எனது நாட்குறிப்புகள்

Archive for the ‘கட்டு​ரை’ Category

அவரை வாசு என்றே அழைக்கலாம்

Posted by ம​கேஷ் மேல் பிப்ரவரி 3, 2018

ஆமாம்! பெயரில் என்ன இருக்கிறது. எத்தனையோ எழுத்தாளர்கள், கவிஞர்கள் பல்வேறு புனைப் பெயர்களில்தான் எழுதுகிறார்கள். தமிழில் சங்க இலக்கியத்தை படைத்தவர்கள் பலரும் யாரென்றே தெரியாது. இந்தியாவின் கோவில்களில் சிற்பங்களையும், அழகிய மண்டபங்களையும் செதுக்கிய சிற்பிகள் யாரொருவரின் பெயரும் தெரியாது. இந்தியாவின் மிகச் சிறந்த நாகரீகம் என்று கண்டறியப்பட்ட சிந்து சமவெளி நாகரீக மக்கள் யாரென்றும், அவர்களுடைய மொழிய எதுவென்றும் தெரியாது. இந்திய சுதந்திரப் போராட்டத்திற்காக போராடிய லட்சக்கணக்கான சுதந்திரப் போராட்ட வீரர்கள் பெயர்கள் நமக்குத் தெரியாது. ஹிட்லரின் பாசிச படைகளுக்கு எதிரான வீரச் சமர்களில் இறந்த எண்ணற்ற வீரர்கள் யாரென்று தெரியாது. உண்மையில் பெயரில் என்னதான் இருக்கிறது. முன்னேறும் முன்னேற வேண்டிய சமூகங்களுக்கு சிந்தனைகளும், செயல்களும், படைப்புகளும்தான் முக்கியம். ‘மெய்ப்பொருள் காண்பதுதானே அறிவு’ ‘யார் வாய் கேட்டோம்’ என்பதில் என்ன இருக்கிறது.

இந்தியாவின் மிகப்பெரிய அபாயம், ஆபத்து என்று கூறப்படுபவர்கள்; இந்தியாவின் மிகப்பெரிய அபாயம், ஆபத்திற்கு எங்கள் கொள்கைகளில், திட்டங்களில், அமைப்பு வடிவங்களில், செயல்படும் முறைகளில்தான் தீர்வு இருக்கிறது என்று கூறுகிறவர்கள் குறித்து தமிழர்களாகிய நாம் எந்தளவிற்கு தெரிந்து வைத்திருக்கிறோம். அல்லது நாம் தெரிந்து கொள்வதற்கு எங்கே வாய்ப்பிருக்கிறது?

பத்திரிகைகள், தொலைக்காட்சிகள் எதுவும் அவர்களுடைய எழுத்துக்களையோ, குரல்களையோ நேரடியாக பதிவு செய்யாது. இந்திய அரசு அவர்களை பத்திரிகை நடத்தவோ, இணையப் பக்கங்களை நடத்தவோ அனுமதிக்காது. மக்களுக்கு சரி தவறுகளை பகுத்தாராயும் ஆற்றல் உண்டு என்பதை எந்தத் தரப்பும் ஏற்றுக் கொள்ளாது. மாற்றுக் கருத்துகளை மாற்றுச் செயல்பாடுகளை தெரிந்து கொள்வதற்கு மக்களுக்கு இருக்கும் சுதந்திரத்தை உத்திரவாதப்படுத்துவதற்கு பெயரே ஜனநாயகம் என்கிற அடிப்படை புரிதல்கூட இல்லாத அரசும் நாடுமே உலகின் மிகப் பெரிய ஜனநாயக நாடு. அற்புதம்.

இந்தாண்டு சென்னை புத்தகச் சந்தையில் தோழர். தமிழ் காமராசு இந்நுாலை வாங்கித் தந்து, அவசியம் படியுங்கள் என்றார். இந்நுால் ஆங்கிலத்தில் “Let’s call him Vasu: With the Maoists in Chhattisgarh” என்ற தலைப்பில் 2013ம் ஆண்டு சர்வதேச பதிப்பகமான பென்குயின் பதிப்பகத்தால் வெளியிடப்பட்டுள்ளது. இதன் ஆசிரியர் சுப்ரன்ஷு சௌத்ரி பி.பி.சி நிருபர். அவர் இந்தியாவிலும் வெளிநாடுகளிலும் பல ஊடகங்களுக்காக வேலை பார்த்தவர்.  சதீஸ்கர் மாநிலத்தின் தண்டகாரன்யா காடுகளில் 7 ஆண்டுகள் உயிரைப் பணயம் வைத்து மாவோயிஸ்ட்களுடன் காடு மலை அனைத்திலும் சுற்றித்திரிந்து, தான் அவர்களைப் பற்றியும், அவர்களின் செயல்பாடுகள், செயல்படும் விதங்கள் குறித்து அறிந்து கொண்டவை அனைத்தையும் பதிவு செய்ய முயன்றுள்ளார்.

2016ம் ஆண்டு இந்நுால் தமிழில் “அவரை வாசு என்றே அழைக்கலாம்: சதீஸ்கரில் உள்ள மாவோயிஸ்ட்களுடன் ஒரு பயணம்” என்ற தலைப்பில் எதிர் வெளியீட்டகத்தால் வெ. ஜீவானந்தம் என்பவருடைய மொழிபெயர்ப்பில் கொண்டுவரப் பட்டுள்ளது. இணையத்தில் இந்நுால் பற்றி தேடினால் ஆங்கிலத்தில் ஏகப்பட்ட அறிமுகக் கட்டுரைகள், விமர்சனங்கள் வாசிக்கக் கிடைக்கின்றன. பெரும் ஆங்கில தினசரிகள் மற்றும் இதழ்களின் இணையப்பக்கங்களில் விரிவான கட்டுரைகள் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன. தமிழில் ஓரிரண்டு பதிப்பக இணையப்பக்கங்களில், வெறும் நுாலின் விலை, கிடைக்குமிடம் பற்றிய தகவல் பகிர்வு மட்டுமே உள்ளது. நுால் தமிழில் வெளிவந்து 1 வருடங்களுக்கு மேலாகிவிட்டது. தமிழ் பிளாக்குகளிலோ, இணையப்பக்கங்களிலோ எங்கும் நுால் குறித்த கட்டுரைகள் வாசிக்கக் கிடைக்கவில்லை. இவற்றை வாசிப்பதற்கோ, இவை குறித்து உரையாடுவதற்கோ தேவையில்லை என்று நினைக்கிற ஒரு சமூகத்தின் விடுதலை குறித்த அக்கறைகள் பெரும் கேள்விக் குறியாகத்தான் இருக்கும் என்ற நிலை மிகுந்த வருத்தத்திற்குரியதாக இருக்கிறது. நான் பார்த்தவரை அச்சு பத்திரிகைகளிலும் ஏதும் வந்திருப்பதாகத் தெரியவில்லை.

