எனது நாட்குறிப்புகள்

Archive for the ‘​ஜெய​மோகன்’ Category

வாசிக்காம​லே ஒரு விமர்சனம்

Posted by ம​கேஷ் மேல் மார்ச் 4, 2014

இ​தே த​லைப்பில் ​வெள்​ளையா​னை ​வெளிவந்த​பொழுது ​தோழர்களுடன் நடந்த ஒரு உ​ரையாடலின் பகுதியாக நான் ​வெள்​ளையா​னை நாவ​லை புரிந்து ​கொள்வதில் ஒன்றும் சிக்கல் இல்​லை என்ற கண்​ணோட்டத்தில் எழுதிய கட்டு​ரை​யை ​ஜெய​மோகன் மறுத்திருந்தார்.

அதாவது அதன் வழியாக அவர் எனக்கு கூற விரும்பியது, படிக்காமல் எந்த நூ​லையும் விமர்சிக்கக்கூடாது என்பதாக நான் புரிந்து ​கொண்​டேன். ஓர் அர்த்தத்தில் அது சரிதான் என்றாலும், அந்தக் கட்டு​ரை​யை படித்த எந்த ஒருவரும் அப்படி அத​னை விமரிசித்திருக்க முடியாது.

காரணம். அதன் ஆரம்பத்தி​லே​யே ​தெளிவாக குறிப்பிட்டிருந்​தேன். வலதுசாரி சிந்த​னையு​டையவரான ​ஜெய​மோகன் எப்படி தலித் ஆதரவு நி​லை எடுத்து ஒரு நாவல் எழுதியிருக்கிறார், இ​தை எப்படி புரிந்து ​கொள்வது என ​தோழர்கள் ​வைத்த சந்​தேகத்திற்கு, நம் சமகால ஆர்.எஸ்.எஸ்ஸின் நடவடிக்​கைக​ளையும் ​நோக்கங்க​ளையும் ​தெளிவாக ​தெரிந்து ​கொண்டால் தலித் ஆதரவு நி​லைகுறித்த வலதுசாரிகளின் ​போக்​கை புரிந்து ​​கொள்வதில் சிரமம் இருக்காது என்பதற்காகத்தான் அப்பதி​வை எழுதி​னேன்.

அதில் அதற்கு ​மேல் க​தையின் விபரங்களுக்குள்​ளோ, க​தை குறித்த விமர்சனங்களுக்குள்​ளோ நான் ​போகவில்​லை.

ஆனால் அ​தே ​ஜெய​மோகன், இப்​பொழுது ​வெண்டி ​​டோனிகரின் நூல் குறித்து,”வெண்டி டானிகரும் இந்தியாவும்” நான் ​செய்ததாக அவர் குறிப்பிடும் அ​தே தவ​றை ​செய்கிறார். ராஜா குசுவிடலாம் ​போலிருக்கிறது.

Advertisements

Posted in ​ஜெய​மோகன் | Leave a Comment »

​வெள்​ளையா​னை, தலித்கள், ஆர்.எஸ்.எஸ்.

Posted by ம​கேஷ் மேல் திசெம்பர் 16, 2013

​வெள்​ளையா​னை, தலித்கள், ஆர்.எஸ்.எஸ்.

நண்பர்கள் பலருக்கு ஆச்சர்யம் மற்றும் குழப்பம். ​பின் ​தொடரும் நிழலின் குரல், விஷ்ணுபுரம் என தனது கம்யூனிஸ்ட்கள் மீதான ​வெறுப்​பையும், இந்துத்துவா மீதான பற்றுத​லையும் ​பகிரங்கமாக ​வெளிப்படுத்திய ​ஜெய​மோகனின், தலித்கள் மீதான அக்க​றை​யை எப்படி புரிந்து ​கொள்வது?

தர்மபுரியில் மூன்று கிராமங்கள் சாதி இந்துக்களால் தாக்கப்பட்ட ​பொழுது வாய்திறக்காத ​​ஜெய​மோகன் இப்​பொழுது தனது பு​னைவாக்கத்தின் மூலமாக தன்னு​டைய தலித் ஆதரவு நி​லை​யை ​வெளிப்படுத்துவதற்கான காரண​மென்ன? பல தலித் எழுத்தாளர்களும், தலித்துக்களும் கூட ஆதரிக்கக்கூடிய நி​லை​யை உருவாக்கிய இந்நாவலின் அரசிய​லை எப்படி புரிந்து ​கொள்வது?

ஏன் இதன் அரசிய​லை புரிந்து ​கொள்ள ​வேண்டும்? ஏன் ​ஜெய​மோகனின் எல்லா எழுத்துக்களுக்கும் பின்னால் இந்துத்வா அ​ஜென்டா என்ன என்று ​தேட ​வேண்டும்? இது ​தே​வைதானா? சரியா? என்கிற ​பல ​கேள்விகள் ​தொடர்ந்து மு​ளைத்துக் ​கொண்​டே இருக்கின்றன.

ஆர்.எஸ்.எஸ்.ன் தலித்கள் விசயத்திலான அ​ஜென்டா​வை புரிந்து ​கொள்ளாமல், இந்நாவலின் அரசியலுக்கான அடிப்ப​டை முடிச்​சை அவிழ்க்க முடியாது என்​றே ​​தோன்றுகிறது.

தமிழ்நாட்டில் எந்த​வொரு எழுத்தாளரின் சிறுக​தைத் ​தொகுப்புக்கும் நாவலுக்கும் இல்லாத முக்கியத்துவம் ​ஜெய​மோகனின் ​வெளியீடுகளுக்கு கி​டைத்துக் ​கொண்டிருக்கிறது. ​வெள்​ளையான நாவல் ​வெளிவந்து ஒரு மாதம் கூட ஆகாத நி​லையில் அது குறித்து ஏராளமான கட்டு​ரைகள் வந்துவிட்டன.

