எனது நாட்குறிப்புகள்

புரட்சி நமது விருப்பமல்ல

Posted by ம​கேஷ் மேல் ஜனவரி 30, 2019

நீ மட்டுமல்ல
தன் பெண்டு
தன் பிள்ளை
தன் வீடு
என்றிருக்கும் கடுகுள்ளம் படைத்தோர்.
நாம் எல்லோரும்
உன்னுடன் பிறந்த பட்டாளமே.

புரட்சிக்கு
எந்த பாயின்ட் டூ பாயின்ட் பேருந்துகளுமில்லை
எந்த சொகுசு பேருந்துகளுமில்லை
எந்த ஸ்லீப்பர் கோச்சுகளும் இல்லை

புரட்சிக்கு
ஆட்டோ, கால்டாக்சி என்ன
வாடகை சைக்கிள் கூட கிடைக்காதுதான்.

ஆனாலும்
சுகர் வந்தவனும்,
கொல்ஸ்ட்ரால் ஏறியவனும்
விருப்பமின்றியே
வேர்க்க விறுக்க
சாலைகள் தோறும் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

காலை எடுப்பதற்கும், டையாலிசிசிற்கும்
ஹார்ட் அட்டாக்கிற்கும் பயந்து
மனிதர்கள் இன்று
பேலியோலித்திக் காலத்திற்கும்
ஓடிப் போய்விட
தயாராகிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்

கனவான நகரங்களையும்
லட்சியங்களான மென்பொருள்
வேலைகளையும் விட்டுவிட்டு
இளைஞர்கள் கலப்பைகளோடு
கிராமங்களை நோக்கி ஓடத் தயாராகிறார்கள்.

புரட்சி நமது விருப்பத் தேர்வாய்
இருக்குமேயானால்
நீ மட்டுமல்ல
நாம் ஒவ்வாருவரும்
அதை காலவரையின்றி
ஒத்திப் போடவே விரும்புகிறோம்.

என்ன செய்ய
புரட்சி காலத்தின் தேவையாகும் பொழுது
நாம் அதன் கருவிகளாகிறோம்.

தன் பெண்டு
தன் பிள்ளை
தன் வீடு
என்றிருக்கும்
நமது கடுகு உள்ளங்களும்
தனக்குள்
கடலை புகுத்திக் கொள்ள
காலம் உந்தித் தள்ளுகிறது.

வா
அறிவை விரிவுசெய், அகண்டமாக்கு
விசாலப் பார்வையால் விழுங்கு மக்களை
மானிடச் சமுத்திரம் நானென்று கூவு

(27 ஜனவரி 2017 அன்று தமிழ் இந்துவில் வந்த கீழ்க்கண்ட கவிதையின் துாண்டுதலில் எழுதியது)

Posted in Uncategorized | Leave a Comment »

கருத்துரிமையும் சமூக பொருளியல் பின்புலங்களும்

Posted by ம​கேஷ் மேல் ஜனவரி 30, 2019

“கருத்து வேறுபாடுகள்: சமூகத்திற்கு நன்மையா, தீமையா?” என்ற தலைப்பில் செப்டம்பர் 6 2018 அன்று தமிழ் இந்துவில் பிரபல மெய்யியலாளர் சுந்தர் சருக்கையின் கட்டுரையின் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு இடம் பெற்றிருந்த்து. அது குறித்து அன்று எழுதி வைத்துக் கொண்ட குறிப்பு.

நல்ல கட்டுரை. ஆனாலும் கருத்தரிமை பிரச்னைகளின் ஆணிவேர்களை இத்தகைய கட்டுரைகள் ஆராய்கிறதா என்கிற வலுவான சந்தேகம் இருக்கவே செய்கிறது.

ஜனநாயக சமூகங்கள் குறித்த முதலாளித்துவ பார்வைகளுக்கும், மார்க்சிய பார்வைக்கும் இடையிலான இடைவெளிகள் இங்குதான் துல்லியம் பெறுகின்றன.

கருத்து சுதந்திரத்திற்கான நெருக்கடிகளை கருத்தியல், மற்றும் சிந்தனை தளங்களில் மட்டுமே முதலாளித்துவ கருத்தியலாளர்கள் அணுகுகிறார்கள். ஜனநாயக செயல்பாடுகள், அமைப்பு முறைகளை முற்றிலும் சுதந்திரமானவையாக, சுயமானவையாக கருதி, காரண காரியங்களை அதற்குள்ளேயே தேடுகிறார்கள்.

இவை சமூகத்தை மட்டுமல்ல நம் சிந்தனையையும் அந்த மாயச் சுழலை விட்டு வெளிவர முடியாமல் காப்பாற்றுகின்றன.

ஜனநாயக மற்றும் கருத்துச் சுதந்திரம் ஆகியவற்றின் நெருக்கடிகளுக்கான பொருளியல் பின்புலங்களை பேசுவதும், அவற்றுக்கான மாற்றுகளை முன்மொழிவதும், உரையாடல்களை துவங்குவதுமே, காரியப்பூர்வமான முன்னகர்வுகளாகும்

Posted in Uncategorized | Leave a Comment »

சங்ககாலமும் சாதியும்

Posted by ம​கேஷ் மேல் ஜனவரி 29, 2019

” ஆனால் இது உண்மையா? தரவுகளின் அடிப்படையில் எழுதப்பட்ட வரலாறு அவ்வாறு காட்டவில்லை. தொல்தமிழ் வரலாற்றை ஆராய்ந்த ஜார்ஜ் எல் ஹார்ட் முதலிய மேலை நாட்டு ஆய்வாளர்கள் சங்ககாலம் என்பது சாதியக் கட்டமைப்பில் அழுத்தமாக ஊன்றியிருந்தது என்பதை பதிவுசெய்திருக்கிறார்கள். இழிசினர், கடையர் ,தொழும்பர், உரிமை மாக்கள் என்ற பல்வேறு சொற்களில் அன்றிருந்த அடித்தள மக்களும், அடிமைகளும் சுட்டப்பட்டிருக்கிறார்கள். தமிழகத்தின் மையப்பண்பாடென்பதே ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் மீதான ஆதிக்கப்பண்பாடாக இருந்திருக்கிறதென்று சுட்டிக்காட்டியிருக்கிறார்கள். சங்ககால இலக்கியங்கள் சாதிப்பாகுபாடுகளை, இந்தியச் சாதிபாகுபாட்டுக்கு அடிப்படையாக உள்ள தொழில்வழிப்பிரிவினையை, சாதிவிலக்குகளை உருவாக்கும் தூய்மைXதூய்மையின்மை பற்றிய நம்பிக்கைகளை வெளிப்படையாகவும் விரிவாகவும் பதிவுசெய்துள்ளன.”
இந்த மேற்கோள் ஜெயமோகன் ராஜ் கௌதமனை அறிமுகம் செய்து எழுதியுள்ள நீண்ட பதிவுகளில், இரண்டாவது பகுதியின் ஒரு பத்தி.