இதற்கு முன்பாக அருந்ததி ராயின் “தோழர்களுடன் ஒரு பயணம்” என்ற ஆங்கில நுாலின் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு வந்திருந்தது. இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (மாவோயிஸ்ட்) பொதுச் செயலாளர் கணபதியுடன் ஜேன் மிர்தால் நேர்காணல் தமிழில் வந்தது. “வணக்கம் பஸ்தர்” நுால் தமிழில் வந்தது. இது போன்ற நுால்கள்தான் பொது வெளியில் மாவோயிஸ்ட்கள் யார்? அவர்களின் நோக்கம் என்ன? அவர்கள் எதற்காக, யாருக்காக போராடுகிறார்கள்? என்கிற குறைந்தபட்ட நேர்மறையான புரிதல்களை பெற உதவுபவையாக உள்ளன.

அறுபதுகளில் துவங்கிய நக்சல்பாரி இயக்கம், பல்வேறு ஏற்ற இறக்கங்களோடு, பல்வேறு சித்தாந்த செயல்முறை மாறுபாடுகளோடு இன்றைக்கு 2017களில் மாவோயிஸ்டாக இந்திய அரசிற்கு இந்தியாவின் மையப் பகுதியில் பெரும் அச்சுறுத்தலாக வளர்ந்து நிற்கிறது.

இந்திய அரசு அவர்களை வளர்ச்சிக்கு எதிரானவர்கள். கல்வியறிவும் நவீன சிந்தனைகளும் இல்லாத ஆதிவாசிகள் பழங்குடிகளை ஏமாற்றி கேடயமாக பயன்படுத்துகிறார்கள், இந்தியாவின் எதிரிகளோடு ரகசியமாக கைகோர்த்துக் கொண்டு இந்தியாவின் அமைதியை, ஸ்திரத்தன்மையை குலைக்க முயற்சிக்கிறார்கள். நாட்டில் வன்முறை வெறியாட்டங்களை நடத்துகிறார்கள், பொதுச் சொத்துக்களை அழிக்கிறார்கள், காவல்துறை மற்றும் துணை இராணுவப்படைகளை கொலை செய்கிறார்கள் என அடுக்கடுக்கான குற்றச்சாட்டுகளை வைக்கிறார்கள்.

ஆனால் இது போன்ற குற்றச்சாட்டுகளுக்கு அவர்கள் என்ன பதில் தருகிறார்கள் என்பது பொது மக்களாகிய நமக்கு எதுவும் தெரிவதில்லை. இந்தியா பல்வேறு மொழி பேசும் மாநிலங்களாக இருப்பதை மாற்றி ஒரே மொழி பேசும் நாடாக மாற்ற நினைக்கும் மத்திய அரச அதே வேளையில் பல்வேறு மொழி பேசுபவர்களாக மக்கள் பிரிந்து கிடைப்பதன் வசதிகளை, லாபங்களை பெரிய அளவில் அனுபவிக்கவும் செய்கிறார்கள். ஒரு புறம் சந்தையின் தேவைகளுக்காக ஒன்றிணைக்கவும் மற்றொருபுறம் அடக்கியாளும் தேவைகளுக்காக பிரித்து வைக்கவுமாக ஒரே நேரத்தில் இருவிதமான நெருக்கடிகளுக்கும் உள்ளாகி இருக்கிறார்கள்.

மேற்கு வங்கத்தின் சிலிகுரி மாவட்டத்தில் உள்ள நக்சல்பாரி கிராமத்தில் துவங்கிய நக்சல்பாரி இயக்கம் என்று சொல்லப்பட்ட விவசாயிகள் இயக்கம் கடும் அடக்குமுறைகளுக்கும், படுகொலைகளுக்கும் பிறகு, ஆந்திரத்தில் பற்றி எரிந்தது எண்பதுகளில் ஆந்திரத்தில் நடத்தப்பட்ட கடும் அடக்குமுறைகள் மற்றும் போலி மோதல் படுகொலைகளுக்குப் பிறகு இப்பொழுது ஜார்கன்ட் என்று அழைக்கப்படும் தனி மாநிலத்தின் தண்டகாரன்ய காடுகளுக்கு இடம் பெயர்ந்தது. அங்குள்ள ஆதிவாசிகள், பழங்குடி மக்களின் பிரச்சினைகளை எடுத்து போராடியது. அவர்களை மிக மோசமாக ஏமாற்றிவந்த நகர்ப்புறத்தைச் சேர்ந்த வியாபாரிகள் மற்றும் ஏஜென்ட்களிடமிருந்து அவர்களை காப்பாற்றியது. உலகமயமாக்கலுக்குப் பிறகு அங்குள்ள கனிம வளங்களை கொள்ளையடிக்க வந்த கார்ப்பரேட்களிடமிருந்து அம்மக்களை பாதுகாக்க இந்திய அரசையும், துணை இராணுவப்படைகளையும் எதிர் கொள்ளக் கூடிய அளவிற்கு அவ்வியக்கம் பிரம்மாண்டமாக வளர்ந்தது. கிட்டத்தட்ட இந்தியாவிற்குள் விடுதலைப்புலிகளைப் போல தனிப்படைகளை கட்டும் அளவிற்கு அவ்வியக்கம் வளர்ந்து இந்திய மற்றும் உலக ஆட்சியாளர்களையே பயங்கொள்ள வைக்கும் அளவிற்கு இன்று வளர்ந்து நிற்கிறது.

அவ்வியக்கத்தை அழித்து ஒழிப்பதற்கு சகல தந்திரங்களையும் இந்திய மற்றும் சத்தீஸ்கர் மாநில அரசம், காவல்துறை மற்றும் துணை இராணுவப்படைகளும் நடத்தி வருகின்றன. ஒரு சந்தன வீரப்பனை பிடிக்கவே தமிழக காவல்துறை எத்தனை தந்திரங்களை, சட்டத்திற்கு மீறிய செயல்களை செய்தன என்பதை புரிந்து கொண்டிருக்கிற தமிழக மக்களுக்கு மாவோயிஸ்ட்கள் பிரச்சினையின் பரிமானத்தை புரிந்து கொள்வது அத்தனை கடினமாக இருக்காது என்றே நினைக்கிறேன்.

