எனது நாட்குறிப்புகள்

கலை இலக்கியமும் விகிதாச்சார ஒழுங்கும்

Posted by ம​கேஷ் மேல் ஒக்ரோபர் 10, 2019

picassoWork

Auto Fiction எழுத்துக்களை குறித்து யோசிக்கும் பொழுது, சட்டென நினைவுக்கு வருவது, பாரதியாரின் “கனவாய் பழங்கதையாய் மெல்லப் போனதுவே” என்ற வரிகள்தான்.

இன்றைக்கு நிறைய நாவல்கள் ஒரு வகையான சுய வாழ்க்கை வரலாறு அல்லது வாழ்க்கை வரலாற்றுத் தன்மையில் வருகிறது. அதனை நாவலில் ஒரு வகைமையாகவும் Auto Fiction என பெயரிட்டு சேர்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். வரலாறாக, தன் வரலாறாக எழுத வேண்டியவற்றை ஏன் நாவலாக எழுத வேண்டும்? நாவலுக்கும் வரலாறுக்கும் என்ன வித்தியாசம்? வாழ்வை வரலாறை புனைவாக மாற்றி வெளிப்படுத்த வேண்டியதன் அவசியம் என்ன? என்பதான கேள்விகளைக் கேட்டுக் கொண்டு ஆழமாக யோசிக்க வேண்டிய அவசியத்தை இவை உருவாக்குகின்றன.

இந்தக் கேள்விகளுக்கு எளிய பதில்களையும் யோசிக்கலாம். வரலாறு என்றால் யாரும் வாசிக்க மாட்டார்கள், நாவல் என்றால் வாசிப்பார்கள். நாவலில், வரலாற்றின் சுவையற்ற பகுதிகளை கற்பனைகளால் நிரப்பிவிடலாம். நாவல் என்று சொன்னால் வரலாறாக எழுதும்பொழுது கடைபிடிக்க வேண்டிய ஆதாரங்கள் எதனையும் கொடுக்க அவசியம் இல்லை. நாள், தேதி, சம்பவங்கள் அவற்றின் கால ஒழுங்கு ஆகியவற்றில் கவனம் செலுத்த வேண்டாம். என பட்டியலிட்டுக் கொண்டே போகலாம்.

மற்றொருபுறம் ஆழமாக யோசிக்கும் பொழுது சில யோசனைகள் வருகின்றன.

ஒரு மனிதனின், ஒரு காட்சியின் ஓவியத்தில் இருக்க வேண்டிய கோணங்களும், விகிதாச்சாரங்களும் (proportion) சரியாக அமையவில்லை என்றால் அந்த ஓவியம் பார்வையாளனிடம் ரசிப்பையும், நம்பகத்தன்மையையும் இழந்துவிடும், அந்த ஓவியன் நல்ல ஓவியனாக கருதப்பட மாட்டான் என்கிற அபிப்ராயம் உண்டு.

உதாரணத்திற்கு ஒரு மனிதனின் ஓவியத்தில் அவனின் ஒட்டு மொத்த உயரத்திற்கும், அவனின் கைகளின் நீளத்திற்கும், கால்களின் நீளத்திற்கும், தலையின் அளவிற்கும் விகிதாச்சாரம் சரியாக அமையாவிட்டால் பார்வையாளனுக்கு இந்த ஓவியத்தில் ஏதோ குறை உள்ளது என சட்டென தோன்றிவிடும். அது போலவே இந்தக் கோணத்தில் அவனுடைய முகம் இப்படி இருக்க வேண்டும், கைகள் இப்படி இருக்க வேண்டும், உடல் அமைப்பு இப்படி இருக்க வேண்டும் என்பது பார்வையாளனின் உள்ளார்ந்த புரிதல், அதற்கு மாறுபடும் பொழுது பார்வையாளன் சட்டென முகம் சுழித்துவிடுவான். இது போலவே ஒரு காட்சி இன்னும் சிக்கலான நுட்பமான மிக அதிக விபரங்களை கோருவதாக இருக்கிறது. இவை சட்டென மனிதனால் தன்னையும் அறியாமல் அடையாளம் காணப்பட்டு விடுகிறது.

இது போன்ற ஒரு பார்வையை நாம் இலக்கியத்திற்கும் குறிப்பாக கதைக்கும் உருவாக்கிக் கொள்ளலாம். கதாபாத்திர குணங்கள், சம்பவங்களின், இயக்கங்களின் முழுபரிமானம், நீள அகலம், கனம், அடர்த்தி, போன்றவையும் அது அதன் இயக்க வேகத்தில், திசைவேகத்தில், திருப்பங்களில் வெளிப்பட வேண்டிய விகிதாச்சாரங்கள் சரியாக அமையாவிட்டால் அவை நல்ல இலக்கியமாக கருதப்பட மாட்டாது என்பதாக இருக்கலாம். இதைத்தான் இரசனை விமர்சனம் எனக் குறிப்பிடுகிறார்களோ.

இத்தகைய குணாம்சம் கொண்ட ஒரு கதாபாத்திரம் எப்படி இந்த முடிவை எடுக்கும்? இந்த சம்பவம் எப்படி இந்தளவிற்கு விசுவரூபம் எடுக்கும்? இப்படிப்பட்ட வசனத்தை நிஜ வாழ்வில் யாரும் பேச மாட்டார்கள்! நல்லவன் கெட்டவன் என்பதாக கருப்பு வெள்ளையாக மனிதர்களை பிரிக்க முடியாது! இந்தக் கதை வாழ்வை பிரதிபலிக்கவில்லை, இவை பிரச்சாரத்திற்காக போலியாக உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதான விமர்சனங்கள் அனைத்தும் ஓவியத்தைப் போல கதைகளில் எதிர்பார்க்கப்படும் விகிதாச்சாரங்களை பற்றியனவாகவே கருத வேண்டியுள்ளது.

கடந்த கால இலக்கிய, நாவல், சிறுகதை விமர்சனங்களை எடுத்துப் பார்த்தால் இதில் இரசனை விமர்சகர்கள் குறிப்பிடும் இந்த இலக்கிய வடிவம், உள்ளடக்கம் தொடர்பான விமர்சனங்கள் அனைத்தும் இந்த விகிதாச்சாரத்தைப் பற்றியனவாகவே இருக்குமோ.

இந்த நீண்ட விமர்சன மரபின் விளைவும் இந்த Auto Fiction வகைமைக்கான காரணமாக இருக்கலாமோ?