நூ​லை முழு​மையாக படிக்காவிட்டாலும், ஏறத்தாழ பத்திற்கும் ​மேற்பட்ட Abridged versions நாவலின் சுருக்கம் இ​ணையத்தில் படிக்கக் கிடக்கின்றன. அதன் இலக்கியச் சு​வை​யை முழு​மையாக ரசிக்க விரும்புபவர்கள் ​வேண்டுமானால் அந்நாவ​லை படிக்கலாம். ஆனால் அந்நாவலின் அரசிய​லை ​பேசுவதற்கு இந்த சுருக்கங்கள் ​போதுமான​வை, இ​வை அ​னைத்து​மே நாவ​லை ஏற்றுக்​கொண்டவர்கள், புகழ்பவர்களின் க​தைச்சுருக்க​மே, ​பெரும்பாலான​வற்றிற்கு ​ஜெய​மோகனின் பக்கத்தி​லே​யே ​தொடுப்பு ​கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது.

பத்​தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் உருவான தாதுப் பஞ்சத்தின் பின்னணியில் ​சென்​னையில் ந​டை​பெற்ற சில வரலாற்றுச் சம்பவங்களின் அடிப்ப​டையில் ஒரு கற்ப​னைக் க​தை நாவலாக காட்சிப்படுத்தப்படுகிறது. இக்க​தையின் வழியாக தலித்க​ளை ​வெள்​ளையர்களும் சாதி இந்துக்களும் எவ்வாறு தாதுப் பஞ்சத்திற்கு பலி​கொடுத்தார்கள். அதன் ​போது ஈவிரக்கமற்ற மு​றையில் தங்கள் ​பொருளாதார நலன்க​ளி​லே​யே குறியாக இருந்தார்கள் என்ற கருத்​தை முன்​வைக்கிறது.

இந்நாவல் குறித்து ஆர்.எஸ்.எஸ் காரர்கள் என்ன நி​னைக்கிறார்கள்? இந்நா​வ​லை அவர்கள் எப்படிப் பார்க்கிறார்கள்? இதற்கான அவர்களின் எதிர்வி​னைகள் என்ன? என்ப​தை ​தெரிந்து ​கொள்ள அரவிந்தன் நீலகண்டன் மற்றும் ஜடாயு எழுதியுள்ள கட்டு​ரைக​ளை படிக்க ​வேண்டியது அவசியம் எனக் கருதுகி​றேன். தலித்கள் விசயத்தில் ஆர்.எஸ்.எஸ்.ன் ​நி​லைப்பாடு மற்றும் ​நோக்கம் என்ன என்ப​தை புரிந்து ​கொள்ளவும், வெள்​ளையா​னையின் பின்னணி​யை புரிந்து​கொள்ளவும் ஜடாயுவின்  “ஆர்.எஸ்.எஸ், மனு, அம்பேத்கர்” ​என்ற கட்டு​ரை ​பயனு​டையது.

அரவிந்தன் நீலகண்டன் தமிழ்இந்து இ​ணையப்பக்கத்தில் எழுதியுள்ள  “புனைவு அறத்தின் வரலாற்று அடிவயிறு: ’வெள்ளை யானை’யை முன்வைத்து“கட்டு​ரை​யில் நாவல் குறித்து இவ்வாறு ​தொகுத்துக் ​கொள்கிறார்

//‘வெள்ளையானை’ ஒட்டுமொத்தமாக ஒரு வரலாற்றுணர்வைஅளிக்கிறது. அந்த வரலாற்றுணர்வின் அடிப்படைகளை இப்படி தொகுத்துக் கொள்ளலாம்:

அ) தமிழ்நாட்டில் 1870களில் ஏற்பட்ட பெரும் பஞ்சத்தில் மிகப் பெரிய அளவில் தலித்துகள் மடிந்தனர். அதனை ஒட்டுமொத்த சாதி இந்து சமுதாயமும் பிரிட்டிஷ் அதிகார வர்க்கமும் இணைந்து வேடிக்கை பார்த்தனர்.

ஆ) குறைந்தபட்ச மானுட நீதியுடன் அதை அணுகியவர்கள் தனிப்பட்ட கிறிஸ்தவ மிஷினரிகளும், ஜனநாயகம் துளிர்விடத் தொடங்கியிருந்த ஒரு சில பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகளும் அமெரிக்க வர்த்தகர்களுமே. ஆனால் தலித்தல்லாத இந்துத் தரப்பு முழுக்க முழுக்க பஞ்சத்தின்போது சிறிதும் மனிதத்தன்மையில்லாமல் பிரிட்டிஷ் சுரண்டல் வர்க்கத்துடன் இணைந்து கொண்டது.

இ) இந்த பஞ்சமும் அதனைச் சார்ந்த ’மேல்சாதி’ இந்துக்களின் மனிதத்தன்மையற்ற தன்மையுமே தலித் தலைவரான காத்தவராயனை (அயோத்திதாசரை) பௌத்தத்தின் பக்கம் ஈர்த்தது.

ஈ) கிறிஸ்தவத்தின் தூய சாராம்சத்தில் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கான குரலே உள்ளது. ஏசுவே ஓர் ஒடுக்கப்பட்ட கறுப்பின மக்களின் மீட்பர். அவரை மீட்டெடுக்கும் கிறிஸ்தவக் குரல்கள் தலித் விடுதலையின் உறுதுணையாக இருந்தன. அதே சமயம் இந்துக் கடவுளரோ ஆதிக்க சக்திகளின் குறியீடுகளாகவே விளங்கி வருகின்றனர்.