இந்திய அரசு சட்டப்படி, ஜனநாயக வழிமுறைகளின்படி இப்பிரச்சினையை கையாள முடியாது என்ற முடிவுகளுக்கு வந்துவிட்டதையும். எந்த மோசமான வழிமுறையிலேனும் இப்பிரச்சினையை முடிவுக்கு கொண்டு வரவேண்டும் என்ற முடிவில் இருப்பதையும் தான் சல்வா ஜுடும், போலி மோதல் படுகொலைகள், பழங்குடிகளை காடுகளை விட்டு வெளியேற்றி முகாம்களில் தங்க வைத்திருப்பது, அவர்களுக்கு தேவையான அடிப்படை வசதிகள் அனைத்தையும் நிறுத்தி வைத்திருப்பது என அனைத்தும் நிரூபிக்கின்றன.

சரி! உண்மையில் மாவோயிஸ்ட்களா அல்லது இந்திய அரசா யார்தான் நல்லவர்கள்? சரி இந்திய அரச சொல்கிறபடி அப்பகுதிகளின் வளர்ச்சிக்கும் முன்னேற்றத்திற்கும் அப்பகுதியில் மாவோயிஸ்ட்கள் காரணமாக இருக்கிறார்கள். மற்ற பகுதிகளில் இந்திய அரசு அப்படியென்ன மக்களின் வளர்ச்சிக்கும் முன்னேற்றத்திற்கும் தகுந்த ஏற்பாடுகளை செய்திருக்கிறது.

தமிழக மக்களுக்கு சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை. கூடங்குளம் அணுமின் நிலையம் துவங்கி, மணல் கொள்ளை, கிரானைட் கொள்ளை, ஹைட்ரோ கார்பன் திட்டம், மீத்தேன், கெயில் எரிவாயுத்திட்டம், என தமிழக நதிகளையும், காடுகளையும், இயற்கை வளங்களையம், நீர்நிலைகளையும் அழித்து, சுற்றுபுறத்தை மாசுகேடானதாக மாற்றி அந்நிய நிறுவனங்கள் கொள்ளையடிக்க கட்டுப்பாடற்ற முறையில் தமிழக நிலத்தை திறந்துவிட்டிருக்கிற இதே இந்திய அரசின் மோசமான மக்கள் விரோத கொள்கைகளாலும், திட்டங்களாலும் தமிழகம் முழுதும் மக்கள் பாதிக்கப்பட்டிருப்பதை ஒவ்வொரு தமிழனும் அறிவான்.

நகர்ப்புறங்கள் அனைத்தும் ரியல் எஸ்டேட் வியாபாரிகளால் விவசாயமும், நீர்நிலைகளும் அழிக்கப்பட்டு மக்கள் குடிக்கவும் நீரின்றி அலையும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டிருப்பதை தமிழக நகர்ப்புற மக்களும் அறிவார்கள்.

இவற்றிற்கெல்லாம் யார் முடிவு கட்டுவார்கள், எப்படி முடிவு கட்டுவது என்று தெரியாமல் தமிழக மக்கள் செய்வதறியாது திகைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். தேர்தலில் போட்டியிடும் அனைத்து கட்சிகளும் இன்றைய நிலைக்கு எதிராக நெட்டை நெடு மரங்களென நின்று கொண்டிருக்கிறார்கள். அனைவரும் தமிழக மக்கள் முன்பு அம்பலப்பட்டுக் கிடக்கிறார்கள். எங்கும் மக்கள் தலைமையின்றி, வழிகாட்டுதலின்றி, எந்தத் திட்டமிடலுமின்றி, தனியே இலக்கற்று போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இது போன்ற நிலைதான் இதைவிடப் பன்மடங்காக சதீஸ்கர் மாவட்டத்தின் தண்டாகரன்யா, பஸ்தர் காடுகளில் வாழும் மக்களுக்கு ஏற்பட்டுள்ளது. அங்கே அவர்களோடு மாவோயிஸ்ட்கள் நிற்கிறார்கள். அம்மக்களின் போராட்டங்களுக்கு தலைமை தாங்குகிறார்கள். பாரம்பரியமாகவே வில் அம்பு ஈட்டிகளுடன் தங்கள் எதிரிகளுக்கு எதிராக போராடும் போர்குணமிக்க அம்மக்களுக்கு நவீன ஆயுதங்களை ஏந்தவும், எதிரிகளுக்கு எதிராக நவீன வீயூகங்கள் வகுக்கவும் மாவோயிஸ்ட்கள் கற்றுத் தருகிறார்கள். அதன் உட்பகுதிகளில் அவர்கள் இந்திய அரசோ, இராணுவமோ, அதிகாரப்படைகளோ நுழையவும் முடியாத தனி நாட்டையே உருவாக்கி வைத்திருக்கிறார்கள்.

நாம் இங்கு எங்கும் தமிழ் மொழி மத்திய அரசால் புறக்கணிக்கப்படுவதையும், அழித்தொழிக்கப்படுவதையும் பார்த்துக் கொண்டு அதற்கு எதிராக போராடிக் கொண்டும் இருக்கிறோம். அங்கே அப்பழங்குடிகளின் மொழியாகிய கோண்டி மொழியில் பாடத்திட்ட்ங்களை உருவாக்கி அவர்கள் கற்பித்து வருகிறார்கள். அந்நிய மூலதனத்தின் துனையின்றி அம்மக்களின் உழைப்பையே மூலதனமாகக் கொண்டு சுயமான உற்பத்தி பொருளாதார முறைகளை நவீனபானியில் உருவாக்கி வருகிறார்கள்.

இவை பற்றியெல்லாம் இந்நுாலில் இதன் ஆசிரியர் தன் நேரடி அனுபவங்களை பேசுகிறார்.

மற்றொருபுறம் அப்பகுதிகளில் காடுகளில் வாழும் ஒடுக்கப்பட்ட சாதிகளைச் சார்ந்த ஆதிவாசிகள் பழங்குடிகளுக்குத் தாண்டி மற்றவர்களுக்கும், நகரங்களில் வாழும் மக்களுக்கும், நாட்டின் பிற பகுதிகளைச் சாந்த மக்களுக்கும் மாவோயிஸ்ட்கள் பற்றி எதுவும் தெரியாது. அவர்களது நோக்கங்கள், லட்சியங்கள் எது குறித்தும் தெரியாது. அவர்கள் இந்த நுாற்றாண்டில் உலகம் முழுவதும் எதிர்ப்பியக்கங்கள் ஒழித்தழிக்கப்பட்டும், சமரசங்களுக்கு உள்ளாகியும் வரும் சூழலில் எத்தனை காலம் தாக்குப்பிடிக்க முடியும் என்பது பெரும் கேள்விக்குறி. அவர்களது இராணுவவாத செயல்பாடுகளும், பின்தங்கிய மக்களைச் சார்ந்து செயல்படும் முறைகளும் எத்தனை வீதம் சரி என்று தெரியாது. வளர்ந்த இந்தியா போன்ற நாடுகளில் தொழிலாளி வர்க்கமும், நடுத்தர வர்க்கமும், அறிவுஜீவிகளும் வளர்ந்துள்ள நிலையில் அவர்கள் மத்தியில் எல்லாம் வேலை செய்யவே முடியாத நிலையில் இருக்கும் அவர்களுடைய செயல்பாடுகள் சரியா என்கிற கேள்விகள் உள்ளன. இவை குறித்தெல்லாம் இந்நுாலில் ஆசிரியர் அவர்களோடு உரையாடியதாகத் தெரியவில்லை.

