. நுால் தமிழில் வெளிவந்து 1 வருடங்களுக்கு மேலாகிவிட்டது. தமிழ் பிளாக்குகளிலோ, இணையப்பக்கங்களிலோ எங்கும் நுால் குறித்த கட்டுரைகள் வாசிக்கக் கிடைக்கவில்லை. இவற்றை வாசிப்பதற்கோ, இவை குறித்து உரையாடுவதற்கோ தேவையில்லை என்று நினைக்கிற ஒரு சமூகத்தின் விடுதலை குறித்த அக்கறைகள் பெரும் கேள்விக் குறியாகத்தான் இருக்கும் என்ற நிலை மிகுந்த வருத்தத்திற்குரியதாக இருக்கிறது. நான் பார்த்தவரை அச்சு பத்திரிகைகளிலும் ஏதும் வந்திருப்பதாகத் தெரியவில்லை.

இதற்கு முன்பாக அருந்ததி ராயின் “தோழர்களுடன் ஒரு பயணம்” என்ற ஆங்கில நுாலின் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு வந்திருந்தது. இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (மாவோயிஸ்ட்) பொதுச் செயலாளர் கணபதியுடன் ஜேன் மிர்தால் நேர்காணல் தமிழில் வந்தது. “வணக்கம் பஸ்தர்” நுால் தமிழில் வந்தது. இது போன்ற நுால்கள்தான் பொது வெளியில் மாவோயிஸ்ட்கள் யார்? அவர்களின் நோக்கம் என்ன? அவர்கள் எதற்காக, யாருக்காக போராடுகிறார்கள்? என்கிற குறைந்தபட்ட நேர்மறையான புரிதல்களை பெற உதவுபவையாக உள்ளன.

அறுபதுகளில் துவங்கிய நக்சல்பாரி இயக்கம், பல்வேறு ஏற்ற இறக்கங்களோடு, பல்வேறு சித்தாந்த செயல்முறை மாறுபாடுகளோடு இன்றைக்கு 2017களில் மாவோயிஸ்டாக இந்திய அரசிற்கு இந்தியாவின் மையப் பகுதியில் பெரும் அச்சுறுத்தலாக வளர்ந்து நிற்கிறது.

இந்திய அரசு அவர்களை வளர்ச்சிக்கு எதிரானவர்கள். கல்வியறிவும் நவீன சிந்தனைகளும் இல்லாத ஆதிவாசிகள் பழங்குடிகளை ஏமாற்றி கேடயமாக பயன்படுத்துகிறார்கள், இந்தியாவின் எதிரிகளோடு ரகசியமாக கைகோர்த்துக் கொண்டு இந்தியாவின் அமைதியை, ஸ்திரத்தன்மையை குலைக்க முயற்சிக்கிறார்கள். நாட்டில் வன்முறை வெறியாட்டங்களை நடத்துகிறார்கள், பொதுச் சொத்துக்களை அழிக்கிறார்கள், காவல்துறை மற்றும் துணை இராணுவப்படைகளை கொலை செய்கிறார்கள் என அடுக்கடுக்கான குற்றச்சாட்டுகளை வைக்கிறார்கள்.

ஆனால் இது போன்ற குற்றச்சாட்டுகளுக்கு அவர்கள் என்ன பதில் தருகிறார்கள் என்பது பொது மக்களாகிய நமக்கு எதுவும் தெரிவதில்லை. இந்தியா பல்வேறு மொழி பேசும் மாநிலங்களாக இருப்பதை மாற்றி ஒரே மொழி பேசும் நாடாக மாற்ற நினைக்கும் மத்திய அரச அதே வேளையில் பல்வேறு மொழி பேசுபவர்களாக மக்கள் பிரிந்து கிடைப்பதன் வசதிகளை, லாபங்களை பெரிய அளவில் அனுபவிக்கவும் செய்கிறார்கள். ஒரு புறம் சந்தையின் தேவைகளுக்காக ஒன்றிணைக்கவும் மற்றொருபுறம் அடக்கியாளும் தேவைகளுக்காக பிரித்து வைக்கவுமாக ஒரே நேரத்தில் இருவிதமான நெருக்கடிகளுக்கும் உள்ளாகி இருக்கிறார்கள்.