இந்த வரலாற்றுத் தோற்றத்தை நாவல் உணர்ச்சிகரமாக நமக்குள் எழுப்புகிறது. இலக்கியமாக வாசகனின் உணர்ச்சியை வெற்றிகரமாகத் தட்டி எழுப்பும் இந்த நாவல் தலித்திய பிரசார ஆயுதமாகவும் திகழ்கிறது..//

இவரது கட்டு​ரையின் அடிப்ப​டை ​நோக்கம் சாதி இந்துக்கள் ​ஜெய​மோகன் ​சொல்வது ​போல ​வேடிக்​கை பார்த்துக் ​கொண்டும் ​கைகட்டிக் ​கொண்டும் இல்​லை. அந்த பஞ்சத்திற்கும் அவர்கள் காரணமில்​லை. கு​றைந்தபட்ச​மேனும் அதற்கு எதிர்ப்பு ​தெரிவித்தவர்களும் ஆவணப்படுத்தியவர்களும் சாதி இந்துக்கள்தான். ​மறுபுறத்தில் ஜெய​மோகன் ​சொல்வது ​போல கிறிஸ்துவ மிஷனரிகளின் உண்​மையான ​நோக்கம் இவ்விசயத்தில் மக்க​ளை பாதுகாப்பதல்ல அவர்களும் இதற்கு காரணமானவர்க​ளே. என்கிறார்.

ஜடாயுவும் அரவிந்தன் நீலகண்டனும் முன்​வைக்கும் வாதங்கள்

1. 19ம் நூற்றாண்டு முழுவதும் ஏற்பட்ட பஞ்சங்கள் ​வெள்​ளையர்களுக்கு முந்​தைய காலகட்டங்களில் ஏற்பட்ட பஞ்சங்க​ளைப் ​போன்ற ​இயற்​கையான பஞ்சங்கள் அல்ல திட்டமிட்​டே ஆங்கி​லேயர்களால் உருவாக்கப்பட்ட பஞ்சங்கள்.
2. சாதி இந்துக்கள் ​ஜெய​மோகன் ​சொல்வ​தைப் ​போல ​வேடிக்​கை பார்த்துக் ​கொண்​டு வாழாதிருக்கவில்​லை. அதற்கு எதிராக மனிதாபிமானத்துடனும், சட்டப்பூர்வமாகவும் குரல் ​கொடுத்திருக்கிறார்கள் ​போராடி இருக்கிறார்கள்.
3. இப்பஞ்சத்தின் மூலம் இருவ​கையான அறுவ​டைக​ளை ​வெள்​ளையர்கள் ​செய்தார்கள் ஒன்று தானியங்க​ளை திட்டமிட்​டே ஏற்றுமதி ​செய்தார்கள். இரண்டு கிறிஸ்துவ மிஷனரிகள் மூலம் பாதிக்கப்பட்ட மக்க​ளை விக்கிரக வழிபாடுகள் தான் இப்பஞ்சத்திற்கு காரணம் எனக்கூறியும். நிவாரணங்கள் வழங்க மதமாற வழியுறுத்தி மதமாற்றம் ​செய்யவும் ​செய்தனர். இ​வை எவற்றிலும் சாதி இந்துக்களுக்கு பங்கில்​லை.
4. சாதி இந்துக்களும் இப்பஞ்சத்தால் பாதிக்கப்பட்டவர்க​ளே.
5. வரலாற்றில் கிறிஸ்து ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் பிரதிநிதி ஒன்றும் இல்​லை. அவர் ஒடுக்கும் மக்களின் பிரதிநிதியாகத்தான் இருந்துள்ளார்.

இக்கட்டு​ரை​யை எழுதியதற்கான ​மையமான ​நோக்கத்திற்கு வந்து விடு​வோம்.

ஆர்.எஸ்.எஸ். இந்தியாவில் உள்ள இசுலாமியர்களுக்கு எதிராக அ​​னைத்து சாதி மக்க​ளையும் ஓரணியில் திரட்டும் திட்டத்துடன் நாடு முழுவதும் ஆய்வுகள் ​மேற்​கொண்டு ​கொள்​கை வகுத்து கவனமாக ​செயல்பட்டு வருகிறது. மிக முக்கியமாக தலித்க​ளை ஆர்.எஸ்.எஸ்சில் இ​ணைப்பதற்கான மிகக் கடு​மையான முயற்சிகள் ந​டை​பெற்றுக் ​கொண்டிருப்ப​தை ஜடாயுவின் ஆர்.எஸ்.எஸ், மனு, அம்பேத்கர் கட்டு​ரையில் ​தெளிவாகப் புரிந்து ​கொள்ள முடிகிறது.