கடைசியாக மொழிபெயர்ப்பு குறித்தும், தமிழ் பதிப்பு குறித்தும் சில வார்த்தைகள். அருந்ததி ராயின் “தோழர்களுடன் ஒரு பயணம்” நுாலின் மொழிபெயர்ப்பை ஒப்பிடும் பொழுது இந்நுாலின் மொழிபெயர்ப்பு நன்கு புரியும் விதத்திலும், கோர்வையாகவும் இருக்கிறது. வெகு சில இடங்களில் வாக்கிய அமைப்புகள் குழப்பத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. தமிழ் மொழிபெயர்ப்பாளரின் உரையோ, தமிழ் பதிப்புக்கான உரையோ, ஆங்கில நுால் வெளிவந்த விபரங்களோ, ஆசிரியர் குறித்த விபரங்களோ எதுவும் இல்லாமல் தமிழில் நுால் பதிப்பிக்கப்பட்டிருப்பது உண்மையிலேயே மிகச் சிறந்த பதிப்புப் பாரம்பரியம் கொண்ட தமிழுக்கு இழுக்கு.

மூல நுால் குறித்த ஓரிரு விமர்சனங்கள்

1. துவங்கும் பொழுது இருந்த மொழியும், நடையும் பிற்பாடு காணாமல் போகிறது. பின்னால் முழுவதும் உணர்ச்சியற்ற வெறும் புள்ளிவிபர தகவல் மழைதான்.
2. ஏழு வருடங்கள் மாவோயிஸ்டகள் உடனே வாழ்ந்து அறிந்ததற்கான ஆழமும், விரிவும் நுாலில் இல்லை.
3. நுாலின் தலைப்புக்கு மாறாக அவர் யார் இவர் யார் என்று தெரிந்து கொள்ள விரும்புகிற ஆசிரியரின் நடுத்தர வர்க்க ஆர்வம் இந்நுாலின் நோக்கத்திற்கும், பரந்த இந்திய மற்றும் உலக வாசகர்களின் வாசிப்பு நோக்கத்திற்கும் தேவையற்றதாக இருக்கிறது.
4. அவர்களுடைய கொள்கை, திட்டங்கள், இந்தியா மற்றும் அதன் உழைக்கும் மக்கள் பற்றிய அவர்களுடைய நிலைப்பாடுகள், புரிதல்கள் பற்றிய விரிவான பேட்டிகள் இல்லை.
5. அதன் பொதுச் செயலாளர் கணபதி, கிஷன்ஜி, போன்ற முக்கிய தலைவர்களை சந்தித்த அனுபவத்தை பகிர்ந்து கொள்ளும் பக்கங்களில் அவர்களுடனான நேர்காணல்கள் எதுவும் இல்லாதது ஏமாற்றத்தையே அளித்தது.
6. ஆசிரியரின் இன்றைய வனிக நலன்சார்ந்த இதழியல் அணுகுமுறைக்கும், பரபரப்பு இதழியல் எழுத்துக்களுக்கும், மிக சீரியசான பிரச்சினைகள் குறித்த ஆழ்ந்த அக்கறை சார்ந்த செயல்பாடுகளுக்கும் இடையே நுால் தடுமாறுகிறது.

Advertisements

Posted in கட்டு​ரை, விமர்சனம் | Leave a Comment »

பாசிசம்

Posted by ம​கேஷ் மேல் ஜனவரி 12, 2018

பாசிசம் குறித்து உலகளவில் விரிவாகப் பேசப்பட்டுள்ளது.

ஜார்ஜ் டிமிட்ரோவில் துவங்கி ஃபிராங்பர்ட் மார்க்சியர்கள் வரை மிக விரிவாக பேசியுள்ளார்கள்.

பாசிசமானது காலத்திற்கு ஏற்ப பாராளுமன்றம், சட்டமன்றம், நீதி, நிர்வாக அமைப்புகளை அரசியல் சாசனத்திற்கும், அடிப்படை குடிமக்கள் உரிமைகளுக்கும், சர்வதேச மனித உரிமைகளுக்கும், ஜனநாயக உரிமைகளுக்கும் பண்புகளுக்கும், நாகரீக, கலாச்சாரங்களுக்கும் எதிராக எப்படி மாற்றியமைக்கிறது, பயன்படுத்துகிறது என்பனவற்றைக் குறித்து நம் சமகால சூழல்களிலிருந்து நாம் ஆய்ந்து கற்றறிந்து கொள்ள வேண்டும்.

இத்தாலியின் பாசிஸ்ட்களும், ஜெர்மனியின் நாசிகளும் அவர்களின் அமைப்பு, செயல்பாட்டு விதங்களையும் அப்படியே பொருத்திப் பார்ப்பதும், அதிலிருந்து மாறுபட்ட அம்சங்களை முன்வைத்து பாசிசமா இல்லையா என்பதை புரிந்து கொள்ள முயற்சிப்பது வறட்டுத்தனமானதாகத்தான் இருக்கும்.

அதே போல ஜெர்மனியில் அரசு முதலாளித்துவத்தையும், திட்டமிட்ட உற்பத்திமுறையையும் பாசிசம் கொண்டு வந்ததால் இங்கும் அதே போலத்தான் இருக்கும் என்றெல்லாம் நாம் கருதிக் கொண்டிருக்க முடியாது.

முதலாளித்துவ உற்பத்திமுறைக்கு கடும் நெருக்கடி வருகின்ற பொழுதிலும், ஜனநாயக மற்றும் புரட்சிகர சூழல் பலவீனமாக இருக்கின்ற பொழுதிலும் முதலாளித்துவம் கையில் எடுக்கிற வடிவமாக பாசிசம் அமைகிறது. அது அந்தந்த நாடுகளின் பிரத்தியேக சூழலுக்கும், வரலாற்றிற்கும், பண்பாட்டு கலாச்சார நிலைமைகளுக்கும் ஏற்ப பாசிச சித்தாந்தம் கட்டமைக்கப்படுகிறது.

இந்த 21ம் நுாற்றாண்டின் முதல் கால்நுாற்றாண்டில், இந்தியா போன்ற நாடுகளில் இன்றைக்கு உலக முதலாளித்துவத்திற்கு ஏற்பட்டுள்ள கடும் நெருக்கடியின் பின்னணியிலிருந்து இந்திய பாசிசத்தின் தன்மை மற்றும் இயங்குமுறைகளை ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.