மேற்கு வங்கத்தின் சிலிகுரி மாவட்டத்தில் உள்ள நக்சல்பாரி கிராமத்தில் துவங்கிய நக்சல்பாரி இயக்கம் என்று சொல்லப்பட்ட விவசாயிகள் இயக்கம் கடும் அடக்குமுறைகளுக்கும், படுகொலைகளுக்கும் பிறகு, ஆந்திரத்தில் பற்றி எரிந்தது எண்பதுகளில் ஆந்திரத்தில் நடத்தப்பட்ட கடும் அடக்குமுறைகள் மற்றும் போலி மோதல் படுகொலைகளுக்குப் பிறகு இப்பொழுது ஜார்கன்ட் என்று அழைக்கப்படும் தனி மாநிலத்தின் தண்டகாரன்ய காடுகளுக்கு இடம் பெயர்ந்தது. அங்குள்ள ஆதிவாசிகள், பழங்குடி மக்களின் பிரச்சினைகளை எடுத்து போராடியது. அவர்களை மிக மோசமாக ஏமாற்றிவந்த நகர்ப்புறத்தைச் சேர்ந்த வியாபாரிகள் மற்றும் ஏஜென்ட்களிடமிருந்து அவர்களை காப்பாற்றியது. உலகமயமாக்கலுக்குப் பிறகு அங்குள்ள கனிம வளங்களை கொள்ளையடிக்க வந்த கார்ப்பரேட்களிடமிருந்து அம்மக்களை பாதுகாக்க இந்திய அரசையும், துணை இராணுவப்படைகளையும் எதிர் கொள்ளக் கூடிய அளவிற்கு அவ்வியக்கம் பிரம்மாண்டமாக வளர்ந்தது. கிட்டத்தட்ட இந்தியாவிற்குள் விடுதலைப்புலிகளைப் போல தனிப்படைகளை கட்டும் அளவிற்கு அவ்வியக்கம் வளர்ந்து இந்திய மற்றும் உலக ஆட்சியாளர்களையே பயங்கொள்ள வைக்கும் அளவிற்கு இன்று வளர்ந்து நிற்கிறது.

அவ்வியக்கத்தை அழித்து ஒழிப்பதற்கு சகல தந்திரங்களையும் இந்திய மற்றும் சத்தீஸ்கர் மாநில அரசம், காவல்துறை மற்றும் துணை இராணுவப்படைகளும் நடத்தி வருகின்றன. ஒரு சந்தன வீரப்பனை பிடிக்கவே தமிழக காவல்துறை எத்தனை தந்திரங்களை, சட்டத்திற்கு மீறிய செயல்களை செய்தன என்பதை புரிந்து கொண்டிருக்கிற தமிழக மக்களுக்கு மாவோயிஸ்ட்கள் பிரச்சினையின் பரிமானத்தை புரிந்து கொள்வது அத்தனை கடினமாக இருக்காது என்றே நினைக்கிறேன்.

இந்திய அரசு சட்டப்படி, ஜனநாயக வழிமுறைகளின்படி இப்பிரச்சினையை கையாள முடியாது என்ற முடிவுகளுக்கு வந்துவிட்டதையும். எந்த மோசமான வழிமுறையிலேனும் இப்பிரச்சினையை முடிவுக்கு கொண்டு வரவேண்டும் என்ற முடிவில் இருப்பதையும் தான் சல்வா ஜுடும், போலி மோதல் படுகொலைகள், பழங்குடிகளை காடுகளை விட்டு வெளியேற்றி முகாம்களில் தங்க வைத்திருப்பது, அவர்களுக்கு தேவையான அடிப்படை வசதிகள் அனைத்தையும் நிறுத்தி வைத்திருப்பது என அனைத்தும் நிரூபிக்கின்றன.

சரி! உண்மையில் மாவோயிஸ்ட்களா அல்லது இந்திய அரசா யார்தான் நல்லவர்கள்? சரி இந்திய அரச சொல்கிறபடி அப்பகுதிகளின் வளர்ச்சிக்கும் முன்னேற்றத்திற்கும் அப்பகுதியில் மாவோயிஸ்ட்கள் காரணமாக இருக்கிறார்கள். மற்ற பகுதிகளில் இந்திய அரசு அப்படியென்ன மக்களின் வளர்ச்சிக்கும் முன்னேற்றத்திற்கும் தகுந்த ஏற்பாடுகளை செய்திருக்கிறது.