1. மனு ஸ்மிருதி​யை ஆர்.எஸ்.எஸ். ஏற்றுக்​கொள்ளவில்​லை என பகிரங்கமாக அறிவித்தது.
2. 1927ல் நாசிக் காலா ராமர் ​கோயிலில் அம்​பேத்கர் த​லை​மையில் ந​டை​பெற்ற ​கோயில் நு​ழைவுப் ​போராட்டத்​தை தடுத்த மஹந்த்தின் ​பேர​னை மன்னிப்புக் ​கேட்க ​வைத்தது ஆர்.எஸ்.எஸ்.
3. அம்​பேத்கர் ப​டைப்புகள் முழுத் ​தொகுதியில் ஆரம்ப நாட்களில் இந்து மதம் குறித்து அவர் ​வைத்த கடு​மையான விமர்சனங்க​ளையும் ​வெளியிட அனுமதித்தது.
4. மராட்வாடா பல்க​லைக்கழகத்திற்கு அம்​பேத்கர் ​பெயர் சூட்டுவதற்கு ஆர்.எஸ்.எஸ். ஆதரவாக இருந்தது.
5. தலித் த​லைவர்கள் பல​ரையும் ஆர்.எஸ்.எஸ். ​யோடு ​நெருக்கமாக்கிக் ​கொண்டது.
6. ​தொடர்ந்து தலித்களின் நம்பிக்​கை​யை ​பெற பல்​வேறு சமூகச் ​சே​வைகளில் ஈடுபட்டு வருகிறது.

அவர்களு​டைய ஒ​ரே வருத்தம் தமிழகத்தில் மட்டு​மே இன்னும் தங்களால் காலூன்ற முடியவில்​லை. குறிப்பாக தலித்க​ளை தங்கள் பக்கம் திரும்பிப் பார்க்க ​வைக்க முடியவில்​லை. அந்த ஆதங்கம் இப்படி ​வெளிப்படூகிறது.

//துரதிர்ஷ்டவசமாக, திருமாவளவன் போன்ற தமிழகத்தின் தலித் இயக்க தலைவர்கள் தொடர்ந்து ஆர் எஸ் எஸ்ஸை வசைபாடி வருகின்றனர். ஆனால் இஸ்லாமிய மதவெறி அமைப்புகளுடனும், தேசவிரோத சக்திகளுடனும் வெட்கமில்லாமல் கைகோர்த்து வருகின்றனர். மகாராஷ்டிரத்தில், அம்பேத்கர் பிறந்த மண்ணின் தலித் தலைவர்கள், ஜிகாதிகளுடனும், கிறிஸ்தவ மதமாற்றிகளுடன் உறவாடும் இழிசெயல்களை ஒருபோதும் செய்ததில்லை. ஏனென்றால், அம்பேத்கரின் கருத்துக்களில் ஊறியவர்கள் அவர்கள். மேலே அம்பேத்கரின் படத்தைப் போட்டு, அவரது கொள்கைகளை கீழே போட்டு மிதிப்பவர்கள் திருமா போன்றவர்கள்.//

தமிழக தலித்க​ளை சங்பரிவார், ஆர்எஸ்எஸ் பக்கம் திரும்பச் ​செய்வதற்கு அவர்கள் முன்னுள்ள வழிமு​றைகள்:

1. இந்து மதம் அடிப்ப​டையில் தலித்களுக்கு எதிரானது அல்ல.
2. இம்மதத்தின் அடிப்ப​டைக் ​கோட்பாடுகள் என்று எந்த ஒரு தனி நூ​லையும் எடுத்துக் ​கொள்ள ​வேண்டிய ​தே​வையில்​லை.
3. கடந்த காலத்தில் தலித்களுக்கு எதிராக சாதி இந்துக்கள் நடந்து ​கொண்டதற்கு அவர்களு​டைய அறியா​மையும், மதக் கருத்துக்களில் உள்ள ​தெளிவின்​மையும் தான் காரணம்.
4. ப​ழையனவற்​றை மறந்துவிடுங்கள், அவற்றிற்கு மன்னிப்புக் ​கோருகி​றோம்.
5. தலித்களின் முன்​னேற்றத்திற்காக பாடுபடுகி​றோம்.

ஆக இத்த​கைய சமகால வரலாற்றுப் பின்புலத்தில் ​வைத்துத்தான் இந்நாவ​லை விளங்கிக் ​கொள்ள ​வேண்டியிருக்கிறது.

​ஜெய​மோகன் ஒரு சுயம் ​சேவக்தான் என்பது ​பெரும்பான்​மையான தமிழக வாசகர்களால், அறிவுத்து​றையினரால், பல்​வேறு பிரிவுக​ளைச் ​சேர்ந்த முன்னணி அரசியல் ​செயல்பாட்டாளர்களால் மனதளவில் ஏற்றுக் ​கொள்ளப்பட்டுள்ளது. ​வெள்​ளையா​னை என்பது தலித்கள் மீதான ஆர்.எஸ்.எஸ்.ன் மற்​றொரு ​செயலுக்குகந்த பார்​வையாகத்தான் புரிந்து ​கொள்ளப்படும்.

சுயம் ​சேவக்குகளின் குறிக்​கோள் ஒன்றுதான். அ​டைவதற்கான வழிக​ளை ஒவ்​வொருவரும் ஒவ்​வொரு விதத்தில் முன்​வைக்கிறார்கள். அல்லது இப்படியும் புரிந்து ​கொள்ளலாம். ஒருவர் குளத்​தை அடி​யோடு கலக்க, குளத்தின் ஆழத்தில் உள்ள ​கொழுத்த மீன்கள் ​மேல் ​நோக்கி வர மற்றவர்கள் அவற்​றை எளிதாக வ​லையில் விழச் ​செய்யலாம்.

Posted in ​ஜெய​மோகன் | Leave a Comment »

‘பண்பாட்டு உ​டை’யில் பதுங்கும் வரலாற்று ஆய்வுகள்

Posted by ம​கேஷ் மேல் ஜூலை 23, 2013

இப்படி​யொரு ​கேள்வி ​ஜெய​மோகனிடம் ​கேட்கப்பட்டது:

//ஒவ்வொரு இனக்குழுக்களுக்கும் ஆடை என்பது அதன் தனி அடையாளமாக உள்ளதை நாம் அறிவோம். மரப்பட்டைகளும் – தழைகளும் கட்டிக் கொண்டிருந்த காலம் முதல் ஜீன்ஸ், சல்வார் கமீஸ் போடும் காலம் வரையும்!

