எனது நாட்குறிப்புகள்

Archive for the ‘கவிதைகள்’ Category

அரசியல்சாரா அறிவுஜீவிகள்: ஓட்டோ ரெனே காஸ்டில்லோவின் ஒரு கவிதை

Posted by ம​கேஷ் மேல் ஒக்ரோபர் 26, 2016

ஒரு நாள்
என் நாட்டின்
அரசியல்சாரா அறிவுஜீவிகள்
எளிய எம் மக்களால்
விசாரனை செய்யப்படுவார்கள்.

அவர்கள்
தங்கள் தேசம்
மெல்ல மெல்ல
இறந்து கொண்டிருந்த பொழுது
என்ன செய்து கொண்டிருந்தார்கள் என
கேள்வி கேட்கப்படுவார்கள்.

யாரும்
அவர்களுடைய உடைகளைப் பற்றியோ
கனமான மதிய உணவிற்குப் பிறகான
நீண்ட துாக்கத்தைப் பற்றியோ
கேட்கப் போவதில்லை,
யாரும்
அவர்களுடைய “சூன்யத்தைப் பற்றிய கருத்துக்கள்”
குறித்த மலட்டு விவாதங்கள் பற்றி தெரிந்து கொள்ள விரும்பப் போவதில்லை,
யாரும்
அவர்களுடைய உயர் பொருளாதார வாசிப்பு குறித்து
கவலைப்படப் போவதில்லை.

அவர்கள் இவர்களிடம்
கிரேக்கப் புராணங்கள் குறித்தோ
அல்லது அவர்களிடையே
இறந்து போன கோழைகளின் மரணம் குறித்த
சுய பச்சாதாபங்களை குறித்தோ
கேள்வி கேட்கப் போவதில்லை.

அவர்கள்
இவர்களின் மொத்த பொய்யின் நிழலில் பிறந்த
வறட்டு நியாயங்கள் எதைப்பற்றியும் கேட்கப் போவதில்லை.

அந்த நாள்
எளிய மனிதர்கள் வருவார்கள்.

அவர்கள்
இந்த அரசியல்சாரா அறிவுஜீவகளின்
புத்தகங்களிலோ கவிதைகளிலோ
எந்த இடமும் இல்லாதவர்கள்,
ஆனால் தினம்தோறும்
இவர்களுடைய
ரொட்டியையும் பாலையும்,
சப்பாத்தியையும் முட்டையையும்
விநியோகிப்பவர்கள்.
அவர்களின் வாகனங்களை ஓட்டுபவர்கள்,
இவர்களுடைய நாய்களையும் தோட்டங்களையும்
பராமரிப்பவர்கள்
இவர்களுக்காக வேலை செய்பவர்கள்,
அவர்கள் கேட்பார்கள்:

“உங்களுடைய கனிவும், பண்பும், இரக்கமும்
எங்கே எரிந்து போயின
ஏழைகள் துன்புற்றுக் கொண்டிருந்த பொழுது
நீங்கள் என்ன செய்து கொண்டிருந்தீர்கள்?”

என் இனிய நாட்டின்
அரசியல்சாரா அறிவுஜீவிகளே
உங்களால் பதில் கூற முடியாது.

உங்கள் தைரியத்தை
பினம்திண்ணி கழுகைப் போன்ற
உங்கள் மௌனம் தின்று தீர்க்கும்.

உங்களின் சொந்த விரக்தி
உங்கள் ஆத்மாவை ஆக்கிரமிக்கும்.

நீங்கள் அவமானத்தால் விக்கித்து நிற்பீர்கள்.

(Apolitical Intellectuals: A poem by Otto Rene Castillo)

https://asongfornextday.wordpress.com/2016/06/20/apolitical-intellectuals-a-poem-by-otto-rene-castillo/

Posted in ​மொழி​பெயர்ப்பு, கவிதைகள் | Leave a Comment »

நாங்கள் அறிவுஜீவிகள்

Posted by ம​கேஷ் மேல் ஓகஸ்ட் 23, 2016

நாங்கள் மேற்கிலிருந்து கிழக்குவரை
தெற்கிலிருந்து வடக்குவரை
மார்க்சியத்தின் எல்லா ஃபிளேவர்களையும்
வாசித்துக் கொண்டே இருக்கிறோம்.
அவை குறித்து எங்கள் மேதாவிலாசம்
எல்லோருக்கும் புரியும்படி பேசிக் கொண்டேயிருக்கிறோம்
இருந்தாலும் சலிப்போடே வாழ்க்கை நகருகிறது

தெருச் சண்டைகளோ, சாலை மறியல்களோ
கண்டனக் கூட்டமோ, கடையடைப்போ
ஆயுதப் பயிற்சியோ, ரகசிய கூட்டங்களோ
தொழிற்சங்க நடவடிக்கைகளோ, மாணவர் விடுதி அரசியல் விவாதங்களோ
எதுவுமின்றி

உப்புசப்பற்ற வாழ்க்கையில்
மார்க்சும் எங்கெல்சும் லெனினும்
படித்துக்கொண்டும், எழுதிக் கொண்டும், பேசிக் கொண்டுமே
எப்படி சுவாரசியமாக காலத்தை கழிப்பது