பதினெட்டு பத்தொன்பதாம் நுாற்றாண்டுகளில் முதலாளித்துவ பாராளுமன்றங்களில் அனைவருக்குமான ஓட்டுரிமையை முன்வைத்து போராட்டங்கள் துவங்கின. இருபதாம் நுாற்றாண்டின் பாதிவரை அவை பெரும் கனவாக இருந்தன. இப்பொழுது முதலாளித்துவம் அனைவருக்குமான வாக்குரிமையோடு, பல கட்சி தேர்தல் முறையில், தங்கள் நலனை பாதுகாத்துக் கொள்ளும் வழிமுறைகளை கண்டடைந்ததன் பின்னணியோடு நவீன தேர்தல் பாராளுமன்ற ஜனநாயகப் பின்னணியில் பாசிசத்தின் வாய்ப்புகளையும், இயங்குமுறைகளையும் ஆய்வு செய்ய வேண்டியிருக்கிறது.

பாசிசம் பழைய வழிமுறைகளில் பாராளுமன்றத்தை கலைத்துவிட்டு சர்வாதிகாரத்தை கையில் எடுத்துக் கொண்டுதான் பாசிசத்தை நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும் என்கிற நெருக்கடிகள் இல்லை. எதிர்க்கட்சிகள் அனைத்தையும் பாராளுமன்றத்திற்குள்ளேயே அடக்கி வைத்து காரியமாற்றக்கூடிய வழிமுறைகளையும், தேர்தலில் முன்னெப்போதும் மக்களுக்கு பரிச்சயமாகாத தனிநபர்களைக்கூட வலிமையான நவீன தொழில்நுட்பங்கள் மற்றும் ஊடகங்களின் துணையோடு முன்னுக்கு கொண்டுவரும் சாத்தியப்பாடுகளை முதலாளித்துவம் இனங்கண்டு கொண்டுள்ளது. பணநீக்க நடவடிக்கை மத்திய நிதி அமைச்சருக்குக் கூட தெரியாமல் நடைமுறைப்படுத்திய நவீன பாராளுமன்ற பாசிச முறையில்தான் நாம் வாழ்ந்து கொணடிருக்கிறோம் என்பதை மறந்துவிடக் கூடாது. அதே போல நட்ட நடு இரவில் கோலாகலமாக அறிமுகப்படுத்தப்பட்டதுதான் புதிய ஜிஎஸ்டி வரிமுறை. பாராளுமன்றங்களில் பேசப்படுவதும் குரல் எழுப்பப்படுவதும் எந்த சமூக அரசியல் ஊடக முக்கியத்துவத்தையும் தேவை கருதியே பெறுகின்றன. பாராளுமன்றத்தில் வைத்து தீர்மானம் நிறைவேற்றி அனைத்து உறுப்பினர்கள் ஆதரவோடுதான் நடைமுறைப்படுத்த முடியும் என்கிற நிலைமைகள் மாறிவிட்டன.

மற்றொருபுறத்தில் உலகில் எந்த நாடுகளிலும் இல்லாத அளவிற்கு அரசியல் தலைவர்கள் இந்தியாவில் ஊழல் அராஜகமயமாக்கப்பட்டு உள்ளார்கள். உலகில் வேறு எந்த வளர்ச்சியடைந்த நாடுகளிலும் கூட அறிமுகப்படுத்தப்படாத இயந்திர ஓட்டுப் பெட்டிகள் இந்தியா போன்ற நாடுகளில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டிருப்பதன் காரணங்கள் எல்லாம் கூட இன்றைய இந்துத்துவ பாசிச கட்சியின் திடீர் அசுரத்தன வளர்ச்சி மற்றும் அறுதிப் பெரும்பான்மை ஓட்டு வித்தியாசம் என்கிற விசயங்கள் நம் கவனத்தை திருப்புகின்றன.

இந்தியாவில் குறிப்பாக வட இந்தியாவில் சுதந்திர காலத்திற்கு முன்பிருந்தே இருந்துவரும் இந்து இசுலாமிய பிரச்சினைகளும், ஒடுக்கும் மற்றும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கு இடையிலான பிரச்சினைகளும், இந்துத்துவ பாசிசம் தனது சித்தாந்தங்களை அமைத்துக் கொள்ளவும் கடைபரப்பவும் மிகப் பெரிய பின்புலமாக இருந்து வருகிறது. அதே போல அன்டை நாடுகளான சீனா மற்றும் பாகிஸ்தானுடனான நீண்ட கால முரண்பாடுகளும் கூட இந்துத்துவ பாசிஸ்ட்களின் ஆட்சியில் புதிய பரிமாணங்களையும், தீவிரத்தையும் அடைகின்றன. இவற்றின் துணை கொண்டு இந்துத்துவ பாசிசம் படிப்படியாக இந்தியாவின் பல்வேறு கேந்திர முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஜனநாயக அமைப்புகளை கலைத்தும், தலைகீழாக மாற்றியமைத்தும், தனது நோக்கங்களுக்கு எளிதாக வசப்படும் அமைப்புகளை உருவாக்கியும், கல்வி, கலாச்சார அமைப்புகள் அனைத்தையும் தன் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டு வந்தும், இதுகாறும் இருந்து வந்த அவற்றின் ஜனநாயக விதிகளையும், சரத்துக்களையும், சட்டங்களையும் மாற்றியமைத்தும் ஒட்டுமொத்த நீதி, நிர்வாகம், கல்வி, பாதுகாப்பு அனைத்து விசயங்களையும் தன் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டு வந்து கொண்டிருக்கிறது.