நம் முன்னோர்கள், இடுப்பில் ஒரு 4 முழு வேட்டியும், தோளில் துண்டும் அணிந்தவர்கள். அப்புறம் 8 முழு வேட்டி – உடன் சட்டை. என் பாட்டி, முப்பாட்டிகள் ரவிக்கை அணிந்திருக்கவில்லை. அதிகபட்சம் ஒற்றைப் பிரியில் சேலை.

நவீன தொழில் நுட்பமும், பஞ்சாலைகள் மற்றும் செயற்கை நூல் இழைகளின் வரவால்- ஆடைகளின் உபயோகமும், வடிவமும், பயன்பாடுகளும் மாறிவிட்டன.

இச்சூழலில் எந்த ஒரு இனத்திற்காகவென்றும் தனித்த ஆடை அடையாளம் சாத்தியமா? உதாரணமாக, தமிழன் என்றால் வேட்டி, சட்டை, சேலை. வட நாட்டவர் என்றால் பைஜாமா, குர்தா, ஐரோப்பியர் என்றால் பேண்ட், கோட், அரபு நாட்டவர் என்றால் நீண்ட பைஜாமா, கோஷா…இப்படி!

மேலும் சில இந்துக் கோயில்களில், பேண்ட் அணிந்து வரக் கூடாது. சுடிதார் போட்டுக் கொண்டு வரக் கூடாது என்பது போன்ற கட்டுப்பாடுகளும் – குறிப்பிட்ட பூஜை, சடங்குகள், திருமண விழாக்கள் ஆகியவற்றின் போது சில வகையான ஆடைகளைத்தான் அணிய வேண்டும் என்கிற கட்டுப்பாடுகளும் தேவையா? இது கால பரிணாமத்தின் வேகத்தில் இருந்து ஒதுங்கிக் கொள்ளும் செயலாகப் படவில்லையா?

எம்.எஸ்.ராஜேந்திரன். திருவண்ணாமலை//

பண்பாட்டு உ​டை

​மே​லே உள்ள ​கேள்வியில் உள்ள எல்லாவற்றிற்கும் வரலாற்றுப்பூர்வமாகவும், அறிவுப்பூர்வமாகவும் ​ஜெய​மோகன் பதலளிப்பார். ​​கோயில்கள் – குறிப்பாக ​கேரளக் ​கோயில்களின் – உ​டை கட்டுப்பாடுகள் விசயத்தில் மழுப்புவார் என்ற அவர் பற்றிய புரிதலிலிருந்து எதிர்பார்த்​தேன். நி​னைத்தது ​போல​வே அ​மைந்திருந்தது அவரது பதில்.

//நான் அலுவலகத்தில் வேலைபார்த்த நாட்களில் சட்டை பாண்ட் அணிந்து பெல்ட் கட்டி ஓர் மத்திய அரசூழியனுக்கான உடையில்தான் இருந்தேன். அது என் வசதியை மட்டும் சார்ந்தது அல்ல. என்னைச் சந்திக்கவரும் பொதுமக்கள் என்னைப்பற்றி என்ன நினைக்கவேண்டும் என்பதைச்சார்ந்தது அந்த அலுவலகத்தில் முழுக்க நிலவும் பொதுவான உடைப்பண்பாடு சார்ந்தது. நான் விலகி நிற்க முடியாது. நின்றால் பணி சிறப்பாக நடக்காது.

இதே முறையைத்தான் கோயில்களிலும் காண்கிறோம். கேரள ஆலயங்களில் வேட்டி கட்டி மேல்சட்டை இன்றிச் செல்லவேண்டும். அது ஒரு உடைவிதி. அந்நிறுவனம் அந்த அடையாளத்தைப் பேண விரும்புகிறது, அவ்வளவுதான். அதன்மூலம் அது சில பாரம்பரிய அடையாளங்களைப் பேண விழைகிறது.//

//உடைகளில் பண்பாடு இல்லை. உடைகள் பண்பாட்டின் மேலோட்டமான தற்காலிக அடையாளங்கள் மட்டுமே. உடைகளுக்கு அப்பாலுள்ள பண்பாடு பற்றிய பிரக்ஞை இல்லாத நிலையிலேயே உடைகளைப்பற்றி அலட்டிக்கொள்கிறோம்//

//உடைகள் இரண்டு தளங்களில் அர்த்தம் கொள்கின்றன. தேவை, வசதி சார்ந்த ஒரு தளம். அடையாளம் சார்ந்த ஒரு தளம். இவ்விரண்டுமே நாம் வாழும் சூழலுடன் சம்பந்தப்பட்டவையே ஒழிய நிரந்தரமானவை அல்ல. மாறாத எதையும் சுட்டி நிற்கக்கூடியவை அல்ல. ஆகவே உடை மாறாமலிருக்கவேண்டிய தேவை இல்லை என்றே நினைக்கிறேன்.

இன்றைய தேவைக்காகவும் வசதிக்காகவும் நாம் நம் உடைகளைத் தேர்வுசெய்வதே இயல்பானது. இன்று வேட்டி மிக வசதிக்குறைவான உடை என்பதே என் எண்ணம். ஆகவே நாமனைவரும் இன்று கால்சட்டையும் மேல்சட்டையும்தான் அணிகிறோம். நான் உடைகள் கசங்காமலிருக்கவேண்டும், அழுக்குத்தெரியக்கூடாது என்பதற்காக எப்போதும் ஜீன்ஸ்தான் அணிகிறேன்.