இத்தகைய வடிவில் எழுத்தாளன் மேல் சொன்ன பல விசங்களை கவனத்தில் எடுத்துக் கொள்ளத் தேவையில்லை. அது நிஜ வாழ்வாகவும், அவர்கள் எல்லாம் நிஜ மனிதர்களாகவும் இருப்பதால் எழுத்தாளன் அதிக சிரமம் கொள்ளத் தேவையில்லை. அதன் கண பரிமானங்கள் இயல்பாகவே சரியாக அமைந்துவிடும். எங்கு துவங்கி எங்கு முடிக்கலாம், என்ன சொற்களை பயன்படுத்தலாம், எதை எடுக்கலாம், எதை விடுக்கலாம் என்பதான சில விசயங்களை மட்டும் முடிவு செய்து கொண்டால் போதுமானது. அவனது கற்பனை என்பது, கதாபாத்திரங்களின் பெயர் தேர்வும், ஒன்றிரண்டு நிஜ கதாபாத்திரங்களை கலந்து ஒரே கதாபாத்திரமாக அல்லது ஒன்றை ஒன்றிற்கும் மேலானதாக மாற்றுவது, சில கதாபாத்திரங்களில் தேவைப்பட்ட இடங்களில் மிகச் சிறு கற்பனை நடவடிக்கைகளை சேர்த்துக் கொள்வது. மையச் சம்பவங்களை பெரிய அளவில் பாதிக்காத சில கற்பனை கதாபாத்திரங்களை சேர்த்துக் கொள்வது, மையச் சம்பவங்களில் அதிகம் விலகாது இருந்து விடுவது என்று பாதுகாப்பாக அதிக proportional disintegrity இல்லாமல் பார்த்துக் கொள்ள வழிவகை செய்கிறது. ஆனால் இத்தகைய Auto Fiction வகைமை ஒரு செவ்விலக்கியமாக உருவாக முடியுமா, இந்த வகைமையில் ஏதேனும் செவ்விலக்கியங்கள் உள்ளனவா? என்கிற அடிப்படையான ஆர்வத்தை எனக்குள் ஏற்படுத்துகிறது.

நவீன யுகத்தில் ஒரு கேள்வி எழுந்தது. Proportional Integrityதான் ஒரு ஓவியனின் படைப்பாற்றலா? அதுதான் என்றால் அதை ஒரு புகைப்படக் கருவியே எந்த ஒரு படைப்பாளனையும் விட மிக சிறப்பாகச் செய்து விடுமே! இந்தக் கேள்விக்கு பதிலளித்தவர்கள் ஓவியம் போன்ற கலைத்துறையைச் சேர்ந்த உலகின் பெரும் கலகக்காரர்கள். அவர்கள் proportional Integrity போன்றவை தொழில்நுட்பம்தான், ஒரு படைப்பாளன் தன் படைப்பின் நுகர்வாளனிடம் எதை எதிர்பார்க்கிறான்? தன் திறமைகளுக்கான அங்கீகாரமா? அல்லது வாழ்வு குறித்த தன்னுடைய எண்ணங்கள், எதிர்பார்ப்புகள், கற்பனைகள், விமர்சனங்களை, உன்னதமான லட்சியங்களை கலாப்பூர்வமாக நுகர்வாளனின் சிந்தனைகளில் எழுப்ப நினைக்கிறானா?

வெறும் திறமையை வெளிப்படுத்த நினைக்கும் ஒரு படைப்பாளனுக்கு எல்லாமே தொழில்நுட்பம்தான் அவனுடைய படைப்புகளில் வெளிப்படும் மானுட லட்சியங்களோ, உன்னதங்களோ, அறம் சார் விழுமியங்களோ அனைத்தும் தொழில்நுட்ப அம்சங்களே.

இந்தச் சிக்கலை தனக்கே உரிய தளங்களில் இலக்கியமும் எதிர்கொள்ளத்தான் செய்தது. இந்த Proportional Integrity போன்ற அம்சம்தான் ரசனை விமர்சனமுறையும். அது படைப்பாளனின் படைப்பாற்றலை வெறும் தொழில்நுட்ப பிரச்னையாக சுருக்கிவிட்டது. இலக்கியத்தில் இந்த proportional integrityயின் எல்லைக்குள் எத்தகைய இலக்கியங்கள் இயங்க முடியும் என்பதும், எத்தகைய இலக்கியங்கள் இயங்க முடியாது என்பதும் எழுத்தாளன் கலகக்காரனா அல்லது எதார்த்த வாழ்வின் எல்லைகளை கடக்க விரும்பாதவனா என்கிற அம்சத்திலேயே அடங்கி இருக்கிறது.

புதிய மனிதனையும், புதிய சமூகத்தையும் கனவு காண்கிற ஒரு படைப்பாளனுக்கு ஏது proportional integrityக்கான அளவீடுகள்? அவை முன்னுதாரணங்கள் அற்றவை அல்லவா அவை ஒரு வகையில் பூமியின் விதிகளை கடக்க நினைப்பவை அல்லவா அவற்றின் வேகமும், திசை வேகமும், வெடித்த சிதறுகையில் அவற்றின் ஆற்றலும் தனக்கேயுரிய விதிகளைக் கொண்டவை அல்லவா. அது பிகாசோவின் ஓவியங்களைப் போன்றவை. அது தாங்கி நிற்கும் ஆகக் கனமான லட்சியங்களை, விழுமியங்களை நுகர்வாளன் ஒவ்வொருவனின் இதயத்திலும் இறக்கி வைத்துக் கொண்டே மாறாத எடையுடன் காலந்தோறும் பயணிக்க வேண்டியவை.

ஒரு வேளை நான் நினைப்பதைப் போல Auto Fiction என்பவை Proportional Integrity பிரச்னையை எதிர்கொள்வதற்காகத்தான் உருவாகியதாக இருந்தால், அது மனிதனை முன்னோக்கிச் செலுத்தும் மானுட லட்சியங்களை கொண்டதாக செவ்வியல் படைப்பாக எப்படி மாறும்?

இப்படி வேண்டுமானால் சொல்லலாம், படைப்பாளனுக்கு படைப்புத் தொழில்நுட்பங்களில் நல்ல பயிற்சியும் தெளிவும் வேண்டும். அவற்றை அவன் கற்று மீறக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். அவற்றை அவன் தன் படைப்புகளில் பிரஞ்கையோடு மீற வேண்டும்.

Posted in கட்டு​ரை | Leave a Comment »

பெரியார் வாழ்க்கை வரலாறு: கற்றதும் பெற்றதும்

Posted by ம​கேஷ் மேல் செப்ரெம்பர் 28, 2019

2018 செப்டம்பர் 17 அன்று பேஸ்புக்கில் எனக்கான ஒரு உறுதிமொழி எடுத்துக் கொண்டதாக ஒரு நினைவு. அடுத்த வருடம் செப்டம்பர் 17ற்குள் பெரியார் படைப்புகளை முழுமையாக வாசிக்க வேண்டும் என. இடையில் எனக்கு அமைந்த ஊடாட்ட தோழர் குழாமுடனான உரையாடல்களும், செயல்பாடுகளும் இன்னும் என்னை வேகமாக உந்தித் தள்ளின. ஊடாட்டம் சார்பாக நடத்திய கோ.கேசவன் கருத்தரங்கமும் அதையொட்டி அமைந்த காரசாரமான பல் முனை விவாதங்களும் இன்னும் என்னை உற்சாகப்படுத்தின.

இதன் தொடர்ச்சியாக பெரியவர் பொ.வேல்சாமி பேஸ்புக்கில் அறிமுகம் செய்த கவிஞர் கருணானந்தம் எழுதிய “பெரியார் முழுமுதல் வாழ்க்கை வரலாறு” நுால் குறித்து அறிந்து. மிகப் பெரிய நுாலாகிய இதனைப் படிப்பது, பெரியார் குறித்த நமது விரிவான வாசிப்பிற்கு நல்ல பின்புலமாக அமையும் என ஆய்ந்து தேர்ந்தெடுத்தேன். இது 900 பக்க வாழ்க்கை வரலாற்று நுால்.

