எனது நாட்குறிப்புகள்

பாரதமாதாவும் அதன் செல்லாக்காசு பிள்ளைகளும்

Posted by ம​கேஷ் மேல் ஜூலை 18, 2018

மாதம் ஒன்றாகிவிட்டது
இப்பொழுதெல்லாம்
காய்கறிகள் ரிலையன்ஸ் பிரஷ்சில் வாங்குகிறேன்
பலசரக்கு பிக் பஜாரில் வாங்குகிறேன்
தலைமுடியை ஃபெமினாவில் வெட்டுகிறேன்
உணவை சங்கீதா, அடையார் ஆனந்த பவன்,
சரவண பவனிலேயே வைத்துக் கொள்கிறேன்.

சினிமாவும் அரசியலும் பேசிக்கொண்டே
எனக்கு
முடிதிருத்தும் என் நண்பன்
இப்பொழுது என்னவானான் தெரியாது.

ஒரு முறை முதுகுப் பிடித்துக் கொண்டு
எழுந்து நடமாட முடியாமல்
படுத்துக் கொண்டிருந்த பொழுது
எனக்கு வெண்ணீர் வைத்து சுளுக்கு நீவி
சரி செய்த
கடம்பத்துார் காய்காரம்மா
என்னவானார் தெரியவில்லை.

எதிர் பலசரக்குக்கடை திறந்து
பத்துநாட்களுக்கு மேலாகிவிட்டது.
எப்பொழுது திறப்பார். திறப்பாரா
எதுவும் தெரியவில்லை.

சுடச்சுட வியாபாரம் ஆகிக் கொண்டிருந்த
தெருமுனை இட்லிகடையில்,
இப்பொழுதெல்லாம்
அவர் மனைவி மட்டும்,
விசிறியால் விசிறிக் கொண்டு
தெருவைப் பார்த்த வண்ணம்
நாள் முழுதும் உட்கார்ந்திருக்கிறார்.

எனக்கு இணைய வங்கிக் கணக்கெல்லாம் தெரியாது.
எனக் கூறி.
அவசரத்திற்கு வங்கி சென்று பணம் எடுத்து
என்வீட்டில் வந்து கொடுத்துவிட்டுச் சென்ற
நண்பர்
இந்தக் கலவரங்களில்
எந்தக் கோயில் வாசலில் இரவெல்லாம் படுத்திருந்து
அதிகாலை எழுந்து
எந்த வங்கிக் கிளை வாசலில்
நின்று கொண்டிருக்கிறாரோ.

நாங்கள் மொழி தெரியாத தேசத்தில், அகதிகள்.
பேன் கார்டு, சிபில், வங்கி அட்டை
எல்லாவற்றின்
வாடிக்கையாளர் சேவை மையங்களிலும்
ஆங்கிலமும், இந்தியும் மட்டுமே
பேச தேர்ந்தெடுக்க முடிந்த இரு மொழிகள்.

எப்படியோ திக்கித் திணறி தட்டுத் தடுமாறி
பேசிப் பார்க்கிறேன்.
ஆன்லைன் விண்ணப்பங்களை நிரப்பி சமர்ப்பிக்கச் சொல்கிறாரகள்.
ஏதேதோ பிழைச் செய்திகள் வருகின்றன, என்றால்
மின்மடல் அனுப்பச் சொல்கிறாரகள்.
மின்மடல் அனுப்பினால்
ஆன்லைன் விண்ணப்பங்களை நிரப்பச் சொல்லி வழிகாட்டுகிறார்கள்.

இப்படியாக நாங்கள்
நுாற்றிமுப்பது கோடி ஜனங்களும்
எங்கள் பிரதமரின் வழிகாட்டுதல்படி
உலகிலேயே
முதல் நாடாக
முதல் தலைமுறையினராக,
பணமற்ற உலகை நோக்கி பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.

– 28 நவம்பர் 2016

Advertisements

Posted in கவிதைகள் | Leave a Comment »

ஆசிஃபா – ஜமீலா – குதிரை வீரன்

Posted by ம​கேஷ் மேல் ஜூலை 18, 2018

ஆசிஃபாவைப் பற்றி கேள்விப்பட்ட பொழுது
எனக்கு சட்டென்று ஞாபகம் வந்த்து ஜமீலாதான்.

அவளும் கூட மேய்ச்சல் சமூகத்தை சேர்ந்தவள்தான்.

கல்வி கற்க வழியின்றி மேய்ச்சல் தொழிலை ஏற்றுக் கொண்டவள்.

புல்வெளிகளையும், உயர்ந்த மலைகளையும், குதிரைகளையும் ரசிப்பவள்.