சில நாட்களுக்கு முன்பு திகவின் அருள்மொழி அவர்கள் பேசிய ஒரு உரையை யூடியுபில் கேட்டேன். அதில் சாதி குறித்து சங்க இலக்கியங்களில் எந்த குறிப்பும் இல்லை என்கிறார். இன்றைக்கு இருக்கும் சாதி பெயர்களின் நீண்ட பட்டியலை எடுத்துக் கொண்டு சங்க இலக்கியங்களில் எங்கேனும் இப்பெயர்கள் வருகிறதா என சிலர் ஆய்வு செய்தார்களாம். ஆனால் எங்கும் இல்லை என்கிறார்

Posted in Uncategorized | Leave a Comment »

அரை நிலபிரபுத்துவம் என்னும் கருத்தாக்கமும் சமூக அனுபவமும்

Posted by ம​கேஷ் மேல் ஜனவரி 26, 2019

முன்னுரை

இக்கட்டுரையின் நோக்கம், அரை நிலபிரபுத்துவம் என்றால் என்ன? இந்தியா அரை நிலபிரபுத்துவ நாடு என்று வாதிப்பவர்கள் முன் வைக்கும் வாதங்களும், ஆய்வு முறைகளும் என்ன? இந்தியா ஒரு அரை நிலபிரபுத்துவ நாடு அல்ல என்று வாதிப்பவர்கள் முன் வைக்கும் வாதங்களும், ஆய்வு முறைகளும் என்ன? என்கிற தேடல்களும் அதற்கான விவாதக் குறிப்புகளுமே.

இந்தத் தேடலுக்கான பிரதான ஊடகமாக நான் பயன்படுத்தியது, இணையமே. இணையத்தில் ஆங்கிலத்தில் ஏராளமான கட்டுரைகள் வாசிக்க கிடைத்தன. இத்தகைய விவாதங்கள், பெரும்பாலும் மேற்கு வங்கம், ஆந்திரா, தெலங்கானா, ஆகிய மாநிலங்களின் மார்க்சிய கல்வித்துறை மற்றும் புரட்சிகர அறிவுஜீவிகளால் நடத்தப்பட்டதன் பதிவுகளாக உள்ளன.

குறிப்பாக இரு இணையதளங்கள் மேற்கண்ட இரு தரப்புகளின் விவாதங்களை ஒரு தொகுப்பாக முன்வைத்துள்ளன. “Agrarian Relations: The Long Debate, Broadsheet on Contemporary Politics (No 13)” என்கிற தலைப்பில் “http://www.anveshi.org.in/broadsheet-on-contemporary-politics/broadsheet-on-contemporary-politics-vol-2-no-1011/” என்கிற இணையப்பக்கத்தில் முதலாளித்துவ வளர்ச்சி குறித்தான வரலாற்றுரீதியாகவும், சர்வதேச ரீதியாகவும், சமகால உலக பொருளாதார, அரசியல் அடிப்படைகளிலிருந்தும் விரிவான முன்னுரையுடன் 14 கட்டுரைகள் தொகுத்தளிக்கப்பட்டுள்ளன. இதில் விவசாயப் பிரச்சினையின் கோட்பாட்டு பிரச்சினைகள் குறித்து காரல் மார்க்ஸ், பிரெடிரிக் எங்கெல்ஸ், காரல் காவுத்ஸ்கி துவங்கி சமகாலம் வரை பல்வேறு ஆய்வாளர்களின் ஆய்வுகள் தொகுக்கப்பட்டுள்ளன.

அதே போல, அரை நிலபிரபுத்துவம் என்கிற வரையறையையும், புரட்சிகர அரசியலுக்கான அதன் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தி “Mode of Production Debate” என்கிற தலைப்பில் “http://toanewdawn.blogspot.com/ p/culture.html” என்ற வலைப்பூவில் கோபாட் காண்டி, ஆர்.எஸ். ராவின் வழிகாட்டுதல்படி அவரின் மாணவர்கள் எழுதிய கட்டுரைகள் உட்பட 11 முக்கிய கட்டுரைகள் தொகுத்தளிக்கபட்டுள்ளன.

இவை தவிர Economic & Political Weekly, Social Scientist, World Review of Political Economy, போன்ற இதழ்களில் 1970 களிலிருந்து பல்வேறு விவாதங்கள் இத்தலைப்பில் நடைபெற்றுள்ளன. அதில் Pradhan H. Prasad, N. K. Chandra, Badal Mukherji, S. Naqvi, Kitty R. Menon, Amit Bhaduri, Ranjit Sau, Ashok Rudra, T. N. Srinivasan, Aparajita Chakraborty, Alice Thorner, Azad, Gail Omvedt, G. S. Bhalla, R. S. Rao, போன்றவர்கள் இந்திய அரை நிலபிரபுத்துவ விவாதத்திற்கு கணிசமான பங்களிப்புகளைச் செய்துள்ளனர் என அறிகிறேன். இவர்களின் கட்டுரைகள் இணையத்தில் epw, jstor போன்ற இணையதளங்களில் வாசிக்கக் கிடைக்கின்றன.

நான் தொகுத்துக் கொண்ட மேற்கண்ட கட்டுரைகளில் படித்தவரை என்னுடைய புரிதல்களை இக்கட்டுரையில் குறிப்புகளாக தொகுத்துக் கொள்ள முயற்சிக்கிறேன். இது ஒரு எளிய தொடக்கமே. இவ்விவாதங்களை வருங்காலங்களில் இன்னும் விரிவாகவும் ஆழமாகவும் செய்ய வேண்டியுள்ளது. இந்த ஆய்வும் இந்தப் புரிதலும், விவசாயப் பிரச்சினைகளை புரிந்து கொள்வதற்கானவை மட்டுமல்ல, சர்வதேச பொருளாதார கட்டமைப்பு, அதன் சிக்கல்கள், சமூகமாற்றத்திற்குத் தேவையான கோட்பாடுகளை உருவாக்கிக் கொள்தல் ஆகிய விரிந்த தளங்களிலான புரிதல்களுக்கு இவை அத்தியாவசியமாகின்றன.

சமூகப் பொருளாதார ஆய்வுகளுக்கான நோக்கம் என்ன?