அதேபோலப் பெண்களுக்கு அவர்களுக்கு வசதியான உடைகள் இருக்கலாம். நான் அவதானித்தவரை சுடிதார் அவர்களுக்கு மிக வசதியான ஆடை. அதைவிட வசதியான ஆடை வருமென்றால் அதற்குச் செல்லலாம். என் மகன் அவனுக்கு வசதியாக உணர்வது டிஷர்ட் மட்டுமே. சட்டை அணிவதே இல்லை.//

//இன்னொருபக்கம் உடை என்பது அடையாளம். நம் சமூகம், நாம் புழங்கும் தொழிற்சூழல் ஆகியவை சார்ந்த உடைகளை நாம் அணிகிறோம். அந்த தளத்திற்கான அடையாளங்களை உடைகள் கொண்டிருக்கின்றன. ஏதோ ஒருவகையில் எல்லா நிறுவனங்களும் உடைவிதிகளைக் கொண்டிருக்கின்றன. சொல்லாமலோ அல்லது சொல்லியோ .//

தர்க்கம், விஞ்ஞானம் ஆகியவற்​றை தான் ​கொண்ட நம்பிக்​கைகளுக்கு, ​கொள்​கைகளுக்கு ​சேதம் ஏற்படுத்தாத எல்​லை வ​ரை பயன்படுத்துவது. தன்னு​டைய நம்பிக்​கைகள், ​கொள்​கைகளுக்கு ​சேதாரம் ஏற்படுத்தும் முழு​மையாக தர்க்கம் மற்றும் விஞ்ஞான அணுகுமு​றைக​ளை பயன்படுத்தினால் என்று ​தெரியவரும் இடங்களில் தன்னு​டைய எழுத்துச்சாதுர்யங்க​ளை பயன்படுத்தி லாவகமாகத் தாண்டிச் ​செல்லுதல் என்கிற ஒரு மு​றை​யை கருத்தியல் ​தெளிவுடன் கூர்ந்து வாசிப்பவர்களால் அ​டையாளம் காண முடியும்.

​பொதுவாக உ​டை விசயத்தில் ​தே​வை வசதி ஆகியவற்றின் அடிப்ப​டையில் உ​டைத் ​தேர்வு அ​மைவ​தை ஏற்றுக் ​கொள்கிறார். குறிப்பாக தமிழகத்தில் உ​டையின் கலாச்சாரத் த​டைகளால் ​பெரிதும் பாதிக்கப்படும் ​பெண்களுக்குச் சார்பாக முற்​போக்காக பதலு​ரைக்கிறார். உ​டைகளின் விசயத்தில் ​தே​வைப்படும் வரலாற்றுப் பார்​வை​யை ​கோடிட்டு காட்டுிகிறார். வாழ்வின் எல்லா விசயங்களிலும் ஏற்படுவது ​போல​வே உ​டைகளின் விசயங்களிலும் காலம் ​தோறும் மாற்றங்கள் ​​தோன்றுவது தவிர்க்க முடியாதது என்ப​​தையும். ஏற்றுக் ​கொள்ளத்தான் ​வேண்டும் என்ப​தையும் புரிய​வைக்கிறார்.

எல்லாவற்றிற்கும் இ​டையில் தன்னு​டைய இந்துத்துவ சார்பு கருத்தியல் நி​லை​யையும் லாவகமாக பாதுகாத்துக் ​கொள்கிறார்.

​வே​லை ​செய்யும் இடங்களில் நாம் க​டைபிடிக்கும் உ​டை சம்பந்தப்பட்ட ஒழுங்குமு​​றைக​​ளோடு ​கோயில்களில் க​டைபிடிக்கப்படும் உ​டை சம்பந்தபட்ட கட்டுப்பாடுக​ளை சமப்படுத்துகிறார்.

​குறிப்பிட்ட ​தொழில்களுக்கு குறிப்பிட்ட வ​கையான உ​டைகள் என்ப​வை ​வெறும் அ​டையாளத்திற்கான​வை அல்ல. அ​டையாளம் என்பது அ​டையாளத்திற்காக​வே உருவாக்கப்படுவதில்​லை. அ​டையாளம் என்பதும் ஒரு பயன்பாடு/​தே​வை கருதி​யே. என்ற அடிப்ப​டைகளுக்குள் ​செல்லாமல் ​வெறும​னே ‘அ​டையாளம்’ என்ற ​சொல்​லை ​தொழில்கள் மற்றும் கல்விநி​லையங்களில் பயன்படுத்தும் சீரு​டைகளுக்கான விளக்கமாக ​கொடுத்துவிட்டு, அதற்கு ​மேல் அது குறித்து ஆழமான ஆய்வுக்குச் ​செல்லாமல் ​​மெளனம் காப்பதின் மூலம். சில இந்துக் ​கோயில்களின் ந​டைமு​றைக​ளோடு அவற்​றை சமப்படுத்துகிறார். விவாதமற்ற மு​றையில் அ​தை ஏற்கச் ​செய்யும் ஒரு விவாதமு​றை​யை அரங்​​கேற்றுகிறார்.