இயற்கையை ஆழ்ந்து ரசித்து கற்றவள்.
மிருகங்களை அரவணைத்து அவற்றின் அன்பைப் பெற்றவள்.

மனிதர்களைப் பற்றி ஏதும் அறியாதவள்.

பழமைவாதிகள், மத வெறியர்கள், காமுகர்களின் கோட்டைக்குள் சிக்கிக் கொண்ட அப்பாவிப் பெண்.

அவளைக் காக்க செம்படை
ஒரு குதிரை வீரனை அனுப்பியது.

அந்த மலை அடிவார கிராமங்கள்
மூழ்கிக் கிடந்திருந்த அந்தகார இருளிலிருந்து,
ஜமீலாவை மட்டுமல்ல
மனிதர்கள் அனைவரையும்
மீட்டெடுத்தான் அந்தக் குதிரை வீரன்.

ஆசிஃபாக்களும் கல்வியில் சிறந்த பேராசிரியர்களாக ஆகி இருக்க முடியும்
ஜமீலாவைப் போல,
நாங்களும் அந்த குதிரைவீரனாக ஆகியிருப்போமேயானால்

Posted in கவிதைகள் | Leave a Comment »

விளையாட்டுத் தேர்வு

Posted by ம​கேஷ் மேல் ஜூலை 15, 2018

விளையாட்டு அரங்கில்
கடைசி நிமிடங்களிலும்
காலந்தவறியும்
ஸிப்ட், ஸ்கோடா,
பிஎம்டபுள்யூ, வோல்ஸ்வேகன்,
எக்ஸ்யூவி, ஐடொவின்டி
என விதவிதமான மகிழுந்துகளில்
வரிசையாக வந்து
படோடோபமாக இறங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்
நுனிநாக்கில் ஆங்கிலம் பேசும்
குடும்பத்திலிருந்து பிள்ளைகள்

அரங்கம் முழுதும்
பணக்கார பெற்றோரின்
பகடிப் பேச்சுகளும்
பரிகாசச் சிரிப்புகளும்

அரசுப் பேருந்துகளில்
அதிசீக்கிரமாக வந்து
அமைதியாய் ஓரமாய்
ஆர்பாட்டங்கள் இல்லாமல்
அமர்ந்திருக்கின்றன
இந்தியாவின்
வருங்கால நம்பிக்கை நட்சத்திரங்கள்.

லஞ்சம், ஊழல், சிபாரிசு,
சாதி, மதம்
எல்லாம் கடந்து
தேர்ந்தெடுக்கப்படுவதற்கான
அதிர்ஷ்டத்தை எதிர்பார்த்து.

Posted in Uncategorized | Leave a Comment »

உறைந்த உதடுகள்

Posted by ம​கேஷ் மேல் ஜூலை 9, 2018

அது பத்தொன்பதாம் நுாற்றாண்டின்
இறுதியில் எடுக்கப்பட்ட புகைப்படம்.

அதில் ஒரு பெண்
பழுப்பு நிற
முழு நீள ஸ்கர்ட்டும்
காலரில்லாமல்
கஃப் வைத்த முழுநீள கையுடன்
வெள்ளை நிற மேல்சட்டையும்
அணிந்து அமர்ந்திருந்தாள்.

அருகில் ஒரு ஆண்
வொய்டு நாட்ச்
கோர்ட் சூட்டில்
அவள் அமர்ந்திருந்த
நாற்காலி மீது
இடது புறங்கையை வைத்தவாறு
ஒரு பக்கமாக
நின்று கொண்டிருந்தான்.

ஆணின் முகம்
வசீகரமாக இருந்தது.
அந்தக் கண்களில்
ஒரு தீட்சண்யம் தெரிந்தது.

பெண்ணின் முகம்
நெட்டையான மெலிந்த உடலுக்குச்
சற்றும் பொருத்தமில்லாமல்
பரந்த நெற்றியுடனும்
பருத்த மூக்குடனும்
ஒடுங்கிய கண்களுடனும்
பெரிதாய் இருந்தது.

“ஆணுக்கு பெண் வேடம்
போட்டதைப் போல இருப்பதாக”
முனுமுனுத்தேன்.
அவள் காதுகளில்
விழுந்திருக்கும் போல்
அவனிடம் கூறினாள்
“இதற்குத்தான் சொன்னேன்
நான் புகைப்படம்
எடுத்துக் கொள்ள வரவில்லையென”
அந்த கடைசிச் சொல்லுடன்
இன்றும்
அந்த உதடுகள்
வரலாற்றில்
உறைந்து நிற்கிறது.

Posted in கவிதைகள் | Leave a Comment »