மாசேதுங்கின் ஒரு நீண்ட மேற்கோள் “சமூகப் பொருளாதார ஆய்வுகளுக்கான நோக்கம் என்பது வர்க்க சக்திகள் பற்றிய சரியான முடிவுகளை வந்தடைந்து, அதன் அடிப்படையில் போராட்டங்களுக்கான சரியான செயலுத்திகளை உருவாக்குவதே. . . நமது ஆய்வின் நோக்கம் அனைத்து சமூக வர்க்கங்கள் பற்றியதே தவிர சிதறிய தனித்தனியான சமூகப் புலப்பாடுகள் பற்றியவை அல்ல. நமது செஞ்சேனையின் நான்காவது படைப்பிரிவு தனது வேலை பற்றிய ஆய்வுகளில் பொதுவாக கவனம் செலுத்தினர் ஆனால் பெரும்பாலானவர்கள் பயன்படுத்திய முறை தவறானதாகும். அவர்களுடைய ஆய்வுகளின் முடிவுகள் – பலசரக்கு கடைக்காரரின் கணக்கு போலவோ அல்லது நகரத்திற்கு வந்த நாட்டுப்பூசனிக்காய் கேள்விப்பட்ட பல விநோதக் கதைகளைப் போலவோ அல்லது மலையுச்சியிலிருந்து பார்த்த பிரபல நகரின் துாரத்துக் காட்சி போலவோ உள்ளன. இத்தகைய ஆய்வுகள் மிகச்சிறிய அளவில் பயனுடையவையாக இருக்கலாம் ஆனால் நமது முக்கிய நோக்கங்களுக்கு பயனுள்ளவையாக இருக்க முடியாது. நமது முக்கிய நோக்கம் பல்வேறு சமூக வர்க்கங்களின் அரசியல் பொருளாதார நிலமைகளை படிப்பது. நமது ஆய்வுகளின் முடிவுகள் நமக்கு ஒவ்வொரு வர்க்கத்தின் தற்பொழுதைய நிலமையையும் அவற்றின் வளர்ச்சியில் ஏற்படும் ஏற்ற இறக்கங்களையும் குறித்த ஒரு காட்சியை தருவதாக இருக்க வேண்டும். உதாரணத்திற்கு, விவசாயத்தில் உள்ள பல பிரிவுகளை ஆய்வு செய்வதாக இருந்தால், நாம் உடமை உறவுகளின் அடிப்படையில் நிலபிரபுத்துவ விவசாயிகள், அரை நிலபிரபுத்துவ விவசாயிகள், குத்தகை விவசாயிகளின் எண்ணிக்கை அடிப்படையிலான வித்தியாசங்களை மட்டும் தெரிந்து கொள்வதாக இருக்க்க்கூடாது, மாறாக பணக்கார விவசாயிகள், நடுத்தர விவசாயிகள், ஏழை விவசாயிகள் என்கிற வர்க்க மற்றும் சமூகப் படிநிலைகள் அடிப்படையில் பாகுபடுத்தி அறிவதாக இருக்க வேண்டும். அது போல வர்த்தகர்களில் உள்ள பல பிரிவுகளை ஆய்வு செய்வதாக இருந்தால், நாம் பல்வேறு வகையான வர்த்தகங்களில் எடுத்துக்காட்டாக தானியம், துணி, மருத்துவ மூலிகைகள், போன்றவற்றில் ஈடுபடும் வர்த்தகர்கள் பற்றிய ஆய்வாக மட்டும் இருக்கக் கூடாது மாறாக அதில் உள்ள பணக்கார வர்த்தகர்கள், நடுத்தர வர்த்தகர்கள், சிறு வர்த்தகர்கள் எண்ணிக்கையை அறிவதாக அமையவேண்டும். நாம் ஒவ்வொரு வர்த்தகத்தின் நிலையை அறிவதாக மட்டும் நமது ஆய்வுகள் இருக்க்க் கூடாது மாறாக பல்வேறு வர்க்கங்களுக்கு இடையிலான உறவுகளை ஆராய்வதாக முக்கியமாக இருக்க வேண்டும். நமது ஆய்வின் பிரதான முறையாக பல்வேறு சமூக வர்க்கங்களை பிரித்து ஆராய்வதாக, அதன் இறுதி நோக்கம் என்பது அவற்றிற்கு இடையோன உறவுகளை புரிந்து கொள்வதாக, அதன் மூலம் வர்க்க சக்திகள் குறித்த சரியான மதிப்பீடுகளுக்கு வந்து அதிலிருந்து போராட்டத்திற்கான சரியான செயலுத்திகளை உருவாக்குவதாகவும், எந்த வர்க்கங்கள் புரட்சிகர போராட்டத்தில் முக்கிய சக்தியாக விளங்கும் என்பதை தீர்மானித்து, எந்த வர்க்கங்களோடு கூட்டுச் சேர்ந்து எந்த வர்க்கங்களை துாக்கி எறியவேண்டும் என்பதாக இருக்கவேண்டும். இதுதான் நமது ஏக நோக்கம்.

நமது ஆய்வுகளில் நாம் இந்த அனைத்து வர்க்கங்கள் அல்லது சமூகப் படிநிலைகளின் நிலை குறித்த அம்சத்திற்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்க வேண்டும். நாம் தொழிற்துறை பாட்டாளிகள் மற்றும் தொழிற்துறை முதலாளிகள் இல்லாத பகுதிகளில் தற்பொழுது வேலை செய்து கொண்டிருக்கிறோம், இதில் நாம் தொடர்ந்து மற்ற அனைவரையும் சந்திக்கிறோம். நமது போராட்ட செயலுத்தி இந்த அனைத்து வர்க்கங்கள் மற்றும் வர்க்க படிநிலைகளுடனான உறவுகளின் செயலுத்தி தான்” – மாசேதுங் – புத்தக வழிபாட்டை எதிர்ப்போம், மே 1930.

“அரசியல் பொருளாதாரம் ‘உற்பத்தி’ குறித்த பாடப்பிரிவு அல்ல, மாறாக உற்பத்தியில் ஈடுபட்டுள்ள மனிதர்களின் சமூக உறவுகள் பற்றியதும், உற்பத்தியில் ஈடுபடும் சமூக அமைப்பு பற்றியதும் ஆகும். ஒருவாறு இந்த சமூக உறவுகள் பற்றிய ஆய்வுகளுக்குப் பிறகு, உற்பத்தியில் ஒவ்வொரு வர்க்கத்தின் இடமும், அதைத் தொடர்ந்து, தேசிய நுகர்வில் அவற்றின் பங்கும் முடிவு செய்யப்பட வேண்டும்.”

– லெனின்

விவசாயத்தில் நிலபிரபுத்துவ உற்பத்தி முறை என்றால் என்ன?

நிலபிரபுத்துவ உற்பத்தி உறவுகள் என்பவை பிரதானமாக நிலபிரபுத்துவ வாடகை வடிவிலேயே தன்னை வெளிப்படுத்துகிறது. நிலபிரபுத்துவ வாடகை உழைப்பு, பொருள் மற்றும் பண வடிவத்தில் நிலவுகிறது. பண வாடகை முறை நிலபிரபுத்துவ உற்பத்தி முறையின் தேய்வு காலகட்டத்திலே நடைமுறைக்கு வந்தது, ஏனென்றால் அது பணசுற்றோட்டம் மற்றும் சந்தை செயல்பாட்டின் குறிப்பிட்ட வளர்ச்சி கட்டத்தில் மட்டுமே சாத்தியமாகும். பணவாடகை முறை விவசாயிகளுக்கு நிறைய சுயேச்சைதன்மையை அளிக்கிறது, அது உற்பத்தியை பெருக்கம் மற்றும் சந்தை உபரி மூலம் மூலதனத்தை திரட்டவும் முடிகிறது. எத்தகைய வாடகை முறையாக (பண முறையாக) இருந்தாலும் நிலபிரபு-பண்ணையடிமை முறை நிலவும் வரை, சுதந்திரமற்ற விவசாயி இருக்கும்வரை, விவசாயி எதை பயிரிடலாம் என முடிவு செய்யும் சுதந்திரம் இல்லாதவரை, பண்ணையடிமை குத்தகைதாரர் விவசாயி உற்பத்திசாதனங்களிலிருந்து அந்நியப்படாத வரை, நிலபிரபுக்கள் குறுநில அரசுகளின் சட்ட, நீதி மற்றும் தண்டனை நிறைவேற்ற அதிகாரங்களுடன் இருக்கும்வரை, பொருளாதாரம் தாண்டிய ஒடுக்குமுறைகளுக்கு விவசாயிகள் ஆட்படும் நிலை இருக்கும் வரை, விவசாயம் முக்கியமாக விவசாயிகளின் சொந்த தேவைக்காகவும் மிஞ்சியது எந்த பிரதிபலனும் இன்றி நிலபிரபுக்களிடம் ஒப்படைக்கும்வரை, அது நிலபிரபுத்துவ முறைதான் என்பதை மார்க்ஸ் தெளிவுபடுத்துகிறார் என்கிறார் “இந்தியாவில் முதலாளித்துவ விவசாயத்தின் வளர்ச்சியும், தற்பொழுதைய தவறான அரைநிலபிரபுத்துவக் கோட்பாட்டின் அறிவுத்துறை தோற்றமும்” கட்டுரையின் ஆசிரியர்