இதற்கு முன்பே இத்தனை பெரிய வாழ்க்கை வரலாறு என்றால் ஊவேசா வினுடையதைத்தான் வாசித்திருக்கிறேன். இரண்டும் கிட்டத்தட்ட அரை நுாற்றாண்டிற்கும் மேலான தமிழக வரலாற்றை புரிந்து கொள்ளக் கூடிய அளவிற்கு மிகப் பெரியவை. 19ம் நுாற்றாண்டில் துவங்கக் கூடிய இவை இருபதாம் நுாற்றாண்டின் எழுபதுகள் வரை நீண்டு செல்லக் கூடியவை. இரண்டும் முற்றிலும் வேறான அனுபவப் பின்புலங்களை கொண்டவை என்றாலும், இரண்டின் கதைக் களமும் தமிழகம் தான். இரத்தமும், சதையுமாக இப்பிரதேசத்தின் வேறுபட்ட இரு முகத்தை இவற்றில் காண முடிகிறது.

ஆசிரியர் குறிப்பு

கவிஞர் கருணானந்தம் பெரியார் உருவாக்கிய கருப்புச் சட்டை படையின் முதல் அமைப்பாளர். குடியரசு இதழின் ஆஸ்தான கவிஞர். ஈரோட்டில் நாற்பதுகளில் திராவிடர் மாணவர் பேரவையைத் துவங்கி முதல் மாநாட்டை பெரியார், அண்ணாவை அழைத்து நடத்தியவர். மு. கருணாநிதி, மணியம்மையார் ஆகியோரின் ஒரு சாலை மாணாக்கர்.

பேரறிஞர் அண்ணாவின் வாழ்க்கை வரலாற்றை “அண்ணா காவியம்” என்ற கவிதை நுாலாக எழுதியவர். மேலும் பூக்காடு, கனியமுது, சுமைதாங்கி ஆகிய கவிதை நுால்களும் வெளியிட்டிருக்கிறார். பல இதழ்களில் பல்வேறு புனைப்பெயர்களில் கவிதைகள் எழுதி வந்தவர். பெரியாருக்கும் முதலில் “பெரியார் காவியம்” என்ற கவிதை நுாலே எழுத முடிவு செய்து தொடங்கவும் செய்திருந்ததாக முன்னுரையில் குறிப்பிடுகிறார்.

திராவிட கழகத் தலைவர் கீ. வீரமணியை விட பத்து வயது மூத்தவர். அவருக்கும் முன்பாக பெரியார் படையில் இணைந்தவர். முதல் திராவிட மாணவர் பயிற்சி முகாம்களில் கலந்து கொண்டு, பின்பு அது போன்ற பயிற்சி முகாம்களின் அமைப்பாளராக இருந்தவர். தபால்துறையில் அஞ்சல் பிரிப்புப் பணியில் அரசு ஊழியராக இருந்தவர். பெரியார் இல்லத்திலேயே தங்கி உணவருந்தி பெரியாரை அருகில் இருந்த வெகுகாலம் நெருக்கமாக அறிந்தவர். பெரியார் இல்லத்தைச் சேர்ந்த உறவினர்கள் அனைவருடனும் நன்கு பரிச்சயமானவர்.

பெரியாரின் உறவினரான பி. சண்முகவேலாயுதம், ஈ.வெ.கி. சம்பந்த் ஆகியோர் உற்ற நண்பர்கள். இவர்கள் free thinkers Association என்ற அமைப்பை ஈரோட்டில் துவங்கியவர்கள். “நாயக்கரின் தத்துப் பிள்ளை” என்றே நண்பர்கள் கேலி செய்துள்ளனர். பெரியார் வீட்டில் தங்கி அவரோடு இருந்து அவரிடம் இருந்து கற்ற காலங்களை “குருகுலவாசம்” என்றே குறிப்பிடுகிறார். அண்ணா, பெரியார் பிளவு ஏற்பட்ட பொழுது தான் நடுநிலை வகித்ததாகக் குறிப்பிடுகிறார். அதனை “நமக்கென்ன அரசு ஊழியர்தானே?” எனக் கூறிக் கொள்கிறார்.

பின்னர் இவர் அண்ணாவுடன் நெருக்கமாக இருப்பதை பெரியார் அறிய வருகிறார். அதன் பிறகு தான் பெரியாரை பதினாறு ஆண்டுகள் பார்த்ததில்லை என்கிறார். பின்னர் 1967ல் இவர் இயற்றி வெளிவந்த அண்ணா காவியத்திற்கு மதிப்புரை எழுதிப் பாராட்டியவர் பெரியார்தான்.

நுால் எழுதிய முறை குறித்து

பெரியாரின் உரைகளை அப்படியே எடுத்தாள வேண்டியிருப்பதாலும் பெரியார் பற்றிய நுாலாக இருப்பதாலும் தனிநடையோ, சொந்த கருத்துக்களையோ வெளிப்படுத்த வாய்ப்பில்லை என்கிறார். இந்நுாலை ஆராய்ச்சி கண்ணோட்டத்துடனோ, விமர்சன கண்ணோட்டத்துடனோ எழுதவில்லை என்கிறார். வாழ்க்கை வரலாற்று நுால் எழுதவற்கான அடிப்படை அம்சங்களை புரிந்து கொள்ளும் நோக்கோடு பல ஆங்கில நுால்களை இப்பணிக்காகவே படித்ததாகக் குறிப்பிடுகிறார். 1939-40 வரையான பெரியாரின் வாழ்க்கை வரலாற்றை “தமிழர் தலைவர்” என்ற தலைப்பில் வெகு சிறப்பாக சாமி சிதம்பரனார் எழுதியிருப்பதாகவும், அதன் பிறகான வாழ்க்கையை யாரும் எழுதாதே தான் அப்பணியைத் தேர்ந்தெடுக்கக் காரணம் என்கிறார். சாமி சிதம்பரனாரின் வாழ்க்கை வரலாற்று நுால் அத்தகைய நுால் எப்படி எழுதப்பட வேண்டும் என்பதற்கான மிகச் சிறந்த உதாரணம் என்கிறார்.ஆகவே இந்நுாலில் 1939-40 வரையான காலகட்டத்தை வெகு வேகமாக கூறிச் செல்வதாகவும் குறிப்பிடுகிறார். இந்நுாலின் முழு பெயர் “A Complete Biography of Thanthai Periyar – In Prose”. திருச்சி சிந்தனையாளர் கழகம் சார்பாக வெளியிடப்பட்ட பெரியார் சிந்தனைகள் மூன்று பாகம் தொகுத்த ஆணைமுத்துவின் பிரம்மாண்ட முயற்சி தனக்கு ஆதர்சம் என்கிறார்.