இவற்றை நாம் நீதிபதிகளை தேர்வு செய்யும் அமைப்புகளை மாற்றியதிலிருந்து, நிதி நிர்வாக கண்காணிப்பு அமைப்புகளை மாற்றியமைத்ததிலிருந்து, புனே திரைப்படக் கல்லுாரி, ஜவஹர்லால் நேரு பல்கலைக் கழக நிர்வாக மற்றும் மாணவர் அமைப்புகள் மீது நடத்திய தாக்குதல்கள், ஆதார் அட்டை, பேன் அட்டை, வங்கி மற்றும் ஸ்மார்ட் மொபைல், மென்பொருட்கள் மூலம் நாடு முழுவதும் உள்ள அனைத்து மக்களின் அனைத்துவிதமான பொருளாதார, கலாச்சார, அரசியல், அன்றாட நடவடிக்கைகள் அனைத்தையும் கண்காணிப்பது மற்றும் கட்டுப்படுத்துவது, பணநீக்க நடவடிக்கை, ஜிஎஸ்டி வரிமுறை, நீட் தேர்வு, ஹிந்தி கட்டாயமாக்கல், வந்தே மாதரம் பாடல் விவகாரம், திரையரங்குகளில் தேசிய கீதம் கட்டாயமாக்குதலும், அனைவரையும் எழுந்து நிற்கச் சொல்லி வன்முறையை துாண்டுவதும், காதலுக்கு எதிராக நாடு முழுவதும் வன்முறையை துாண்டுவதும், மதவெறி அமைப்புகளை பகிரங்கமாக ஆயுதந்தாங்கிய பயிற்சிகளிலும், நடவடிக்கைகளிலும் ஈடுபடுத்துவது, இந்துத்துவ சித்தாந்தவாதிகளை தேசியத் தலைவர்களாக கட்டமைக்க முயல்வது, நேரு போன்ற இந்திய நவீன ஜனநாயகமுறையின் தலைவர்களை கொச்சைப்படுத்துவது, தொழிலாளர் நலச் சட்டங்கள் திருத்தியமைத்தல், ரேஷன் முறைகளை ஒழித்தல், சட்டமன்ற அதிகாரங்களை முடக்குதல், மாட்டிறைச்சி விவகாரம், பெண்கள், தலித்கள், இசுலாமியர்கள் மீதான தாக்குதல்கள் ஆகியவற்றின் பின்புலத்தில் நாம் தெளிவாகக் காணமுடிகிறது.

நவீன தொழில்நுட்ப மற்றும் கருத்தியல் காலகட்டத்தில் மனிதர்களை முடக்கவும், செயலற்றவர்களாக மாற்றவும், பாசிசம் தன் இலக்கை அடையவும் கண்டடைந்துள்ள புதிய வழிமுறைகளை நாம் எதார்த்த சூழல்களை நன்கு ஆராய்ந்து கற்றுத் தேற வேண்டியுள்ளது.

Posted in கட்டு​ரை | Leave a Comment »

இந்திய மக்களின் தலையில் இடியென இறங்கிய பணமதிப்பு நீக்க நடவடிக்கையின் ஓராண்டு

Posted by ம​கேஷ் மேல் ஜனவரி 12, 2018

பணமதிப்பு நீக்க நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்ட ஓராண்டாகிவிட்டது. நவம்பர் 9ம் தேதியை கருப்பு தினமாக நாடு முழுவதும் கடைபிடிக்கப் படுகிறது. இவ்விசயத்தில் பேசாத முன்ளாள் பிரதமர் மன்மோகன் சிங்கும், கல்லுளி மங்கனைப் போலவே எப்பொழுதும் இருக்கும் முன்னாள் நிதி அமைச்சர் ப. சிதம்பரமும் தங்கள் கடுமையான விமர்சனங்களை தெரிவித்திருக்கிறார்கள். அமெர்த்தியா சென், முன்னாள் ரிசர்வ் வங்கி தலைவர் ரகுராம் ராஜன் போன்றவர்களுடைய விமர்சனங்களைவிட கடுமையமானதாக இருக்கிறது.

ஆனால் நரசிம்மராவ் அமைச்சரவையில் இருந்து மன்மோகன் சிங் அமைச்சரவை வரை நடந்த பொருளாதார சீர்திருத்த நடவடிக்கைகளை சற்று கவனமாக பார்த்தால், மோடியின் நடவடிக்கைகள் எவ்விதத்திலும் அந்தப் பாதையிலிருந்து விலகியதாகத் தெரியவில்லை. அணுகல்முறைகளிலான வித்தியாசமாக வேண்டுமானால் கருதலாம். காங்கிரஸ் கூட்டாக, யோசித்து யோசித்து தயங்கித் தயங்கி எடுத்த வெற்றி மற்றும் தோல்வி நடவடிக்கைகளின் தொடர்ச்சியாக வந்தவர்தான் மோடி.

உலக வங்கியும், உலக வர்த்தக அமைப்பு போன்ற பன்னாட்டு அமைப்புகளும் மன்மோகன் அரசு மீது சாட்டிய குற்றச்சாட்டான வேகம் பத்தாது, அதிரடி நடவடிக்கைகள் இல்லை என்பதற்கான மாற்றாக வந்ததுதான் பாஜகவும், மோடியும்.

பணமதிப்பு நீக்க நடவடிக்கைக்கான காரணமாக மோடி என்ன கூறினார், அவை நிறைவேறியதா இல்லையா என்கிற கோணங்களில் மட்டுமே பெரும்பாலானவர்கள் இப்பிரச்சினையை விவாதித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். மோடியின் பாஜகவின் நோக்கங்களை சந்தேகிப்பதும், அதை ஆராய்வதையும் விட முக்கியமானது. பணமதிப்பு நீக்க நடவடிக்கை என்னவிதமான விளைவுகளை நம் சமூகத்தின் எந்தத் தரப்பு மத்தயில் எல்லாம் ஏற்படுத்தியுள்ளது. அவை யாருக்கு சாதகமாக அமைந்து வருகிறது என ஆராய்வதே முக்கியமானதாக இருக்கிறது.

மன்மோகன் சிங்கும், பிற பொருளாதார நிபுணர்களும் கூறுகிறபடி ஒட்டுமொத்த வளர்ச்சி மிக மோசமாக சரிந்துள்ளது, புதிய வேலை வாய்ப்பு எண்ணிக்கையும் படு மோசமாக சரிந்துள்ளது. உற்பத்தி, வணிகம் என சகல துறைகளும் மிகப் பெரிய சரிவை சந்தித்து வருகின்றன. இந்நடவடிக்கையின் ஆரம்பத்தில் தயக்கமும், மௌனமும் காத்த பன்னாட்டு அமைப்புகள் இப்பொழுது பாராட்டவும், சாதகமான கருத்துக்களை கூறவும் துவங்கிவிட்டன.

மன்மோகன் சிங் விவசாயத் துறையில் ஒட்டுமொத்த வருவாயில் அதன் சதவீதத்திற்கு துளியும் சம்பந்தமில்லாத வகையில் பலமடங்கு மக்கள் தொகை உள்ளது அது ஈவிரக்கமற்ற முறையில் குறைக்கப்பட வேண்டும் என்றார். காங்கிரஸ் அரசு சில்லரை வர்த்தகத்தில் அந்நிய மூலதனத்தை அனுமதிக்கும் முடிவை அமல்படுத்தி செயல்படுத்த முயற்சித்தது. இது போன்ற செயல்பாடுகளை அதனால் எதிர்பார்த்த அளவிற்கு வெற்றிகரமாகவும், தைரியமாகவும் செயல்படுத்த முடியாமல் தவித்தது.