  1. பிரதான உற்பத்திமுறை: சுய தேவைக்கான உற்பத்திமுறை
  2. பிரதான வர்க்கங்கள்: நிலபிரபு – விவசாயி
  3. சரக்கு உற்பத்தி: எளிய பண்ட பரிவர்த்தனை சரக்கு உற்பத்தி
  4. நீதி மற்றும் நிர்வாகம்: நிலபிரபுக்கள் கையில்
  5. உற்பத்திக் கருவிகள், சாதனங்கள்: பெரிய மாற்றங்கள் இல்லாமல் பல நாற்றாண்டுகளாகத் தொடரும் ஒரே மாதரியான உற்பத்திக் கருவிகள், சாதனங்கள்
  6. வருமானம்: பெரும்பாலும் குத்தகையாகவோ, பங்கு தானியமாகவோ, பணமற்ற வேறு வகைகளாகவே இருக்கும்.

விவசாயத்தில் முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறை என்றால் என்ன?

கோபாட் காண்டி தன் கட்டுரை ஒன்றில், சரக்கு உற்பத்தி அனைத்தையும் நாம் முதலாளித்துவமாகக் கருதக் கூடாது. முதலாளித்துவத்திற்கு முன்பும் சரக்கு உற்பத்தி இருக்கவே செய்தது. மிகப்பெரிய அளவில் சரக்கு உற்பத்தி என்பதுதான் முதலாளித்துவத்திற்கான முன்நிபந்தனையாகவே இருக்கின்ற பொழுதிலும், சரக்கு உற்பத்தி முதலாளித்துவத்தில் பெரிய அளவில் இருக்கும் என்பதாலேயே சரக்கு உற்பத்திதான் முதலாளித்துவம் என்று பொருள்படாது.

முதலாளித்துவத்திற்கு முன்பும் “எளிய சரக்கு உற்பத்தி” நிலவியது. அதில் செயல்படுவது சரக்கு – பணம் – சரக்கு என்கிற விதி, இவ்விதியின்படி பணமானது ஒரு சரக்காக இல்லை. உபரியை பெரிய அளவில் தோற்றிவிப்பதாகவும் அமையாது. அது ஒரு பரிமாற்ற அளவாகவே பயன்படுகிறது. ஆனால் முதலாளித்துவத்தில் செயல்படும் விதி “பணம் – சரக்கு – பணம்” என்பது. இங்கு பணம் ஒரு சரக்காக மாறுகிறது. பணத்தை பெருக்குவதுதான் இங்கு அடிப்படை. தொடர்ந்து பணம் பெருக்கப்பட்டுக் கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்பது தான் இதன் விதி.

  1. பிரதான உற்பத்திமுறை: சந்தைக்கான உற்பத்திமுறை
  2. பிரதான வர்க்கங்கள்: முதலாளி – தொழிலாளி
  3. சரக்கு உற்பத்தி: சந்தைக்கான சரக்கு உற்பத்தி
  4. நீதி மற்றும் நிர்வாகம்: முதலாளித்துவ பாராளுமன்றங்கள், சட்டமன்றங்கள், ஜனநாயக அமைப்பு வடிவங்கள், அரசியல் சாசன, மற்றும் சிவில் மற்றும் கிரிமினல் சட்டங்கள் அடிப்படையிலானவை
  5. உற்பத்திக் கருவிகள், சாதனங்கள்: தொடர்ச்சியான மாற்றங்களுக்கும், வளர்ச்சிக்கும் உட்படுபவை.
  6. நீடித்திருத்தல்: தொடர்ந்து மூலதனத்தை பெருக்குவதும், லாபத்தை அதிகரிப்பதன் மூலமாகவும் மட்டுமே நீடித்திருத்தல்
  7. வருமானம்: பிரதானமாக தொழிலாளர்களுக்கு பணக் கூலியாக இருக்கும்

அரை நிலபிரபுத்துவம் என்றால் என்ன?

உற்பத்திமுறை குறித்த விவாதங்கள் தொகுப்பில் உள்ள ‘இந்திய விவசாயம் குறித்த வர்க்க ஆய்வுகள்’ என்னும் கட்டுரையில் அபிஜனன் சர்கார் கூறுகிறபடி:

“அடிப்படைத் தேவைகளுக்கான உற்பத்தியே மனிதசமூகம் ஈடுபடும் நடவடிக்கைகளிலேயே அடிப்படையானது என்பதை முதன்முதலில் கண்டுபிடித்தவர் காரல் மார்க்ஸ். அதே நேரத்தில், உற்பத்தியானது ஏதோவென நடைபெறுவதில்லை, அது திட்டவட்டமான மனித உறவுகளின் கீழ் நடைபெறுகிறது, அதுவே உற்பத்தி உறவுகளாகும். இந்த உற்பத்தி உறவுகள்தான் சமூகத்தின் அடிப்படை, பண்பாடு, அரசியல், அரசு, கலை, போன்ற பிற மனித நடவடிக்கைகள் இதன்மீதுதான் அமைந்துள்ளது. இந்த உற்பத்திஉறவுகள் மாறாதவை அல்ல, இவை உறபத்தி சக்திகளின் வளர்ச்சிக்கேற்ப (இயற்கையை மாற்றியமைக்கும் சமூக உறுப்பினர்களின் ஆற்றலைப் பொறுத்து) முன்னோக்கி வளரக்கூடியவை. உற்பத்தி சக்திகளின் வளர்ச்சிக்கேற்ப (குறைந்தபட்சம் ஒருவர் தன் தேவைக்கு அதிகமாக உறபத்திசெய்யும் கட்டத்தை எட்டியபிறகு) பழைய பொதுவுடமை சமூகம் உடைந்து வர்க்கச் சுரண்டல் அடிப்படையிலான அடிமைச் சமூகம் உருவாகியது. அந்த அடிமைச் சமூகமும் ஒரு கட்டத்தில் உற்பத்தி சக்திகளின் வளர்ச்சியைத் தொடர்ந்து சிதைவுற்று நிலபிரபுத்துவ சமூகத்தின் எழுச்சிக்கு வழிவிட்டது. இந்த நிலபிரபுத்துவ சமூகத்தில் உபரியை சுரண்டும் நிலபிரபுத்துவப் போக்கோடு, சரக்கு உற்பத்தி (பரிவர்த்தனைக்கான உற்பத்தி) பிரதானமான போக்காக படிப்படியாக வளர்ந்தது. சரக்கு உற்பத்தியும், வணிகமும் அவற்றிற்கு உண்டான சில பிரத்யேக அம்சங்களால் ஒரு புதிய வகையான உற்பத்தி உறவை நிலபிரபுத்துவ சமூக அமைப்பிற்குள்ளேயே உருவாக்கின. இந்த புதியவகை உற்பத்தி உறவுகள் என்பது வேறொன்றுமில்லை, நாம் இன்றைக்கு அதிகமாக விவாதித்துக் கொண்டிருக்கும் முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளாகும். இதுதான் மனித சமூகத்தில் ஆகக்கடைசியாக உருவாகியுள்ள வர்க்க உறவுகளாகும்.