1979ல் இந்நுாலுக்கு எழுதிய முன்னுரையில், அரசுத் தரப்பிலிருந்து பெரியார் வாழ்க்கை வரலாறு வெளியிடப் போவதாக அறிவிப்பு வந்தது. எனவும் குறிப்பிடுகிறார். இந்நுாலை கடுமையான பத்துமாத உழைப்பின் விளைவு என்றும் குறிப்பிட்டுள்ளார். “பெரியார் பகுத்தறிவு நுாலகம் – ஆய்வகத்தில்” இருந்து “குடியரசு” “விடுதலை” “திராவிட நாடு” கோப்புகளை ஆய்ந்து குறிப்புகள் எடுத்து, ஆதாரப்பூர்வமாக வரலாற்றை எழுத எடுத்துக் கொண்ட முயற்சிகளை குறிப்பிடுகிறார். இந்நுாலை எதற்கும், யாருக்கும் பயந்தோ, தயங்கியோ, கட்டுப்பட்டோ எந்த சமரசங்களுக்கும் இடம் தராமல் ஆய்வு நேர்மையுடனும், மனதில் பட்டமுறையில் எழுதியதாகக் குறிப்பிடுகிறார். ஒரு சுயமரியாதைக்காரன் என்கிற விசயத்தை மறக்காமல் எழுதினேன் என்பதில்தான் எனக்கான மனநிறைவு இப்பணியில் உள்ளது என்கிறார்.

“தன்னையீன்ற சின்னத்தாயம்மையார் மறைந்தபோது பெரியார் எழுதியுள்ள கட்டுரை, மிகச் சிறந்த வாழ்க்கை வரலாற்று இலக்கியம், பன்னீர் செல்வம், நாகம்மையார் மறைவின்போது தீட்டியவை, ஒப்பற்ற கையறு நிலை இலக்கியங்கள், அய்ரோப்பியச் சுற்றுப் பயணத்தின்போது அவர் எழுதி அனுப்பிய மடல்கள், தலைசிறந்த பயணக் கட்டுரைகள், இராமாயண ஆராய்ச்சி ஒன்றே அவருக்கு பி. எச். டி., வாங்கித்தர வல்லது. தாமே நாற்றுக்கு மேற்பட்ட நூல்கள் எழுதியவர், இனிவரும் உலகம், தத்துவ விளக்கம் இரண்டும் ஆங்கிலத்தில் இருந்தால் நொபெல் பரிசு அவரைத் தேடிவந்திருக்கும், அவர் தீட்டிய தலையங்கம் அத்தனையும் ஈட்டியின் முனைகள், அவ்வளவு பெரும் எழுத்தாளர், தமது சுயசரித்திரம் எழுதாமல் விட்டதால் , எனக்குக்கூட அவருடைய வாழ்க்கை வரலாற்றை எழுதக் கூடிய தைரியம் பிறந்து விட்டதல்லவா?” என்று தன் முன்னுரையில் குறிப்பிடுகிறார்.

தன் முன்னுரையில் கவிஞர் கருணானந்தம் “உலகத்திலேயே தந்நிகரற்ற சுயசிந்தனையாளர், பகுத்தறிவு ஊற்று, தீர்க்கதரிசி, பெரியார். நல்வாய்ப்பாக இவருக்கு ஆங்கிலம் தெரியாது. தெரிந்தால், இவர் கருத்துகள் இரவல் என்றும் சொல்ல, இங்கு ஆள் இருப்பார்!” என்று குறிப்பிடுகிறார். ஆனால் சமீபத்தில் வெளிவந்த கீ.வீரமணியின் நேர்காணல் ஒன்றில் பெரியார் தனிப்பட்ட உரையாடல்களில் ஆங்கிலத்தில் பேசுவார் என்றும், இங்கிலாந்தின் Humanist Association, Thinkers Libray வெளியீடுகளை தொடர்ந்து வாசித்தவர் என்றும் குறிப்பிடுகிறார்.

கே. அவருடைய பேச்சு மொழி, தனிப்பட்ட முறையில் பேசும்போது எப்படி இருக்கும்?

ப. சில நேரங்களில் ஆங்கிலத்தில் பேசுவார். சரியான சொற்களை தேர்ந்தெடுத்துச் சொல்வார். எப்போதும் அபிதான கோசம், அபிதான சிந்தாமணி புத்தகங்களைப் புரட்டியபடி இருப்பார். தன் சிந்தனைகளை டைரியில் எழுதிவைப்பார். ஏதாவது யோசனைகள் புதிதாகத் தோன்றினால் குறித்து வைப்பார். கடைசி 30 ஆண்டுகளில் அவருக்கு பல்லே கிடையாது. இருந்தபோதும் தெளிவாகப் பேசினார். இறக்கும்வரை, அவரை அசைவ உணவை உண்டார்.

கே. பெரியார் தான் படிக்க வேண்டிய புத்தகங்களை எப்படித் தேர்ந்தெடுப்பார்?

ப. பெரும்பாலும் ஆராய்ச்சி நூல்களைத்தான் படிப்பார். படிக்கும்போதே அடிக்கோடிடுவார். மூலையில் எழுதிவைப்பார். பிரிட்டிஷ் ஹ்யூமனிஸ்ட் அசோசியேஷன், திங்கர்ஸ் லைப்ரரி புத்தகங்களை வாங்கிப் படிப்பார். குடியரசு இருந்த காலத்தில் இங்கர்சால் குறித்த புத்தகங்கள், பொதுவுடமை அறிக்கை போன்றவற்றை மொழிபெயர்த்து வெளியிடச் செய்தார்.” (https://www.bbc.com/tamil/india-49725463)

மேலே குறிப்பிட்டவற்றிற்கான நோக்கம் பெரியார் “தன்னிகரற்ற சுயசிந்தனையாளர், பகுத்தறிவு ஊற்று, தீர்க்கதரிசி” என்ற கவிஞரின் கூற்றை மறுப்பதற்காக அல்ல. மாறாக மனிதர்கள் யாரும் “கருவிலே திருவானவர்கள் அல்ல”. அறிவின் தோற்றமும், வளர்ச்சியும் அவ்வாறு புரிந்து கொள்ள முடியாது. அப்படிப் பார்த்தால் உலகில் யாருமே சுயசிந்தனையாளரோ, அறிவாளியோ அல்ல. மனித அறிவு என்பது காலந்தோறும் சகல மனிதர்களின் ஊடாகவும் கைமாறி கைமாறி கையளிக்கப்பட்டும், பகிர்ந்தும், மோதியும், உரையாடியும், நெகிழ்ந்தும், இறுகியும் தொடர்ந்து வளரக்கூடியது. பெரியார் தன் அறிவை இந்த உலகிலிருந்துதான் பெற்றார். அதனை தன் பங்களிப்புகளோடு தனித்தன்மைகளோடு மீண்டும் இவ்வுலகிற்கு வழங்கினார். அந்த பங்களிப்பை, தனித்தன்மையை அவருடைய நீண்ட சமூகப் போராட்ட வரலாறும், பிரத்யேகமான சமூக சூழலும்தான் சாத்தியமாக்கியது என்பதைத்தான் நாம் விளங்கிக் கொள்ள வேண்டும் என்றே நம்புகிறேன்.

“ஒரு சரித்திர ஆசிரியரோ, நாவலாசிரியரோ தத்தும் நோக்கங்களை, விருப்பங்களைத் தம் நுாலில் வலியுறுத்த முடியும்; ஆனால், ஒரு வாழ்க்கை வரலாற்று ஆசிரியரால் இது இயலாது ! தனக்குக் கிடைக்கும் எல்லா விதமான செய்திகளையும் திரட்டித், தன் நூலின் நாயகரின் உண்மையான குண நலன்கள் வெளியிடப்பட, எதையும் குறைத்தோ மறைத்தோ திரித்தோ கூட்டியோ கழித்தோ கூறாமல், அன்னாரின் பண்புகளைப் பிறர் அறிந்திடும் ஆர்வம் மிகுந்திட, மெய்யை உணரும் ஆவல் நிறைந்திடச், சுவை குன்றாது, அழகுடன் அமைத்துத் தரவேண்டும்,” என்கிற அவரின் கூற்றில் உண்மை இருக்கிறது என்றே நம்புகிறேன்.