இடையிடையே
ஹெலன் டெமூத்துக்கும் காரல்மார்க்சுக்கும் என்ன உறவு எப்படி உறவு?
ஆர்மோன்டினுக்கும் லெனினுக்கும் இடையே அப்படி என்னதான்…
இப்படியாக, ஏதாவது சுவாரசியப்படுத்திக் கொள்ளாமல்
வேறு எப்படித்தான் வாழ்க்கையை கழிப்பது?
நீங்களே சொல்லுங்க. நாங்கள் பரிதாபத்துக்குரியவர்கள்தானே

 

-May 06, 2016

Posted in கவிதைகள் | Leave a Comment »

சுவர் வெறுமையாகவே இருக்கிறது

Posted by ம​கேஷ் மேல் ஏப்ரல் 25, 2014

புதிய வீட்டில்
வாசலுக்கு நேராக
சோபாக்களுக்கு பின்பாக
அகண்ட பெரிய சுவர்
பெரிய ஜப்பான் விசிறி மாட்ட வேண்டும்
என்பது மனைவியின் ஆசை
பார்த்ததும் தன்னை நோக்கி ஈர்த்து
உள்ளே அழைத்துச் செல்வதாய் நல்ல ஓவியம்
ஒன்று மாட்ட வேண்டும் என்பது என் ஆசை
இந்திய பாணியிலா, மேற்கத்திய பாணியிலா?
மதம் கலக்காததா, புராணங்கள் இருந்தால் பரவாயில்லையா?
இயற்கையா, நவீனமா?
இப்படியாக குழம்பிக் கொண்டே இருக்கிறேன்.
ஒரு வருடமாக
எல்லா கற்பனைகளுக்கும் இடம் கொடுத்தவாறு
பளிச்சென அழகாக
சுவர் வெறுமையாகவே இருக்கிறது.

Posted in கவிதைகள் | Leave a Comment »

மொழி என்னும் பாம்பு

Posted by ம​கேஷ் மேல் ஏப்ரல் 24, 2014

ஆதிகாலமாய்
என் நில​மெங்கும்
குறுக்கும் ​நெடுக்குமாய்
கால்களுக்கு அரு​கேயும்
கால்களுக்கு ஊ​டேயுமாய்
ஊர்ந்து ​கொண்​டே இருக்கிறது
அப்பாம்பு

என் தாத்தா
எனக்கு காட்டிய ​போது
இருந்தது அல்ல
இப்​போது அது
நானும் கூட என் தாத்தா​​வைப் ​போல
இல்​லை தா​னே.

காலந்​தோறும்
சட்​டை உரித்துக் ​கொண்டே ​போகிறது.
அது உரித்துப் ​போட்ட சட்​டைக​ளே
எமது இலக்கியங்கள் யாவும்

ஒவ்​வொரு மு​றை
சட்​டை உரித்த ​போதும்
முன்​னெப்​போதும் இல்லாத
புதிய நிறத்தில்
​வெளிப்படுகிறது.
​தோலின் அழகிய வடிவங்களும்
மாறிக் ​கொண்​டே இருக்கின்றன.

வி​ளைச்சல் வீடு வந்து ​சேர்வதற்கு
வயல் எலிகளிடமிருந்து
தலுக்கு மயில்களிடமிருந்தும்
தானியங்க​ளை காத்து ​நிற்கிறது.

எங்கள் குழந்​தைக​ளுக்கு
அட்சரம் ​சொல்லிக் ​கொடுக்கத்
துவங்கும்  ​போ​தே
அப்பாம்​​பை வணங்கக்
கற்றுத் தருகி​றோம்.

காகிதத்தில்
முதலில் எழுதும் ‘உ’ தான்
பட​மெடுத்து நிற்கும் அந்தப் பாம்பு.
கீ​​ழே வரும் முதல் ​கோடு
எங்கள் நிலம்.
அதற்குக் கீ​ழே வரும் இரண்டாவது ​கோடு
எங்கள் மரபின் நீ​ரோட்டம்.
இனி நாங்கள் அ​தை
​நெளி​நெளியாய் ​போடுவதாய் உத்​தேசம்.

எங்கள் நிலம் மாறிக்​கொண்​டே இருக்கிறது
அதில் வி​ளையும் தாணியங்கள்
மாறிக் ​கொண்​டே இருக்கின்றன.
அவற்​றை உண்ணும் பற​வைகளும்,
சிறு உயிர்களும் மாறிக்​கொண்​டே இருக்கின்றன
இவற்​​றை உண்ணும் அந்தப் பாம்பின்
நிறமும் வடிவமும் மாறிக் ​கொண்​டேதான் இருக்கும்.

எப்​பொழுது
எங்கள் வயல்கள்
முழுவதும் விஷ​மேறிய தாணியங்க​ளை
உற்பத்தி ​செய்யத் துவங்கு​மோ
அப்​பொழுது அந்தப் பாம்பு மட்டுமல்ல
நாங்களும் உயி​ரோடிருக்கப் ​போவதில்​லை

Posted in கவிதைகள் | Leave a Comment »