தமிழக மக்களுக்கு சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை. கூடங்குளம் அணுமின் நிலையம் துவங்கி, மணல் கொள்ளை, கிரானைட் கொள்ளை, ஹைட்ரோ கார்பன் திட்டம், மீத்தேன், கெயில் எரிவாயுத்திட்டம், என தமிழக நதிகளையும், காடுகளையும், இயற்கை வளங்களையம், நீர்நிலைகளையும் அழித்து, சுற்றுபுறத்தை மாசுகேடானதாக மாற்றி அந்நிய நிறுவனங்கள் கொள்ளையடிக்க கட்டுப்பாடற்ற முறையில் தமிழக நிலத்தை திறந்துவிட்டிருக்கிற இதே இந்திய அரசின் மோசமான மக்கள் விரோத கொள்கைகளாலும், திட்டங்களாலும் தமிழகம் முழுதும் மக்கள் பாதிக்கப்பட்டிருப்பதை ஒவ்வொரு தமிழனும் அறிவான்.

நகர்ப்புறங்கள் அனைத்தும் ரியல் எஸ்டேட் வியாபாரிகளால் விவசாயமும், நீர்நிலைகளும் அழிக்கப்பட்டு மக்கள் குடிக்கவும் நீரின்றி அலையும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டிருப்பதை தமிழக நகர்ப்புற மக்களும் அறிவார்கள்.

இவற்றிற்கெல்லாம் யார் முடிவு கட்டுவார்கள், எப்படி முடிவு கட்டுவது என்று தெரியாமல் தமிழக மக்கள் செய்வதறியாது திகைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். தேர்தலில் போட்டியிடும் அனைத்து கட்சிகளும் இன்றைய நிலைக்கு எதிராக நெட்டை நெடு மரங்களென நின்று கொண்டிருக்கிறார்கள். அனைவரும் தமிழக மக்கள் முன்பு அம்பலப்பட்டுக் கிடக்கிறார்கள். எங்கும் மக்கள் தலைமையின்றி, வழிகாட்டுதலின்றி, எந்தத் திட்டமிடலுமின்றி, தனியே இலக்கற்று போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இது போன்ற நிலைதான் இதைவிடப் பன்மடங்காக சதீஸ்கர் மாவட்டத்தின் தண்டாகரன்யா, பஸ்தர் காடுகளில் வாழும் மக்களுக்கு ஏற்பட்டுள்ளது. அங்கே அவர்களோடு மாவோயிஸ்ட்கள் நிற்கிறார்கள். அம்மக்களின் போராட்டங்களுக்கு தலைமை தாங்குகிறார்கள். பாரம்பரியமாகவே வில் அம்பு ஈட்டிகளுடன் தங்கள் எதிரிகளுக்கு எதிராக போராடும் போர்குணமிக்க அம்மக்களுக்கு நவீன ஆயுதங்களை ஏந்தவும், எதிரிகளுக்கு எதிராக நவீன வீயூகங்கள் வகுக்கவும் மாவோயிஸ்ட்கள் கற்றுத் தருகிறார்கள். அதன் உட்பகுதிகளில் அவர்கள் இந்திய அரசோ, இராணுவமோ, அதிகாரப்படைகளோ நுழையவும் முடியாத தனி நாட்டையே உருவாக்கி வைத்திருக்கிறார்கள்.

நாம் இங்கு எங்கும் தமிழ் மொழி மத்திய அரசால் புறக்கணிக்கப்படுவதையும், அழித்தொழிக்கப்படுவதையும் பார்த்துக் கொண்டு அதற்கு எதிராக போராடிக் கொண்டும் இருக்கிறோம். அங்கே அப்பழங்குடிகளின் மொழியாகிய கோண்டி மொழியில் பாடத்திட்ட்ங்களை உருவாக்கி அவர்கள் கற்பித்து வருகிறார்கள். அந்நிய மூலதனத்தின் துனையின்றி அம்மக்களின் உழைப்பையே மூலதனமாகக் கொண்டு சுயமான உற்பத்தி பொருளாதார முறைகளை நவீனபானியில் உருவாக்கி வருகிறார்கள்.

இவை பற்றியெல்லாம் இந்நுாலில் இதன் ஆசிரியர் தன் நேரடி அனுபவங்களை பேசுகிறார்.