“அய்யாவோ நம் கண்முன் வாழ்ந்தவர். மூன்று தலை முறையினர் அவரை முழுமையாய் அறிவர். வாழ்க்கையில் இரகசியமே கிடையாது. அவர் பேச்சில்-எழுத்தில் தெளிவின்மையோ, குழப்பமோ, இருபொருள் தரும் தன்மையோ (ambiguity) இருப்பதில்லை . மூடிமறைத்துப் பேச அவர் அறியார். எல்லாமே வெளிப்படை. அச்சம் தயைதாட்சண்யத்துக்கு அப்பாற்பட்டவர். காலமெல்லாம் தாம் செய்வது நன்றி கிட்டாத பணி மட்டுமல்ல; யாருக்காகப் பாடுபடுகிறோமோ அவர்களே உண்மை புரியாமல் எதிர்க்கக் – கூடிய பணி-என்பது நன்கு தெரிந்திருந்தும், அதனையே தொடர்ந்து ஆற்றி வந்தவர்.” இந்த வரிகள் எத்தனை உண்மை என்பதையே இந்நுாலின் வாயிலாகவும், இதில் கூறப்பட்டுள்ள பெரியார் வாழ்க்கை வரலாறிலிருந்தும் கற்றுக் கொண்டேன்.

நுாலிலிருந்து விரிவான குறிப்புகள்

பார்ப்பன ஆதிக்கம்

1909 ஆம் ஆண்டு மிண்டோ – மார்லி சீர்திருத்தத் தின் விளைவாய் இந்தியர்களையும் உயர் உத்தியோங் களில் ஆங்கிலேயர் நியமித்தனர். தென்னகத்தில் இவை அத்தனையும் பார்ப்பனர்களுக்கே கிடைத்து வந்தன. எடுத்துக் காட்டாக 1898 முதல் 1930 வரை நியமிக்கப் பெற்ற ஹைகோர்ட் ஜட்ஜ்கள் ஒன்பது இந்தியரில், எண்மர் பார்ப்பனர், ஒருவர் நாயர். உதவி கலெக்டர் 140 பேரில் 77 பேர் பார்ப்பனர். 12 மாவட்ட நீதிபதிகளில் 93 பேர் பார்ப்பனர்கள்.
பக். 55

குடியரசு இதழின் தோற்றம்

1925 – ஆம் ஆண்டு மே திங்கள் 2 -ஆம் நாள் ஈரோட்டில் உண்மை விளக்கம் பிரசில் அச்சாகிக் குடி அரசு’ என்னும் வார இதழ், திருப்பாதிரிப்புலியூர் ஞானியார் சுவாமிகளால் தொடங்கி வைக்கப் பெற்றது. நாட்டிலுள்ள உயர்வு தாழ்வு மனப்பான்மை ஒழிந்து, சமத்துவ உணர்வு பரவி, சமயத் துறையிலுள்ள கோடுகள் ஒழிய, நாயக்கரின் ‘குடி அரசு ” பாடு பட்டால் தனக்கு மிக்க மகிழ்ச்சி என அந்தத் தமிழ்த் துறவி பேசினார். மனச்சாட்சிக்கு உண்மை என்று பட்டதைத் தெரிவிக்க அஞ்சக்கூடாது; மக்களுக்குள் சுய மரியாதை, சமத்துவம், சகோதரத்துவம் ஓங்கி வளர வேண்டும்; உயர்வு தாழ்வு உணர்ச்சி நாட்டிலுள்ள சாதிக சண்டைக்குக் காரணமாயிருத்தலால் அது ஒழிக்கப்பட வேண்டும்; தேசத்தையே முன்னிறுத்தி வைக்காமல், ஒவ்வொரு வகுப்பும் முன்னேற வேண்டும் – என்று தமது புதிய ஏட்டின் நோக்கத்தை அன்றே வெளியிட்டார் ஈ. வெ. ரா. பச்சை மேலட்டையுடன் கூடிய “குடிஅரசு” வார ஏடு, அன்றைய ஆதிக்கக் கோட்டையினைத் தகர்த்திடும் வெடிகுண்டாகக் கருதப்பட்டது.
பக். 56