இந்தப் போக்கு, சில வெளிசக்திகளின் இடையீடு இல்லாதவரை, முதலாளித்துவ வர்க்க உறவுகளின் தோற்றமும் வளர்ச்சியும், அதைத் தொடர்ந்த நிலபிரபுத்துவக் கட்டமைப்பை ஒழித்து முதலாளித்துவ சமூக உருவாக்கமும் உலகந்தழுவிய சமூக வளர்ச்சி குறித்த பொதுவிதியாகும்.”

காலனிய காலத்தின் துவக்கத்தில் ஆசிய, ஆப்பிரிக்க, லத்தீன் அமெரிக்க கண்டத்தைச் சேர்ந்த நாடுகள் நிலபிரபுத்துவத்திலிருந்து முதலாளித்துவத்திற்கு மாறுவதற்கான போக்குகள் துளிர்த்துக் கொண்டிருந்த பொழுது அதனை தடுத்தழித்து உருவான காலனி ஆதிக்க ஆட்சிகளால், இந்நாடுகளின் சமூக வளர்ச்சி திசைமாறியது, இதன் சந்தைகளும், உற்பத்தியும், மிகப்பெரிய அளவிற்கு காலனி ஆட்சியாளர்களின் நலன்களுக்கு ஏற்ப மாற்றியமைக்கப்பட்டது. இதன் விளைவாக, முழுமையான நிலபிரபுத்துவ உற்பத்தி முறையும், உற்பத்தி உறவுகளும் அழித்தொழிக்கப்படவில்லை. காலனியாளர்களின் சந்தை மற்றும் சரக்கு தேவைகளுக்கு தேவைப்படும் அளவிற்கு மட்டுமே இவற்றில் முதலாளித்துவ கூறுகள் புகுத்தப்பட்டன/அனுமிதிக்கப்பட்டன.

தொகுப்பாக புரிந்து கொள்ளும் பொழுது அரை நிலபிரபுத்துவம் என்பதை அரைக் காலனியத்திலிருந்து பிரித்து புரிந்து கொள்ள முடியாது. இரண்டும் ஒன்றோடு ஒன்று தொடர்புடையவை. ஒன்றால் தான் மற்றொன்றின் இருத்தல் தொடர்ந்து தக்கவைக்கப்படுகிறது. காலனிய நாடுகள் தங்களின் சுதந்திரமான வளர்ச்சிக்கு காலனி ஆதிக்க நாடுகளால் தடுக்கப்படுகின்றன. காலனிய ஆட்சியாளர்கள், தங்களின் காலனிய நலனகளுக்காக உள்நாட்டு தேவைகளிலிருந்து உற்பத்தியும் உற்பத்திமுறையிலான வளர்ச்சியும் ஏற்படுவதை காலனிய நாடுகளில் தடுத்து, தங்களின் பொருளாதார நலன்களுக்காக, தங்களின் சந்தைத் தேவைகளுக்கு ஏற்ப தொழிற்துறை மற்றும் விவசாயத்துறையிலான வளர்ச்சியை தேவையான அளவிற்கு தேவையான உற்பத்திப் பகுதிகளில் மட்டும் வளர்த்தெடுத்துள்ளனர்.

இதனால் இந்திய போன்ற முன்னாள் காலனிய நாடுகளின் விவசாயத்துறை முழுமையாக முதலாளித்துவ உற்பத்திமுறைக்கும், உற்பத்தி உறவுகளுக்கும் மாறவில்லை. அது முழுமையாக வளர்வதற்கு தேவைப்படும் தொழிற்துறை வளர்ச்சிகள் முழுமையடையவில்லை. இதில் உள்நாட்டுச் சந்தைகள் மீதான காலனிய ஆட்சியாளர்களின் கட்டுப்பாடும், ஆதிக்கமும் முக்கிய காரணம். இத்தகைய நிலையே அரைக்காலனிய அரைநிலபிரபுத்துவ நிலை என்கிறார்கள்.

அரைக்காலனி என்கிற கருத்து கம்யூனிச அகிலத்தின் ஆரம்ப ஆண்டுகளில் உருவாக்கப்பட்டது, அது துவக்கத்தில் உலக நாடுகளை ஏகாதிபத்திய நாடுகள், அரைக்காலனிய நாடுகள், காலனிய நாடுகள் என வகைப்படுத்தியது. அந்த வரையறையிலிருந்து ஒவ்வொரு நாட்டிற்குமான தொழிலாளர் இயக்கங்களுக்கான அரசியல் மூலஉத்திகள் (உதாரணத்திற்கு தொழிற்சாலைகள் தேசியமயமாக்கம், தொழிலாளர் உரிமைகள், ஜனநாயகமயமாக்கம், நில உரிமை போன்ற விசயங்களில்) பின்பற்றப்பட்டன. சோசலிச மற்றும் ஜனநாயக புரட்சி நடைபெறாமல் அரைக்காலனிய நாடுகளில் தேவையான தொழில்மயமாக்கலோ, உடமை உறவுகளில் மாற்றமோ சாதிப்பதற்கு வாய்ப்பில்லை என்பதே கம்யூனிச அகிலத்தின் பொதுவான கண்ணோட்டமாக இருந்தது. வேறுவார்த்தைகளில் சொல்வதென்றால், தொழிலாளர்கள் விவசாயிகளால் அரைக்காலனிய மேட்டுக்குடியினர் துாக்கியெறியப்பட்டு, அந்நிய சக்திகளுடனான பங்கு உறவுகளிடமிருந்து நாட்டை விடுவித்து, ஒருங்கிணைந்த உள்நாட்டு பொருளாதார வளர்ச்சி உருவாக்கப்பட வேண்டும்.

“அரைக்காலனி” என்னும் இந்தச் சொல் மாவோவிய இயக்கத்தாலேயே தொடர்ந்து பயன்படுத்தப்படுகிறது, உதாரணத்திற்கு சைனிங் பாத், இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (மாவோயிஸ்ட்) மற்றும் பிலிப்பைன்ஸ் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி ஆகியவற்றால் தங்கள் நாடுகள் “அரைக்காலனி” என வகைப்படுத்தப்படுகிறது.

இந்திய விவசாயம் நிலபிரபுத்துவ முறையிலிருந்து முதலாளித்துவ முறைக்கு மாறிவிட்டதாக வாதிடுபவர்கள், கீழ்க்கண்ட காரணங்களை முன் வைக்கிறார்கள்.