அவரது கூற்றுப்படி​யே இந்தியா முழுவதும் இந்து மதம் பரவியிருக்கிறது. அது​வே இந்தியாவின் வரலாற்று ரீதியான ஒற்று​மைக்கும், கலாச்சார மற்றும் வாழ்வியல் ஒரு​மைப்பாடுகளுக்கும் காரணமாக இருக்கிறது என்கிற ​போது. ஏன் தமிழகத்தின் ​பெரும்பான்​மையான ​கோயில்களில் இல்லாத ஆண்கள் ​மேலா​டையின்றி, ​வேட்டி மட்டும் கட்டிக்​கொண்டு, துண்​டை இடுப்பில் கட்டிக்​கொண்டுதான் ​கோயிலுக்குள் வர​வேண்டும் என்கிற விதிமு​றை ​கேரள இந்துக் ​கோயில்களிலும், சில தமிழ்க் ​கோயில்களிலும் – அதிலும் குறிப்பாக ​கேரளத்​தை ஒட்டிய தமிழிக இந்துக் ​கோயில்களிலும் – மட்டும் க​டைபிடிக்கப்படுகிறது. நமக்குத் ​தெரிந்து வட இந்திய இந்துக் ​கோயில்களிலும் இத்த​கைய விதிமு​றைகள் இருப்பதாகத் ​தெரியவில்​லை. இது முழுக்க முழுக்க மத்தியகால அரச மற்றும் ஜமின்தாரி அடி​மைமு​றை கலாச்சாரத்தின் மிச்ச​சொச்​சமே அன்றி ​வே​றெதுவமாக இருக்கும் என்று ​தோன்றவில்​லை. இது குறித்த விவாத​மோ, கருத்துப்பரவ​லோ ஏற்படாத வண்ணம் ஜாக்கிர​தையாக ​பேசுகிறவர்கள் எப்படி நல்ல ஆ​ரோக்கியமான விவாதச் சூழல் இல்​லை என்பது குறித்​தெல்லாம் கவ​லைப்பட அருக​​தையு​டையவர்கள் ஆவர்?

Posted in ​ஜெய​மோகன், கட்டு​ரை | Leave a Comment »

“கைதிகள்” – ஜெயமோகன்

Posted by ம​கேஷ் மேல் மார்ச் 4, 2013

முன்பு ஜெயமோகனின் சிறுகதைகளை அவருடைய பக்கத்தில் படித்துக் கொண்டிருந்தேன். சில சிறுகதைகளைப் பற்றி விமர்சனமும் என்னுடைய வலைப்பூவில் எழுதினேன். அவருடைய எழுத்தாற்றலைவிட விஞ்சியிருக்கும் அவருடைய அரசியல் மற்றும் கருத்தியல் அபிலாஷைகள் என்னை மிகவும் சோர்வடைய வைத்தன. அவற்றை பற்றி எழுதுவதால் பெரிய பயனொன்றும் விளையப்போவதில்லை என படிப்பதை விட்டுவிட்டேன். தற்பொழுது கைதிகள் சிறுகதையை தோழர் ஒருவர் கேட்டுக் கொண்டதற்கிணங்க படித்தேன்.

தோழர் கதையை பரிந்துரைக்கும் பொழுதே, “எல். அப்பு படுகொலை பற்றி கைதிகள் என்றொரு சிறுகதை எழுதியிருக்கிறார், படித்துவிட்டு உங்கள் கருத்தைக் கூறுங்கள்” என கூறிவிட்டதால், நக்சல்பாரிகள், மாவோயிஸ்ட்கள் போன்றவர்கள் மீது கண்மூடித்தனமான கசப்பு நிறைந்த எதிர்நிலை கொண்டவரின் எழுத்தை வாசிக்கிறோம் என்ற அதீத கவனத்துடன் வாசித்தேன்.

கதை கொலையாளிகளின் பார்வையிலிருந்து ஒரு போலி தாக்குதல் படுகொலை நிகழ்வு விவரிக்கப்படுகிறது. நேரடியாகவே இது வரலாற்று நிகழ்வு ஒன்றைப் பற்றி பேசுவதால், சில உண்மைத் தகவல்களை பயன்படுத்தியுள்ளார். அப்பு கொலையை அரசோ காவல்துறையோ அது ஒரு திட்டமிட்ட போலி படுகொலைதான் என பகிரங்கமாக ஏற்றுக் கொண்டுள்ளதா தெரியவில்லை. இது ஒரு புனைவுதானே என்கிற சாதகத்தை எழுத்தாளர் தனக்கான பாதுகாப்பாக புணைந்து கொள்கிறார் போலும்.

அப்பு கொலை விவகாரத்தில் சிறுகதை வெளிப்படுத்தும் வரலாற்றுத் தகவல்கள்
1. நகை திருட்டு வழக்கொன்றின் அடிப்படையில் அப்புவை காவல்துறை தேடிவந்தது.
2. அப்பு வேலை செய்த பகுதி மக்களை சித்திரவதை செய்ததன் மூலமாக அப்புவை சரணடைய வைத்தது.
3. வேறெங்கோ காவல்நிலையத்தில் சரணடைந்தவரை தர்மபுரி காட்டிற்குள் வைத்து காவல்துறை சுட்டுக் கொன்று உடலை புதைத்தது.
4. அப்புவின் உருவம் இளம் கல்லூரி மாணவனின் உருவத்தைப் போலிருந்தது. அரும்பு மீசையும், ஒல்லியான கருத்த தேகமுமாக இருந்தார்.