மற்றொருபுறம் அப்பகுதிகளில் காடுகளில் வாழும் ஒடுக்கப்பட்ட சாதிகளைச் சார்ந்த ஆதிவாசிகள் பழங்குடிகளுக்குத் தாண்டி மற்றவர்களுக்கும், நகரங்களில் வாழும் மக்களுக்கும், நாட்டின் பிற பகுதிகளைச் சாந்த மக்களுக்கும் மாவோயிஸ்ட்கள் பற்றி எதுவும் தெரியாது. அவர்களது நோக்கங்கள், லட்சியங்கள் எது குறித்தும் தெரியாது. அவர்கள் இந்த நுாற்றாண்டில் உலகம் முழுவதும் எதிர்ப்பியக்கங்கள் ஒழித்தழிக்கப்பட்டும், சமரசங்களுக்கு உள்ளாகியும் வரும் சூழலில் எத்தனை காலம் தாக்குப்பிடிக்க முடியும் என்பது பெரும் கேள்விக்குறி. அவர்களது இராணுவவாத செயல்பாடுகளும், பின்தங்கிய மக்களைச் சார்ந்து செயல்படும் முறைகளும் எத்தனை வீதம் சரி என்று தெரியாது. வளர்ந்த இந்தியா போன்ற நாடுகளில் தொழிலாளி வர்க்கமும், நடுத்தர வர்க்கமும், அறிவுஜீவிகளும் வளர்ந்துள்ள நிலையில் அவர்கள் மத்தியில் எல்லாம் வேலை செய்யவே முடியாத நிலையில் இருக்கும் அவர்களுடைய செயல்பாடுகள் சரியா என்கிற கேள்விகள் உள்ளன. இவை குறித்தெல்லாம் இந்நுாலில் ஆசிரியர் அவர்களோடு உரையாடியதாகத் தெரியவில்லை.

கடைசியாக மொழிபெயர்ப்பு குறித்தும், தமிழ் பதிப்பு குறித்தும் சில வார்த்தைகள். அருந்ததி ராயின் “தோழர்களுடன் ஒரு பயணம்” நுாலின் மொழிபெயர்ப்பை ஒப்பிடும் பொழுது இந்நுாலின் மொழிபெயர்ப்பு நன்கு புரியும் விதத்திலும், கோர்வையாகவும் இருக்கிறது. வெகு சில இடங்களில் வாக்கிய அமைப்புகள் குழப்பத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. தமிழ் மொழிபெயர்ப்பாளரின் உரையோ, தமிழ் பதிப்புக்கான உரையோ, ஆங்கில நுால் வெளிவந்த விபரங்களோ, ஆசிரியர் குறித்த விபரங்களோ எதுவும் இல்லாமல் தமிழில் நுால் பதிப்பிக்கப்பட்டிருப்பது உண்மையிலேயே மிகச் சிறந்த பதிப்புப் பாரம்பரியம் கொண்ட தமிழுக்கு இழுக்கு.

மூல நுால் குறித்த ஓரிரு விமர்சனங்கள்

1. துவங்கும் பொழுது இருந்த மொழியும், நடையும் பிற்பாடு காணாமல் போகிறது. பின்னால் முழுவதும் உணர்ச்சியற்ற வெறும் புள்ளிவிபர தகவல் மழைதான்.
2. ஏழு வருடங்கள் மாவோயிஸ்டகள் உடனே வாழ்ந்து அறிந்ததற்கான ஆழமும், விரிவும் நுாலில் இல்லை.
3. நுாலின் தலைப்புக்கு மாறாக அவர் யார் இவர் யார் என்று தெரிந்து கொள்ள விரும்புகிற ஆசிரியரின் நடுத்தர வர்க்க ஆர்வம் இந்நுாலின் நோக்கத்திற்கும், பரந்த இந்திய மற்றும் உலக வாசகர்களின் வாசிப்பு நோக்கத்திற்கும் தேவையற்றதாக இருக்கிறது.
4. அவர்களுடைய கொள்கை, திட்டங்கள், இந்தியா மற்றும் அதன் உழைக்கும் மக்கள் பற்றிய அவர்களுடைய நிலைப்பாடுகள், புரிதல்கள் பற்றிய விரிவான பேட்டிகள் இல்லை.
5. அதன் பொதுச் செயலாளர் கணபதி, கிஷன்ஜி, போன்ற முக்கிய தலைவர்களை சந்தித்த அனுபவத்தை பகிர்ந்து கொள்ளும் பக்கங்களில் அவர்களுடனான நேர்காணல்கள் எதுவும் இல்லாதது ஏமாற்றத்தையே அளித்தது.
6. ஆசிரியரின் இன்றைய வனிக நலன்சார்ந்த இதழியல் அணுகுமுறைக்கும், பரபரப்பு இதழியல் எழுத்துக்களுக்கும், மிக சீரியசான பிரச்சினைகள் குறித்த ஆழ்ந்த அக்கறை சார்ந்த செயல்பாடுகளுக்கும் இடையே நுால் தடுமாறுகிறது.

Advertisements

Posted in கட்டு​ரை, விமர்சனம் | Leave a Comment »