நிலம் மேலும் மேலும் துண்டாகிக் கொண்டே இருக்கின்ற பொழுதிலும், சிறு மற்றும் மிகச்சிறு நில உரிமையாளர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்துக் கொண்டே இருக்கின்றபொழுதிலும் அவற்றைத் தவிர பிற அம்சங்கள் அனைத்தும் முதலாளித்துவத்தின் இருத்தலை முக்கியமான போக்குகளாக விவசாயத்தில் மூலதன உருவாக்கத்தின் வளர்ச்சியையும், அமைப்புரீதியான கடன் பங்கின் அதிகரிப்பையும், கிராமப்புறவாசிகளின் குறிப்பாக ஏழைகளின் விவசாய வருமானத்திலான பங்கின் வீழ்ச்சியும், விவசாய மற்றும் அது சார்ந்த பொருட்களாக வழங்குவதிலிருந்து கூலி வருமானமாக மாற்றபட்டதும், சுய-சாகுபடி வளர்ந்திருப்பதும், குத்தகை முறை குறைந்திருப்பதும், பணவாடகை முறை அதிகரித்திருப்பதும், ஐயம்திரிபுர வெளிப்படுத்துகிறது என வாதிடுகிறார்கள்.

  1. இந்திய விவசாயம் பெரும்பாலும் சந்தைக்கான உற்பத்தியை செய்கிறது.
  2. நிலபிரபுக்கள், நிலபிரபுத்துவ நிர்வாக முறைகள் ஆகியவை ஆகப் பெரும்பான்மையாக ஒழிக்கப்பட்டுள்ளன.
  3. நவீன ரக விதைகள், உரம், பூச்சி மருந்து, டிராக்டர், உழுதல், பயிரிடுதல், அறுவடை ஆகியவற்றிற்கு நவீன கருவிகளை பயன்படுத்தல் போன்ற நவீன பாணி விவசாய முறைக்கு பெரும்பாலும் இந்திய விவசாயம் மாறிவிட்டது.
  4. குத்தகை விவசாய முறை பெரியளவில் குறைந்துவிட்டது.
  5. கூலி விவசாயிகளின் எண்ணிக்கை நாடு தழுவிய அளவில் மிகப் பெரிய அளவில் அதிகரித்துவிட்டது.
  6. பல பகுதிகளில் பெரும் பண்ணைகள் நவீன முதலாளித்துவ பாணியில் விவசாயம் மேற்கொள்ளப்படுகிறது.

போன்றவை இந்திய விவசாயம் முதலாளித்துவமாக மாறிவிட்டதற்கான ஆதாரங்களாக முன் வைக்கப்படுபவை.

இன்னும் அரைநிலபிரபுத்துவமாகத்தான் இந்திய விவசயாத்துறை இருக்கிறது என்று வாதிடுபவர்கள், கீழ்க்கண்ட காரணங்களை முன் வைக்கிறார்கள்.

“இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்து அறுபது ஆண்டுகள் ஆன பின்பும் மார்க்சிய கல்வியாளர்களும் (அமித் பதுாரி, டி. நாகிரெட்டி, கே. பாலகோபால், டி. வெங்கடேஷ்வர ராவ், பிரதான் ஹச். பிரசாத், போன்றவர்கள்) பெரும்பாலான எம்எல் புரட்சிகர கட்சிகளும் இயக்கங்களும் குழுக்களும் இந்திய சமூக அமைப்பை பிரதானமாக அரை நிலபிரபுத்துவம் அரைக்காலனியம் என்றே கருதுகிறார்கள். அவர்கள் கருதும் காரணங்கள் அவர்களை இந்திய சமூக அமைப்பை அரைநிலபிரபுத்துவம் என்கிற முடிவை நோக்கி இட்டுச் செல்கிறது. தேசிய பொருளாதாரத்தில் பிரதானமாக விவசாயம் இருப்பதும், குத்தகை முறை நிலவுவதும், உற்பத்தி சக்திகளின் பின்தங்கிய நிலையும், கந்துவட்டி மூலதனத்தின் ஆதிக்கமும், சிலர் சமூக வாழ்வில் மதம் மற்றும் சாதிய உணர்வுகளின் பிரதானத் தன்மையையும் அரை நிலபிரபுத்துவக் கோட்பாட்டிற்கு ஆதாரங்களாக குறிப்பிடுகிறார்கள்.” என “இந்தியாவில் முதலாளித்துவ விவசாயத்தின் வளர்ச்சியும், தற்பொழுதைய தவறான அரைநிலபிரபுத்துவக் கோட்பாட்டின் அறிவுத்துறை தோற்றமும்” என்ற கட்டுரையில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

  1. இந்தியாவில் இன்னும் 50 சதவீதத்திற்கும் அதிகமான மக்கள் விவசாயமும், விவசாயம் சார்ந்த உப தொழிலகளிலுமே ஈடுபடுகிறார்கள்
  2. முதலாளி – தொழிலாளி உறவு இந்திய விவசாயத்தில் உருவாகவில்லை
  3. சிறுவீத நிலவுடமை விவசாயிகளின் தொகை கணிசமாக உள்ளது.
  4. முழுமையாக குத்தகை விவசாய முறை ஒழிந்துவிடவில்லை
  5. கந்துவட்டி முறை கோலோச்சுகிறது
  6. பண்ணையடிமை முறையும், கட்டாய உழைப்பு முறையும் முழுதும் ஒழியவில்லை
  7. பெரியளவில் உபரி விவசாய உற்பத்தியிலிருந்து தொழில்துறைக்கு வரவில்லை
  8. விவசாய உபரித் தொழிலாளிகள் நகரங்களால் முழுமையாக உள்வாங்கப்படவில்லை.

உற்பத்திச் சாதனங்களின் (means of production) உற்பத்தி என்ற வகையில் நிலையான மூலதனத்தின் தொடர்ச்சியான வேகமான வளர்ச்சியே முதலாளிதுவ வளர்ச்சியை நிர்ணயிக்கும் அடிப்படை முதலாளித்துவ விதியாகும். இது இங்கு நடைபெறவில்லை.

கந்துவட்டி மூலதனம் சுய உழைப்பு விவசாயிகள் மற்றும் சிறு கைவினைஞரகள் நிறைந்த சூழல், முதலாளித்துவத்திற்கு முந்தைய அமைப்புமுறை நிலவுவதற்கான ஒரு குணாம்ச வடிவம். இது உற்பத்திமுறையில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தாது மாறாக அதன் மீதான ஒட்டுண்ணியாக இருந்து கொண்டு மேலும் மேலும் மோசமான நிலையையே உருவாக்கும்.

அரை நிலபிரபுத்துவ சமூகத்தில், முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளும், உற்பத்தி முறைகளும் பல்வேறு அளவுகளில் நிலவவே செய்யும். ஆனால் அவை முழுமையான முதலாளித்துவ உறவுகளாக மாறி உள்ளனவா என்பதே முக்கிய கேள்வி. நிலபிரபுத்துவத்திலிருந்து முதலாளித்துவத்தை நோக்கிய வளர்ச்சியில் அளவு மாற்றமாகத்தான் இவற்றை நாம் காண வேண்டியுள்ளது. லெனின் குறிப்பிடும் ‘ஜங்கர் பாதை’ முறையிலும், முதலாளித்துவ உறவுகள் மேலிருந்து அறிமுகப்படுத்தப்படும், இது சிதைக்கப்பட்ட முதலாளித்துவ வளர்ச்சியாகவே இருக்கும். இதிலும் இயக்கவியல் விதிகளின்படி இவை பண்புமாற்றமாக மாறியு்ளளதா என்பதே முக்கிய கேள்வி என்று கோபாட் காண்டி தன் வாதத்தை முன்வைக்கிறார்.