இன்றைக்கு பணமதிப்பு நீக்க நடவடிக்கையால் மிகப் பெரிய அளவில் பாதிக்கப்பட்டிருப்பது இந்திய விவசாய உற்பத்தியும், அது சார்ந்த வனிகமும், தொழில்களும், சிறுவீத உற்பத்தியும், சிறு வணிகமும், சில்லரை வணிகமும் தான். இவற்றின் மீதான இந்த அதிரடித் தாக்குதல்கள் நிச்சயமாக அந்நிய மூலதனத்திற்கு உதவியாகவே இருக்கிறது. பணமதிப்பு நீக்க நடவடிக்கை, அதைத் தொடர்ந்த ஜிஎஸ்டி வரிமுறை ஆகிய தொடர்ச்சியான நடவடிக்கைகளின் மூலமாக, இதுநாள் வரையிலான இந்திய உற்பத்தி – பரிவர்த்தனை – விநியோக அமைப்பில் மிகப்பெரிய தாக்குதல் நடத்தப்பட்டிருக்கிறது.

இந்தியாவின் ஒட்டுமொத்த உற்பத்தி – பரிவர்த்தனை -விநியோக நடைமுறையில் கிட்டத்தட்ட 40 சதவீதத்திற்க மேலான பணபுழக்கமும், வருமானமும் மேற்சொன்ன இந்திய விவசாய சார்ந்த வனிகமும், தொழில்களும், சிறுவீத உற்பத்தியும், சிறு வணிகமும், சில்லரை வணிகமும் தான் எனவும், அவற்றில் சரியாக அரசிற்கு வர வேண்டிய வருவாய் கால்வாசி கூட வருவதில்லை என்கிற குறைபாடுகள் வெகுகாலமாக பேசப்பட்டு வந்தவைதான். இதைத்தான் தனது செயலுக்கான நியாயமாக பாஜகவும், மோடி வகையறாக்களும் கூறி வருகின்றன.

அப்படிப்பார்த்தால் கார்ப்ரேட்கள் செய்யும் வரி மோசடிகளையும். அவர்கள் அனுபவிக்கும் சலுகைகளையும், அதற்காக அவர்கள் செய்யும் மோசடிகளையும் கணக்கிலெடுத்தால் மேலே சொன்ன பிரிவுகளால் ஏற்படும் அரசின் வருவாய் இழப்பு ஒன்றுமே இல்லை என்று சொல்லலாம். நிலக்கரி, பெட்ரோல், வங்கிக் கடன், முதலீடு, அந்நிய மூலதனம், என ஒவ்வொரு விசயத்திலும் அரசின் கொள்கைகளிலேயே மாற்றங்களை கொண்டுவந்து கார்ப்ரேட்கள் அடிக்கும் கொள்ளைகளும், வரி மோசடிகள் ஒவ்வொன்றும், உலகின் பல நாடுகளின் ஆண்டு பட்ஜெட்களைவிட அதிகமாக உள்ளன.

இந்தியாவின் வேலைவாய்ப்புச் சந்தையையும், பண சுழற்சியையும், சரக்கு பரிவர்த்தனையையும், உணவுத் தேவைகளையும், மிகப்பெரிய அளவில் தடைபடாமல் நடத்திக் கொண்டிருப்பது இந்திய விவசாய சார்ந்த வனிகமும், தொழில்களும், சிறுவீத உற்பத்தியும், சிறு வணிகமும், சில்லரை வணிகமும் தான். இவற்றின் மீதான தாக்குதல் இவை எதற்குமான மாற்றோ, உத்தரவாதங்களோ இல்லாமல் சர்வாதிகாரமாக நிகழத்தப்பட்டிருக்கிறது.

வேலைவாய்ப்பு பெருக்கமும், சம்பள விகிதங்களின் உயர்வும், வாங்கும் சக்தியின் வளர்ச்சியும் தான் வளர்ந்த நாடுகளில் சிறுவீத உற்பத்தியையும், சிறு வணிகத்தையும், சில்லரை விற்பனையையும் பெருவீத உற்பத்தி மற்றும் கார்ப்ரேட் வணிகத்தால் மாற்றீடு செய்தன. இங்கே ஏதேச்சதிகாரமாக வலுக்கட்டாயமாக மேலிருந்து திணிக்கப்படும் இம்முறைகள் மிக மோசமான சமூக ஒழுங்கு குலைவுகளுக்கும், சீரழிவுகளுக்கும், ஸ்திரமற்ற மட்டும் ஆபத்தான சமூக பொருளியல் நிலைமைகளுக்கும்தான் இட்டுச் சென்று கொண்டிருக்கின்றன என்கிற எச்சரிக்கைகளை மறுத்தொதுக்க முடியாததாக இருக்கிறது.

இவை ஏற்கனவே புகைந்து கொண்டிருக்கும் உள் முரண்பாடுகளையும், நெருக்கடிகளையும் முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவிற்கு பலமடங்கு வரவிருக்கும் காலங்களில் ஏற்படுத்தப் போகிறது.

 

post from facebook on Wednesday, 8 November 2017

Posted in கட்டு​ரை | Leave a Comment »

கம்யூனிஸ்ட்களுக்கு எதிரான பொய்களை கிழித்தெறிவோம்

Posted by ம​கேஷ் மேல் ஜனவரி 12, 2018

நான் “Anti-Communist myths debunked” தொகுப்பை “https://docs.google.com/document/d/1Gxwhh-vdeB–47HM-20cEVRC9eAMhrapbNf0Sk8VSOs/mobilebasic” இந்த லிங்கில் வாசித்து வருகிறேன். அதில் கொடுக்கப்பட்டுள்ள ஒரு லிங்கில் ஒரு கட்டுரை “Democracy, East Germany and the Berlin Wall” என்பது. அந்தக் கட்டுரைக்கான வாசகர்கள் பின்னுாட்டப் பகுதியில், Paul என்பவர் 2009ல் கீழ்க்கண்ட பின்னுாட்டம் இட்டிருக்கிறார் இந்த கட்டுரை நிச்சயமாக கிழக்கு ஜெர்மனி குறித்த நல்ல தெளிவை ஏற்படுத்துகிறது.

“உண்மையிலேயே கம்யூனிஸ்ட்கள் தங்கள் மக்களை சுவர் எழுப்பி சோசலிச கூண்டுக்குள் அடைத்து வைக்க நினைத்திருந்தால், அதை அவர்கள் ஏன் 1945ல் செய்யாமல் இரண்டாம் உலகப் போர் நடந்து முடிந்து 16 வருடங்களுக்குப் பிறகு 1961ல் சுவர் எழுப்பினார்கள்? கிழக்கு ஜெர்மன் அரசாங்கத்தின் செயல்பாடுகள், பின் யுத்தகால கட்டத்தின் பொருள் மற்றும் மூளை வறட்சி ஏற்பட்ட சூழலின் வெளிச்சத்தில் பார்த்தால் நியாயமானதுதான் எனத் தெரியவரும். நான் கிழக்கு ஐரோப்பாவில் பிறந்தேன். இப்பொழுதும் அந்த நாட்கள் எனக்கு ஞாபகம் இருக்கிறது. கம்யூனிசம் மற்றும் சோசலிசம் குறித்த எல்லாமே மோசம் என்பது முட்டாள்தனம். சோசலிச நாடுகளில் எப்பொழுதுமே வாழ்ந்திருக்காத மக்களுக்கு வெண்டுமானால் அது 100% தீயதாகத் தோன்றலாம். இப்பொழுது தாங்கள் வஞ்சிக்கப்பட்டதாக முன்னாள் கிழக்கு ஜெர்மன் மக்கள் பலர் நினைப்பது முற்றிலும் உண்மை அது அங்குமட்டுமல்ல முன்னாள் கிழக்கு பகுதி முழுவதிலும் பரவியிருக்கும் ஒரு உணர்வுதான்.”