குருகுலப் போராட்டம்

திருநெல்வேலி மாவட்டத்திலுள்ள சேரன்மகாதேவியில் தமிழ் நாட்டுக் குருகுலம் என்ற பெயரால் சிறுவர்களுக் கான விடுதி ஒன்றினை வ. வே. சுப்பிரமணிய அய்யர் பொறுப்பேற்று நடத்தி வந்தார். இது தமிழ்நாடு காங்கிரஸ் கட்சியின் பொருளுதவியில் நடந்தது. கட்சியில் லிருந்து பணம் அவ்வப்போது தரப்பட்டு வந்தது. மேலும் தமிழ் நாட்டு வள்ளல் பெருமக்களிடமிருந்து ஈ. வெ. ரா., திரு. வி. க., டாக்டர் நாயுடு போன்றார் நிறையப் பொருள் திரட்டி வழங்கி வந்தனர். மொத்தப் படித்த தேசிய வாதியான வ. வே. சு. அய்யர் குருகுலத்து மாணவர் களிடையே வேற்றுமையை விளைத்து வந்தார். பார்ப்பனப் பிள்ளைகளுக்குத் தனி இடம், தனித்தண்ணீர், தனி உணவு (உப்புமா) தனிப்பயிற்சி ; பார்ப்பனரல்லாத சிறார்களுக்கு வேறு இடம், வேறு உணவு, பழைய சோறு) வேறு தண்ணீர், வேறான பயிற்சி ; இதனால் அங்கே சாதிப் பிரிவினை ஆக்கம் பெற்று வந்தது. குருகுலத்தின் நோக்கத்துக்கும் தேசிய ஒருமைப்பாட்டுக்கும் இது முரணானது எனப் பல முறை எடுத்துக் காட்டியும், வ.வே.சு.அய்யர் ஒருப்பட வில்லை; காங்கிரஸ் கட்சியின் உதவிப் பணத்தை ஈ. வெ. ரா. தரச் சம்மதிக்காதபோது, வேறொரு பார்ப்பனக் காரியதரிசி (டி. எஸ். எஸ். ராஜன்) வாயிலாய், அய்யர் அந்தத் தொகையைப் பெற்றுக் கொண்டார்!
பின்னாளில், 1948-ல் சென்னை மாகாண முதலமைச்சர் ராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஓமந்தூர் பி. ராமசாமி ரெட்டி யாரின் மகன் சேர்மாதேவி குருகுலத்தில் பயிலும்போது, பார்ப்பனர் தண்ணீர்ப் பானையில் நீர் எடுத்துக் குடித்து, அவ்வாறு சாதிப் பிரிவால் பாதிக்கப்பட்டவர். இவரை அழைத்து வந்து ரெட்டியார், பெரியார் முன் நிற்கவைத்து, ‘அங்கு நடைபெறும் அட்டூழியங்களை நாயினாவிடம். செப்பு’ என்றாராம்.
பச்சைப் பார்ப்பனியம் தலை விரித்தாடும் போக்கினைக் கண்டித்து ஈ. வெ. ரா. வெளிப்படையாகப் போர் தொடுக்க வேண்டிய சூழ்நிலைக்கு உந்தப்பட்டார். காங்கிரசில் இருந்த பார்ப்பனரல்லாத தலைவர்களான திரு வி.க., டாக்டர் நாயுடு, எஸ். ராமநாதன், தண்டபாணிப் பிள்ளை, வயி. சு. சண்முகம் செட்டியார், ஓமந்தூர் ரெட்டியார், தங்கப் பெருமாள் பிள்ளை ஆகியோர் இந்தக் குருகுலத்தையே ஒழித்துவிட முடிவெடுத்தனர். அய்யர் இணங்கவில்லை. காந்தியடிகளிடம் தலையிடுமாறு கேட்டனர். அவரும் குரு குலத்தில் சம்பந்தி உணவே அளிக்கப்படல் வேண்டும் என வலியுறுத்தினார். இதற்கும் வ.வே.சு அய்யர் மறுத்து விட்டார்.
ஈ. வெ. ராமசாமியின் கோட்பாட்டுக்கு இப்போது ஒரு புதிய பொருள் கிடைத்தது. பார்ப்பனர் பேசுகின்ற தேசியம் போலி ; தீண்டாமை ஒழிப்பு மாய்மாலம்; ஒற்றுமை ஒருமைப் பாடு கொள்கை யாவும் ஏமாற்று வேலை என்று தமிழ் நாடு முழுவதும் பறையறைந்தார். காங்கிரசில் இருந்த போது பிரச்சாரத்துக்காக திண்டுக்கல்லில் ஒரு பார்ப்பனர் வீட்டில் உணவு கொள்ளச் சென்றபோது, எஸ். சீனிவாச அய்யங்காருக்கு உள்ளேயும், இவருக்கு வெளியேயும் சாப் பாடு படைத்தனர். காலையில் சாப்பிட்டுவிட்டுத் தாம் விட்டுச்சென்ற எச்சில் இலைக்குப் பக்கத்திலேயே, அமர்ந்து மதியமும், இரவும் ஈ.வெ.ரா. உணவு அருந்த நேரிட்டது.
சாதி வேற்றுமை வளர்த்த குருகுலத்துக்கு நிதி திரட்டி வழங்குவதை அறவே நிறுத்திக் கொண்டதால், அது இயங்குவது இயலாமற் போய்த், தானே மரணத்தைத் தழுவியது. தமிழ் மக்களின் அகக் கண்களைத் திறக்க இந்தக் குருகுலப் போராட்டம் அருமையாக உதவி யது. காங்கிரஸ் காரியக் கமிட்டியிலிருந்த பார்ப்பனர் களான சி. ராசகோபாலாச்சாரியார், என். எஸ். வரதாச்சாரி யார், கிருஷ்ணமாச்சாரி, ஆலாசியம், கே. சந்தானம். டாக்டர் டி. எஸ். எஸ். ராஜன் (இவர் ராஜாஜி அமைச்சு ரவையில் சுகாதார மந்திரியாக இருந்தபோது, 2000 மூட்டை நெல்லைப் பதுக்கி வைத்திருந்தாராம் 1937-39-ல்) மற்றும் டாக்டர் சாமிநாத சாஸ்திரி ஆகியோர், தமிழ்நாடு காங்கிரஸ் தலைவர்கள் பார்ப்பன துவேஷப் பிரச்சாரம் செய்வதாய்ப் பழி கூறிக் கமிட்டியைவிட்டு விலகிச் சென்ற னர். இவர்களை இந்து” கஸ்துாரி ரங்க அய்யங்காரும், ”சுதேசமித்திரன் ” ரெங்கசாமி அய்யங்காரும், எஸ். சீனி வாச அய்யங்காரும், எஸ். சத்தியமூர்த்தி அய்யரும் பச்சையாக ஆதரித்தது குறிப்பிடத் தக்கது.
பக். 59

பெரியாரின் அறிவாளிகள் படை

”குடியரசு ” ஒரு ஏட்டில் வெளிவந்த கட்டுரைகளுக்குப் பதில் சொல்லவோ, மறுக்கவோ எதிரணியினருக்கு எத்தனையோ பத்திரிகைகள் இருந்தன. அவைகளின் வாதங்களை, எதிர்ப்புகளை முனைமழுங்கச் செய்யக் ”குடி அரசு’ இதழில் பெரியார் சித்திரபுத்திரன் என்ற புனை பெயரில் எழுதுங் கட்டுரை களுடன், மாபெரும் தர்க்கவாத ஆராய்ச்சி நிபுணர்களும், மேதைகளும் அறிவாளிகளுமான சாமிகைவல்யம், சந்திரசேகரப் பாவலர், சாமி சிதம்பரனார், எஸ். குருசாமி போன்றாரின் பகுத்தறிவு விளக்கங்களும் நிரம்ப இடம் பெற்று வந்தன. இராமாயணம், பெரிய புராணம், பாரதம் இவற்றையெல்லாம் அலசி ஆராய்ந்து, அவற்றிலுள்ள பொருந்தாக் கதைகளையும், புரட்டு களையும் அம்பலப்படுத்தியது “குடியரசு.”
பக். 74

தொழிலாளர் பங்கு

மார்க்ஸையும் லெனினையும் அறிந்து கொள்ளாமலே, பெரியார் தமது கூர்த்த மதியினால், 1900 ஆண்டிலேயே. தமது 21-ஆவது வயதில், தாம் தீவிரமாக மண்டி வணிகத் தில் ஈடுபட்டிருந்த காலையில் தொழிலாளர்க்குத் தொழிலில் பங்கு என்ற திட்டத்தை மேற்கொண்டிருந்தார். இலாபத்தை மூன்றாகப் பிரித்துத் தனக்கு ஒரு பாகம், தன் முதலுக்கு வட்டியாக ஒரு பாகம், தொழிலாளிகளாகிய உழைக்கும் கூட்டாளிகளுக்கு ஒரு பாகம் எனப் பிரித்துக் கொடுத்தார். அது நன்கு செயல்பட்டதால், அதுவே தொழிலாளர் பிரச்சினை தீர்க்கும் வழி என்பதைத் தனது கொள்கையாய்க் கொண்டு பிரச்சாரமும் செய்து வந்தார். இப்படியாகச் சமுதாயத்திலிருந்து, பொருளாதார சம்பந்தமாகவும் தமது கொள்கைகளை விரிவுபடுத்திய, பெரியார், அப்போது சமதர்மத் திட்டத்தை வெற்றிகரமாக நடைமுறைப்படுத்திக் காட்டிய சோஷலிச சோவியத் ரஷ்ய நாட்டை நேரில் கண்டுவர விரும்பினார்.