இந்த விவாதம் சில முக்கிய கேள்விகளை எழுப்புகின்றன

அவை:
* எவை இந்திய விவசாயத்தில் ஆதிக்கம் செலுத்தும் உற்பத்தி உறவுகள்?
* ‘முதலாளியத்திற்கு முந்தியவையா’ அல்லது ‘அரை நிலபிரபுத்துவமா’ அல்லது ‘முதலாளியமா’?
* நில உடமை முறை, பங்கு அறுவடை, குத்தகை, வாடகை வசூல், கட்டாய உழைப்பு ஆகியவை கட்டாயம் அரைநிலபிரபுத்துவம்தானா?
* எவ்வாறு காலனியம் விவசாய உறவுகள் மற்றும் நில உடமை பகுதிகளின் மீது தாக்கம் செலுத்தின?
* விவசாயத்தில் சிறு வர்த்தக உற்பத்தி என்பது முதலாளியத்தை நோக்கிய வளர்ச்சியா?
* வர்க்க முரண்பாட்டின் மைய வழி எது மற்றும் இடது தேர்ந்தெடுக்க வேண்டிய அணி என்ன?

விவசாயத்தில் முதலாளித்துவ புரட்சியின் வரலாறு

“முதலாளித்துவம் சரக்கு உற்பத்தி வளர்ச்சியின் மிக உயர்ந்த வடிவம், உழைப்பாற்றலும் இதில் சரக்காக மாற்றப்படுகிறது”

“உற்பத்தி தொழில்துறையில் ஏற்படும் முதலாளித்துவ வளர்ச்சியே விவசாயத்தில் ஏற்படும் முதலாளித்துவ வளர்ச்சிக்கான முக்கிய ஆற்றல், அதுவே அதை முன்னேற்றுகிறது”

– லெனின்

உற்பத்திக் கருவிகள் உடமை முழுமையாக ஒழிக்கப்பட்ட உழைப்பாற்றலை மட்டுமே கொண்ட கூலி உழைப்பாளிகளைக் கொண்டதே முதலாளித்துவம்.

ஐரோப்பாவின் வரலாற்றில் நிலபிரபுத்துவத்திலிருந்து முதலாளித்துவத்திற்கான மாற்றம் 15ம் நாற்றாண்டிலிருந்து 18ம் நாற்றாண்டுவரை நடைபெற்றது. இந்த மாற்றத்தின் முக்கிய அம்சம் அரசியல் அதிகாரத்தை முதலாளித்துவ வர்க்கம் நிலபிரபுத்துவம் வர்க்கத்திடமிருந்து உழைக்கும் மக்களையும் விவசாயிகளையும் ஒருங்கிணைத்து கைப்பற்றியதுதான்.

டி.ஜே. பயர்ஸ் முதலாளித்துவ மாற்றங்கள் குறித்து நிறைய ஆய்வு செய்த ஒரு அரசியல் பொருளாதாரத் துறை சார்ந்த பேராசிரியர். இவர் உலகம் முழுவதும் பல்வேறு நாடுகளில் நிலபிரபுத்துவத்திலிருந்து முதலாளித்துவத்திற்கு மாறிய செயல்போக்கு குறித்து விரிவாக ஆய்வுகள் செய்துள்ளார். இம்மாற்றத்திற்கு பல்வேறு சாத்தியங்கள் அந்தந்த நாடுகளின் வர்க்க சேர்மானங்கள், வரலாற்றுப் போக்குகள், போன்ற காரணிகளால் ஏற்படுகின்றன என்கிறார். மூன்று பிரதானமான போக்குகள் என இங்கிலாந்து, பிரான்ஸ் மற்றும் ஜெர்மனியின் நிலபிரபுத்துவத்திலிருந்து முதலாளித்துவத்திற்கான மாற்றங்களை குறிப்பிடுகிறார். ஆனாலும் இவை எதுவும் இதுபோன்ற பிற நாடுகளின் மாற்றங்களுக்கான மாதிரிகளாக இருக்க வாய்ப்பில்லை என்கிறார்.

இங்கிலாந்து: இங்கு மத்தியதர குத்தகை விவசாயிகள் முதலாளிய விவசாயிகளாக எழுந்துவர பல்வேறு காரணிகள் அமைந்தன. இதனை ‘கீழிருந்து எழுந்த முதலாளித்துவம்’ (Capitalism from below) என்கிறார்கள்.

பிரான்ஸ்: பிரஞ்சு விவசாய அமைப்பால் அதிகப்படியான சிறு விவசாயிகள் உருவாகினர். இவர்கள் மிகப் பெரிய நிலபிரபு வர்க்கத்தினரால் இடைத்தரகர்கள் மூலம் கசக்கிப்பிழியப்பட்டனர். பிரஞ்சு புரட்சியின் மூலம் இவர்கள் விடுவிக்கப்பட்டு முதலாளிய விவசாயிகளாக மாறினர். இவை அனைத்துவம் மிகப் பெரிய பண்ணைகள் உருவாகாமலேயே நடந்தன. இதனை பயர்ஸ் ‘ஒத்திப்போடப்பட்ட முதலாளியம்’ (Capitalism delayed) என்கிறார்.

புருஷ்யன்: மிகப்பெரிய நிலபிரபுக்களான ஜங்கர்களால் வர்த்தகமயமாக்கல், இயந்திரமயமாக்கல் எனும் திட்டத்தோடு பத்தொன்பதாம் நுாற்றாண்டில் பிற்பகுதியில் முதலாளித்துவத்திற்கு மாறியது. இதனை ‘மேலிருந்து முதலாளித்துவம்’ (capitalism from above) என்கிறார்.

புருஷ்ய நில சீர்திருத்த வழி: இவ்வழியில் நிலம் குத்தகைதாரருக்கோ, நிலமற்ற விவசாயிக்கோ பிரித்தளிக்கப்படவில்லை, பழைய நிலபிரபுக்களே முதலாளித்துவ வாடகை நில உரிமையாளராகவோ முதலாளித்துவ விவசாய நில உரிமையாளராகவோ மாற வழிவிட்டது.

அவருடைய தொடர்ச்சியான படைப்புகளில் பயர்ஸ் ஆய்வுகள், ருஷ்யா, அமெரிக்கா, ஜப்பான், தென் கொரியா மற்றும் இந்தியப் பாதைகளில் இருந்த நேர்கோட்டில் அல்லாத தன்மையை வலியுறுத்துகிறது.

தொழில்மயமாக்கலுக்குத் தேவைப்படும் ஆதி திரட்சிக்கான உலக முதலாளித்துவ போக்குகள்

விவசாயப் பிரச்சினை குறித்த பெர்ன்ஸ்டீன் என்பவர் எழுதிய ‘விவசாயப் பிரச்சினை: இன்றும் நேற்றும்’ (2004) என்ற நுாலில் முன் வைக்கும் மூன்று கருத்துக்கள்.