“Democracy, East Germany and the Berlin Wall” கட்டுரையின் ஆசிரியர் பின்னுாட்டத்தில் கீழ்க்கண்ட நியுயார்க் டைம்ஸ் வந்த அனுபவப் பகிர்வுகளை பதிவு செய்துள்ளார்.

இடதுசாரி அறிவுஜீவிகளான பெற்றோர்களுக்கு மேற்கு ஜெர்மனியில் பிறந்து வளர்ந்த கேத்ரின் பென்ஹோல்ட் இன்றைய நியூயார்க் டைம்சில் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

“என்னுடைய பெற்றோர் இருவரும் – இடதுகள் மத்தியில் வேகமாக பரவிவரும் – ஒரு முக்கியமான பயத்தை வெளிப்படுத்தினார்கள். கிழக்கின் வீழ்ச்சி சமூக பாதுகாப்பு அம்சங்களை கொடுக்க வேண்டிய கட்டாயத்திலிருந்து மேற்கு ஜெர்மனியை விடுவித்துவிடும்.

ஆசிரியையும், நீண்ட கால தொழிற்சங்க உறுப்பினராகவும் உள்ள என் அம்மா குறிப்பிட்டார், கம்யூனிச பகுதிதான் ஒவ்வொரு பேச்சுவார்த்தையிலும் நமக்கு சாதகமான முடிவைப் பெற மறைமுகமாக உதவியிருக்கிறது. இராணுவ முனையில் மட்டுமல்லாமல், இரண்டு சமூக அமைப்புகளும் ஒவ்வொரு முனையிலும் ஒன்றுக்கொன்று போட்டியிட்டன, ‘சோசலிசம் முதலாளித்துவத்தை மோசமாக மாறிவிடாமல் தடுத்தாண்டு வந்தது’.

இன்றைக்கு வரை என் பெற்றோர் ரீகன்-தாட்சர் வகை சுதந்திர சந்தை பொருளாதாரம் தான், இன்றைய வளர்ந்து வரும் வருமான ஏற்றதாழ்வுக்கும், இன்றைய நிதி நெருக்கடிகளுக்கும் காரணமென நம்புகிறார்கள். இவை உருவானதே இவர்களுக்கான மாற்று சக்தி இல்லாது போனதே.

அவர்கள் மறுஇணைப்பு என்கிற பதத்தை மோசமான அறிகுறியாகவே பார்த்தார்கள். அவர்கள் மேற்கு கிழக்கை விழுங்கிவிடும், 40 ஆண்டுகளாக உருவாக்கப்பட்டு கடைபிடிக்கப்பட்ட சில நல்ல கொள்கைகளையும் அழித்துவிடுவார்கள் என வருத்தப்பட்டார்கள்.

1989ல் ஒன்றுபட்ட ஜெர்மனி கிழக்கின் குழந்தை பாதுகாப்பு கொள்கைகளை அனைத்து பகுதியிலும் அமுல்படுத்த வேண்டும் என்றார்கள். கிழக்கு பகுதி முழுவதும் வலைப்பின்னல் போல இருந்த குழந்தை பார்த்துக் கொள்ளும் நிலையங்களுக்கும், ஒரு வருட பிரசவ கால சம்பளத்துடன் கூடிய விடுப்புக்கும் நாம் நன்றி கடன் பட்டவர்கள் என்றார். கிழக்கு ஜெர்மனியில் பெண்கள் முன்பு நிறைய பிள்ளைகளை பெற்றார்கள். கிட்டத்தட்ட அனைத்து பெண்களும் வேலைக்கு போனார்கள். பெண் கிரேன் இயக்குநர்களும், விஞ்ஞானிகளும் மிகச் சாதாரணமாக எங்கும் இருந்தனர் ( சான்சிலர் ஏஞ்சலா மெர்கெல் ஒரு உதாரணம்)

தற்பொழுதுதான் இந்த அரசாங்கம் 14 மாத சம்பளத்துடன் கூடிய விடுப்பை அறிவித்துள்ளது, இதை முப்பது வருடங்களுக்கு முன்பு கிழக்கு நடைமுறைப்படுத்திவிட்டது. [1]

கிழக்கு ஜெர்மனியில் பிறந்து வளர்ந்து நடனத்தில் பயிற்சி பெற்ற கேத்ரின் கெய்சலர் தன் பழைய அனுபவங்களை கூறுகிறார்.

”நான் ஒடுக்கப்படுவதாக உணர்ந்ததே இல்லை. ஒரு விதத்தில் நான் சலுகை பெற்றவளாக இருந்தேன். எனக்கு இலவசமாக பயிற்சி கொடுக்கப்பட்டது. நான் இலவசமாக படித்தேன். நான் எனக்கு தேவையானதை வாங்கினேன். நான் ஸ்டெசியால் (கிழக்கு ஜெர்மனியின் தலைமைச் செயலகம்) எனக்கு தேவையானது எதையும் வாங்கமுடியாமல் போனதாக எந்த ஞாபகமும் இல்லை. ஜிடிஆரில் “உங்களுக்கு வேலை கிடைக்கும், உங்களால் வாழ முடியும். ஒரு மருத்துவமனையில் உள்ள மருத்துவருக்கும் ஒரு சராசரி உழைப்பாளிக்கும் எந்த வித்தியாசமும் இருந்ததில்லை. அதனால் சமூக வேறுபாடுகள் எதுவும் பெரிய அளவில் இல்லை. அங்கு உழைப்புக்கு மதிப்பும் அங்கீகாரமும் இருந்தது. நாம் பல்கலைக்கழகம் சென்று படித்தவரா இல்லையா என்பது எல்லாம் அங்கே பொருட்டேயில்லை. [2]

1. Katrin Bennhold, “Lesson from the former East Germany,” The New York Times, November 9, 2009.

2. Henry Chu, “I didn’t feel oppressed. In a way I was privileged,” The Los Angeles Times, November 8, 2009.

Posted in கட்டு​ரை | Leave a Comment »