பக். 86

1952 தேர்தலில் இந்தியக் கம்யூனிஸ்டுகளை ஆதரித்துத் தாம் செய்த பிரச்சாரத்தின் போது, பெரியார் சில உண்மை களை உணர்ந்து கொண்டார். விவசாயிகளிடத்திலும், தொழிலாளர்களிடத்திலும் அவர்கள் நல்லவண்ணம் பிடிப்பு வைத்திருந்தனர். சந்தா வசூலித்தனர். அவ்வப்போது கூலி உயர்வு முதலிய சில்லறைச் சலுகைகளைப் போராட்டத்தின் மூலமாகப் பெற்றுத் தந்து, அவர்களை நிரந்தரக் கூலியாட் களாகவே வைத்திருக்கத்தான் கம்யூனிஸ்டுகளின் உழைப்பு உதவியது. இதைப்பற்றியெல்லாம் பெரியார் தீவிரமாகச் சிந்தித்தார். தென்னாட்டில், அதுவும் தமிழகத்தில், விவ சாயிகள் என்றாலும் தொழிலாளர்கள் என்றாலும் அனை வருமே திராவிடர்கள்தாம். இவர்களில் ஆரியர் யாரும் வயலிலோ, ஆலையிலோ, தொழிற்சாலையிலோ வேலை செய்வதில்லை. அவர்களுக்கு சாஸ்திரப் பாதுகாப்பே அப்படித்தான். ஆகவே, திராவிட மக்களாகிய வேளாண் மையில் ஈடுபடுவோர், தொழிற்சாலைகளில் உழைப்போர் ஆகியோரின் உரிமையினைப் பெற்றுத்தரத் திராவிடர்கழகச் சார்பில், தொழிற்சங்க ரீதியில், தனித்தனி அமைப்புகள் தேவை எனப் பெரியார் கருதினார் இவை, போட்டித் தொழிற் சங்கங்களாகப், பழைய பாணியிலேயே இருக்கக் கூடாது என்றும் நினைத்தார். அதன் விளைவாகத் திராவிட விவசாயத் தொழிலாளர் சங்கம், தென்பகுதி ரயில்வே மென் யூனியன் ஆகிய இரு தொழிற்சங்கங்களைப் பெரியார், 1952 – ஆம் ஆண்டில் தொடங்கி வைத்தார். தொழிலாளர்களும் பங்குதாரர்களாக மாறவேண்டும் என்ற கொள்கை, பெரியாருடையதல்லவா?
பக். 226

திராவிடம்

“நமக்கு வேண்டியது தன்மானமும், இனப்பற்றும், இன உணர்ச்சியும் தான். எதை எடுத்தாலும் இனத்தைக் குறிப் பதாக இல்லை. இருந்தால் ஆரிய இனத்தையோ, அதற்குப் பட்ட கிளையையோ குறிப்பதாக இருக்கிறது. இந்திய காங்கிரஸ், இந்திய கம்யூனிஸ்ட், இந்திய சோஷலிஸ்ட், இந்திய இந்து மகாசபை … இப்படியே! இப்போது ஏதோ தொழிலாளி, பாட்டாளி மக்களிடையே சிறிது உணர்ச்சி காணப்படுகிறது. இவர்கள் துணிந்து இந்தியத் தொடர் புள்ள நிறுவனங்களில் இருந்து வெளிவந்து, ‘திராவிடர் நிறுவனங்களில் சேர வேண்டும். இப்படித்தான் இனி, இனப்பற்றையும் நாட்டுப் பற்றையும் வளர்க்க வேண்டும். அதனாலேயே திராவிட விவசாயத் தொழிலாளர் சங்கம், தென்பகுதி (திராவிட) இரயில்வேத் தொழிலாளர் சங்கம் ஏற்படுத்த யோசனை சொன்னேன். ‘திராவிட’ என்ற பெயரைக் கண்டு யாரும் முகம் சுளிக்க வேண்டாம். அப்படி முகம் சுளிக்கும் அந்தத் துரோகிகள் கூட்டுறவால் நமக்கு நன்மை கிடைக்காது” – என்று பெரியார் எழுதி வந்தார்.
பக். 226

இலங்கை சொற்பொழிவுகள், கீழ்நாடு மேல் நாடு பயணக் கட்டுரைகள், சோவியத் ஐந்தாண்டு திட்டம்

அதற்குப் பிறகு நிறைய நூல்களைத் தொடர்ந்து வெளி யிட்டார். கருத்தாழமிக்க இலங்கைச் சொற்பொழிவுகள் குறிப்பிடத்தக்க விளக்க நூலாகும். கீழ் நாடு மேல் நாடு பயணக் கட்டுரைகளும் பெரிதும் அறிவு புகட்டத் தக்கவை களாகும். அவரது எல்லாச் செயல்களிலும் பொது வுடைமை மணம் கமழத் தொடங்கிற்று. ஆண்களைத் தோழர் என்றும், பெண்களைத் தோழியர் என்றும் விளிக்கு மாறு பணித்தார். சோவியத் நாட்டின் அய்ந்தாண்டுத் திட்டத்தைத் தமிழில் மொழி பெயர்த்து வெளியிட்டார். தாம் பயணம் சென்றிருந்த காலத்தில், இயக்கம் சோர்வடை யாதவாறு, தம் தமையனாரும், தம் துணைவியாரும் பாது காத்து, இயக்க நண்பர்களின் பெருந்துணையோடு தளர் வுறாமல் வைத்தது கண்டு, பெருமிதங் கொண்டார்.
பக். 90

பெரியாருடன் இருந்த பொதுவுடைமையாளர்கள்

சமதர்மக் கருத்துக்களை மேலும் தோழர்களிடையே விளக்கமளித்திடப் பெரியார் விரும்பினார். சிந்தனைச் சிற்பி மா. சிங்காரவேலர் பேருதவி புரிந்தார். இயக்கத்தின் புதிய வரவுகளாக. ப. ஜீவானந்தம், கே. எம். பாலசுப்ர மணியம், கே. முத்துசாமி வல்லத்தரசு, பண்டித திருஞான சம்பந்தம், டி.வி. சுப்பிரமணியம், பேராசிரியர் லட்சுமி நரசு, எஸ். லட்சுமி ரதன் பாரதி, டி. வி. சோமசுந்தரம், சேலம் ஏ. சித்தையன், சேலம் ஆர். நடேசன் மற்றும் ஏராளமானோர் மிக்க ஆர்வத்துடன் பேசவும் எழுதவும் முற்பட்டிருந்தனர். இவர்களையெல்லாம் நன்முறையில் பயன் படுத்திட, ஈரோட்டில், பெரியார் 1932-டிசம்பர் 2, 29 நாட்களில் சுயமரியாதைத் தொண்டர்கள் கூட்டம் ஒன்றினை மிகச் சிறப்புடன் நடத்தினார். புதிய பொருளா தாரப் புரட்சித் திட்டம், நாட்டில் பொதுவுடைமைக் காற்றினைத் தென்றலாய் வீசச் செய்தது.
பக். 90

இன்றைய ஆட்சி முறை ஏன் ஒழிய வேண்டும்? பெரியாரின் சமதர்ம பிரச்சாரமும் நீதிமன்ற விளக்கமும்