முதல் விவசாயப் பிரச்சினை: இது ஐரோப்பாவில் விவசாய மக்கள் தொகையை நவீனத் தொழில்துறைக்கு தேவைப்பட்ட உழைப்புக்காக திரட்டிய நிகழ்வு.

இரண்டாவது விவசாயப் பிரச்சினை: இது சோவியத் யூனியனில் நகர்ப்புற மக்கள் தொகைக்காக குறைந்தவிலையில் விவசாய உபரியை எதிர்பார்த்தும், வேகமான தொழில்துறைக்கு தேவையான மூலதனத்தை திரட்டவும் மேற்கொள்ளப்பட்ட நிகழ்வு.

மூன்றாவது விவசாயப் பிரச்சினை: இந்தியாவில் நடந்த பசுமைப்புரட்சி, உலகமயமாக்கலுக்குப் பிறகு மூலதனம் நாடுகடந்த மூலதனமாக செயல்பட துவங்கியதன் அடிப்படையிலும், சர்வதேச விவசாய சந்தையின் பின்னணியிலும் மேலே கூறப்பட்ட இரண்டாவது விவாசயப் பிரச்சினையின் தேவையின்றி கடக்கப்பட்டுவிட்டது. இதில் உலக பெரும் மூலதனத்தால் விவசாய சந்தைகள் சர்வதேச வழங்கல் சங்கிலித்தொடரில் (global supply chains) இணைக்கப்பட்டு, உலக முழுதும் வெகுதுாரத்தில் இருக்கும் விவசாயிகளும் உலகளவில் மூலதன குவிப்பில் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டுள்ள நிகழ்வு.

இந்த மூன்றாவது நிகழ்வு, உழைப்புக்காகவும், உற்பத்திக்காகவும் தேவைப்பட்ட ஆதித்திரட்டலுக்கான முதல் இரண்டு நிகழ்வுகளை தேவையற்றதாக்கிவிட்டதாகக் கூறுகிறார்.

இத்தகைய மாற்றங்கள் இனி அடிப்படைக் கட்டமைப்பு மாற்றங்களுக்கான அடிப்படைப் பிரச்சினையாக விவசாயப் பிரச்சினை இனியும் இருக்க வேண்டியதை தேவையற்றதாக்கி விட்டதாகக் கூறுகிறார். இனி அது ஒரு துணைத்துறையாக தன் முக்கியத்துவம் இழந்துவிட்டதாகக் கூறுகிறார்.

சந்தை உருவாக்கத்தின் பல கட்டங்களுக்கும் விவசாயப் பிரச்சினையின் பல கட்டங்களுக்கும் உள்ள தொடர்பு குறித்து விரிவாக விவாதிக்கிறார்கள். உள்ளுர்ச் சந்தைகள் தேசிய சந்தைகளாவதும், தேசிய சந்தைகள் சர்வதேச சந்தைகளாவதும், விவசாயப் பிரச்சினையின் மூன்று காலகட்டங்களுக்கும் இடையிலான தொடர்புகள் முதலாளித்துவ வளர்ச்சியில் விவசாயப் பிரச்சினையின் இடத்தையும் மாற்றங்களையும் புரிந்துகொள்ள தேவைப்படும் முக்கியப் புள்ளி என்கிறார்கள்.

முதலாளித்துவமும் புரட்சியும் குறித்த லெனினின் கருத்துக்கள்

“1917ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி-மார்ச் புரட்சிக்கு முன்பு ருஷ்யாவின் அரசு அதிகாரம் பழைய வர்க்கத்தின் கையில், அதாவது நிக்கொலாய் ரொமானவ் தலைமை தாங்கிய பிரபுத்துவ நிலச்சுவான்தார்கள் கையில் இருந்தது.

இப்புரட்சிக்குப் பிறகு அதிகாரம் வேறு ஒரு வர்க்கத்தின், ஒரு புதிய வர்க்கத்தின், அதாவது முதலாளித்துவ வர்க்கத்தின் கையில் இருக்கிறது.

இரண்டு வகையிலும், சரியான விஞ்ஞான அர்த்தத்திலும், நடைமுறை அரசியல் அர்த்தத்திலும், அரசு அதிகாரம் ஒரு வர்க்கத்தின் கையிலிருந்து மற்றொன்றுக்கு வந்து சேருவது தான் புரட்சியின் முதற் பெரும் அடிப்படை அறிகுறி.

இந்த அளவுக்கு, முதலாளித்துவ அல்லது முதலாளித்துவ ஜனநாயகப் புரட்சி ருஷ்யாவில் முடிந்து முற்றுப் பெற்றுவிட்டது.” (செயற்தந்திரம் பற்றிய கடிதங்கள்)

பூர்ஷ்வாப் புரட்சியின் “நிறைவேற்றம்” என்கிற பிரச்சினையைப் பழைய வழியிலே அணுகுவதானது உயிர்ப்புள்ள மார்க்சியத்தை உயிரற்ற எழுத்துக்குப் பலியிடுவதாகும்.” (செயற்தந்திரம் பற்றிய கடிதங்கள்)

முடிவுரை

இத்துறையில் இந்தக் கோட்பாடு தொடர்பாக நான் திரட்டிக் கொண்ட மிகச் சிறிய முதல் கட்ட குறிப்புகளே, இச்சிறு கட்டுரை. இன்னும் ஆழமாகவும், விரிவாகவும் நாம் இது தொடர்பாக வாசிக்கவும், விவாதிக்கவும், எழுதவும் வேண்டியுள்ளது.

உலகளவில் பிலிப்பைன்ஸ் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி, பெருவின் சைனிங் பாத், மற்றும் இந்தியாவின் மாவோயிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி ஆகிய மூன்றும் தான் இந்த அரைநிலபிரபுத்துவம் கோட்பாட்டிற்கு சமகால சூழலில் அதிக முக்கியத்துவம் தந்து நவீன கோட்பாடுகளை உருவாக்கியுள்ளதாக இக்கட்டுரைகளின் வழி அறிய முடிகிறது. அதே போல இக்கோட்பாடுகளை கேள்விக்குள்ளாக்கும் பல மாற்றுத்தரப்பாரும் சர்வதேச அளவில் இருக்கிறார்கள், அவர்களும் இத்துறையில் தங்களுடைய பெரிய பங்களிப்புகளைச் செய்திருக்கிறார்கள் என அறிய முடிகிறது.

இவை அனைத்தையும் தொகுப்பாக புரிந்து கொள்வதும், இவற்றின் தற்கால வளரச்சியை நன்கு விளங்கிக் கொள்வதும், அதனடிப்படையில் தமிழக விவசாய மற்றும் தொழில்துறை பிரச்சினைகளை சிறிய அளவிலேனும் ஆய்வு செய்வதும் நம்முன்னுள்ள முக்கிய கடமைகளாகும்.

அந்த வகையில் தமிழக விவசாயப் பிரச்சினைகள் குறித்து இதுகாறுமான ஆய்வுகளைத் தொகுத்து இந்த நவீனக் கோட்பாடுகளின் வெளிச்சத்தில் நாம் விளங்கிக் கொள்ள முயற்சிக்க வேண்டியிருக்கிறது.

Posted in கட்டு​ரை | Leave a Comment »