இது போன்ற வரலாற்றுத் தகவல்கள் துல்லியமானவையா அல்லது கதைக்காக சற்று மாற்றம் செய்யப்பட்டதா தெரியவில்லை. நான் கேள்விப்பட்ட வரை எல். அப்பு சிபிஎம்மிலிருந்து சிபிஐ எம்எல்லிற்கு வந்தவர். சிமிஎம்மில் இருக்கும் பொழுது கோவை ஈஸ்வரன் உள்ளிட்டவர்களோடு சேர்ந்து தீக்கதிர் பத்திரிகையை துவங்கியவர்களுள் ஒருவர். சிபிஐ-எம்எல்லின் தமிழ் மாநில செயலாளர். கோவையில் லாரி ஓட்டுனராக இருந்தவர். அவருக்கு துனைவியார் மற்றும் குழந்தைகள் இருந்துள்ளனர். ஆனால் சிறுகதையில் அவர் கல்லூரி மாணவனின் உருவத்தோடு, அரும்பு மீசை உள்ளவராக சித்தரிக்கப்படுகிறார். ஒரு வேளை புனைவாக்கும் முயற்சியாக இருக்கலாம். கதை உண்மையைப் போல இருக்கவேண்டும், உண்மையாக இருக்க வேண்டும் என்ற கட்டாயம் இல்லை என்றாலும், “அப்பு” என்ற பெயர் பயன்படுத்தல் இதையெல்லாம் யோசிக்கவே தூண்டுகிறது.

தருமபுரி காட்டையும், அதன் தன்மையையும் தனக்கேயுரிய பாணியில் வருணிக்கிறார். 80களின் காலகட்டத்தை கதைக்குத் தருவதற்காக அன்றைய புழக்கத்தில் இருந்த பொருட்களை குறிப்பிடுகிறார். இவற்றின் மூலமாகவெல்லாம் ஒரு படைப்பிற்குரிய தன்மையை ஒரு வரலாற்றுச் சம்பவத்தை, கருத்தியலை முன்வைக்கும் முயற்சிக்கு வழங்குகிறார்.

நடுக்காட்டில் நக்சலைட்டுகள் நடமாட்டத்தை வேவுபார்ப்பதற்காக அனுப்பப்பட்ட ஒரு சிறு காவல்துறை குழு ஒன்றின் பார்வையிலிருந்து கதை ஒட்டுமொத்த காவல்துறை, அரசு, சமூகம் மற்றும் போராளிகளைப் பற்றி பேசுகிறது.

கதை அடிப்படையில் காவலர்களும் மனிதர்கள் தான், அவர்களுக்கும் வாழ்க்கை உண்டு, நட்பு உண்டு, பாசம் உண்டு, ஈவு இரக்கம் உண்டு, நன்மை தீமை பற்றிய தேடல் உண்டு, சரி தவறுகள் குறித்த விசாரனைகள் உண்டு என்பதை அழுத்தம் திருத்தமாக பதிவு செய்கிறது.

மேலிருந்து வரும் முடிவுகளுக்கு கட்டுப்பட்டு தங்கள் வாழ்க்கைக்காக அவர்கள் வேலைசெய்கிறார்கள் என்பதை நிருவுவதன் வாயிலாக மேலேயுள்ளவர்கள் என்ற ஒன்றை அருவமானதாக ஆக்கி, நிகழ்விடத்தின் அராஜகங்களில் அவர்களுக்கு உரிய பங்கை ஒட்டுமொத்தமாக நிராகரித்துவிடுகிறது.

போராளிகளின் போராட்டத்திற்கான எல்லா நியாயங்களையும் கதை தன்னளவில் ஏற்றுக் கொண்டாலும், கதை கூர்மையான விவாதம் ஒன்றை முன்னெடுக்கிறது. அது ஒரு மனிதனின் உண்மையான வெற்றி எது? என்கிற கேள்வியை மையமாக வைத்து வாசகனின் சிந்தனையை திருப்புகிறது. இதன் வழியாக ஒட்டுமொத்த போராட்ட முறையையும் வேறு ஒரு வழியில் நிராகரித்தும் விடுகிறது.

அரசின் வர்க்க குணாம்சத்தை தீர்மானிப்பது அதில் உள்ள மனிதர்களின் மனசாட்சியோ, குணநலன்களோ, அவர்கள் நல்லவர்களா, கெட்டவர்களா என்பதோ அல்ல என்கிற அடிப்படையான விசயங்களையெல்லாம் கதை தான் போகிற போக்கில் மறுத்தொதுக்குகிறது.

அக்குழுவில் உள்ள ஒரே ஒரு காவலன் மட்டும் போராளிகள் மீது தீவிரமான வன்மம் கொண்டவனாக இருக்கிறான். அதாவது அவன் தன்னையே அரசின் ஒரு பகுதியாகக் காண்பவனாக இருக்கிறான். மற்றவர்கள் நடைமுறையில் அரசின் அங்கமாக இருந்த பொழுதிலும் அவர்களுடைய மனசாட்சி சரி தவறுகளை பிரித்தாராய எப்பொழுதும் முனைந்து கொண்டேயிருக்கிறது. முதலாமவனுக்கு எந்த கேள்விகளும் சந்தேகங்களும் இல்லை. ஆனால் நடைமுறையில், சாராம்சத்தில் அவர்களுக்குள் எந்த மாறுபாடும் இல்லை. இதை கதை தெளிவாகவே கூறிவிடுகிறது.

இருந்தும் கொலை செய்வதற்கு முன்பு அப்பு பெருமாளிடம் கேட்கும் ஒரு கேள்வி அவன் மன நிலையையின் சமநிலையை குலைத்துவிடுகிறது. அதாவது பகைவனுக்கும் அருளும் நன்னெஞ்சால் மட்டுமே எதிரியின் மனங்களை மாற்ற முடியும். ஒரு போராட்டத்தின் வெற்றி என்பது எதிரியின் மனதை மாற்றுவதே!

Posted in ​ஜெய​மோகன், விமர்சனம் | Leave a Comment »