1933 அக்டோபர் 29-ஆம் நாளில் வெளியான ‘குடி அரசு’ இதழின் தலையங்கம் ‘இன்றைய ஆட்சி முறை ஏன் ஒழிய வேண்டும்?’ என்பது. இதில் தீவிர சமதர்ம வாடை வீசுவதாக அரசு கருதவே, இதனை எழுதிய தோழர் ஈ. வெ. ராமசாமிப் பெரியாரையும், ‘குடி அரசு’ இதழின் வெளியீட்டாளரும், பெரியாரின் தங்கையுமான தோழியர் எஸ்.ஆர். கண்ணம்மாளையும் கைது செய்து, அவர்கள் மீது 1934 சனவரி 12 – ல் ராஜத்துவேஷ வழக்குப் போடப் பட்டது, கோவை நீதிமன்றத்தில் வழக்கம் போல் பெரியார் எதிர்வழக்காடவில்லை; அன்றே வாக்கு மூலம் ஒன்று வழங்கினார் :
”இ.பி.கோ. 124. A செக்ஷன்படித் தொடரப்பட்டுள்ள பொதுவுடைமைப் பிரச்சாரத்திற்காகவும், இராஜ நிந்தனை என்பதற்காகவும் உள்ள வழக்கு கோவையில் 12 ஆம் தேதி ஆரம்பிக்கப்பட்டபோது தோழர் ஈ. வெ. ராமசாமி அவர்கள் கோவை ஜில்லாக் கலைக்டர் ஜி.டபிள்யூ. வெல்ஸ் அய். சி. எஸ். அவர்கள் முன் தாக்கல் செய்த ஸ்டேட் மெண்ட்.
என் பேரில் இப்போது கொண்டுவரப்பட்டிருக்கும் வழக்குக்கு ஆதாரமே கிடையாது. வழக்குக்கு அஸ்திவாரமான 29 – 10 – 1933 குடி அரசு ” தலையங்கத்தை இப்போது பலதரம் படித்துப் பார்த்தேன். அதை நான் எழுதினேன் என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறேன். அதில் எழுதப்பட்டிருக்கும் விஷயங்களுக்காவது, வாக்கியங்களுக்காவது இராஜத்துவேஷக் குற்றம் சாட்டப்படுமானால் இன்றைய அரசாங்கமுறை முதலியவைகளைப்பற்றி ஆராய்ச்சி செய்து குறைகளை எடுத்துச் சொல்லவோ, அவற்றால் மக்களுக்கு ஏற்படக்கூடிய கஷ்டங்களை விலக்கப் பரிகாரம் தேட ஏற்பாடு செய்யவோ யாருக்கும் சுதந்திரம் கிடையாது என்றுதான் முடிவு செய்யப்பட்டதாகும்.
என்ன காரணத்தைக் கொண்டு என் மேல் இந்தப் பிராது தொடரப்பட்டிருக்கிறது என்று யோசித்துப் பார்த்தால், என்னுடைய சமதர்மப் பிரச்சாரத்தை நிறுத்திவிடச் செய் வதற்காக முதலாளி வர்க்கமோ அல்லது மத சம்பிரதாயக் காரர்களோ செய்த சூழ்ச்சியாக இருக்கவேண்டுமென்ற முடிவுக்குத்தான் வரவேண்டியிருக்கிறது. வியாசத்தின் விஷம் யத்திலாவது பாதங்களிலாவது நோக்கத்திலாவது சாட்டப் பட்ட குற்றத்தின் அமைப்பே கிடையாது. முக்கியமாய் அதில் சொல்லப்பட்ட விஷயம் எல்லாம் கல்வி இலாக்காவின் சம் பளங்கள் அதிகமென்றும், பிள்ளைகளுக்குக் கல்விச் செலவு அதிகமென்றும், அதற்கேற்ற பயன் விளைவதில்லை என்றும் ஏழைகளுக்குக் கல்வி பரவ செளகரியம் இல்லை என்றும், இப் படிப்பட்ட முறையால் லாபம் பெறும் பணக்காரர்களும் அதி கார வர்க்கத்தாரும், உத்தியோகஸ்தர்களும் சொல்லுவதைக் கேட்டு ஏமாந்து போகாமல் வரப் போகும் சீர்திருத்தப் பட்ட எலக்ஷன்களில் ஜாக்கிரதையாய் நடந்து கொள்ள வேண்டுமென்று ஏழைப் பொது ஜனங்களுக்கு எடுத்துக் காட்டியதே ஆகும்.
நான் 7, 8 வருஷகாலமாய் சுயமரியாதை இயக்க சம தர்மப் பிரச்சாரம் செய்து வருகிறேன். சமூக வாழ்விலும் பொருளாதாரத்திலும் மக்கள் யாவரும் சமத்துவமாய் வாழ வேண்டுமென்பது அப்பிரச்சாரத்தின் முக்கிய தத்துவமாகும்.
பெ. – 7
நாட்டில் உற்பத்தியாகும் பொருள்களை நாட்டுமக்கள் யாவரும் சமமாய் அனுபவிக்க வேண்டும் என்பதும் அவ்வுற் பத்திக்காகச் செய்யப்பட வேண்டிய தொழில்களில் நாட்டு மக்கள் எல்லாரும், சக்திக்குத் தக்கபடி பாடுபட வேண்டும் என்பதும் அத்தத்துவத்தின் கருத்தாகும்.
அவ்வியக்க இலட்சியத்திலோ வேலைத்திட்டத்திலோ பிரச்சாரத்திலோ அதற்காக நடைபெறும் குடி அரசுப் பத்திரிகையிலோ பலாத்காரம், துவேஷம், இம்சை இடம் பெற்றிருக்கவில்லை. எந்த விதத்திலாவது அவை நமது நாட்டில் இடம் பெறுவது என்பதும் எனக்கு இஷ்டமான காரியம் அன்று; எனது பிரசங்கத்தைக் கேட்டாலே தெரியும்.
அரசாங்கமானது முதலாளித்தன்மை கொண்டதாயிருப்பதால் அது இத்தகைய சமதர்மப் பிரச்சாரம் செய்யும் என்னை எப்படியாவது அடக்க வேண்டும் என்று முயற்சி எடுத்துக் கொண்டிருப்பதில் அதிசயமில்லை. தற்கால ஆட்சியில் பங்கு பெற்று போக போக்கியம் பதவி அதிகாரம் அடைந்து வரும் பணக்காரர்களும் மதம், சாதி, படிப்பு இவற்றால் முதலாளிகளைப் போல் வாழ்க்கை நடத்துகின்றவர்களும் இம்முயற்சிக்கு அனுகூலமாயிருப்பதும் அதிசயமல்ல .
ஏதாவது ஒரு கொள்கை பரவ வேண்டுமானால் இக் கொள்கையில் நம்பிக்கை கொண்டவர்கள் அதற்கு இடையூறு செய்பவர்களால் அடக்குமுறைக்கு ஆளாக வேண்டி யதும் அவசியமேயாகும். இந்தப் பிரச்சாரத்தைத் தடுக்க வேண்டுமென்ற கருத்தில் இவர்கள் வழக்கைக் கொண்டு வந்திருப்பதால் எப்படியாவது எனது வியாசத்தில் துவேஷம் வெறுப்பு பலாத்காரம் இருப்பதாகக் கற்பனை செய்து தீர வேண்டியவர்கள் ஆகிவிட்டார்கள். அந்தப்படிச் செய்யப்படும் கற்பனைகளால் நான் தண்டிக்கப்பட்டாலும் பொது வாக என் மீது நம்பிக்கையும் நல்லெண்ணமும் உடையவர் களும், சிறப்பாக எனது கூட்டுப் பணித் தோழர்களும் தப்பான அபிப்பிராயம் கொள்ளக் கூடுமாதலால் அப்படிப்பட்ட கற்பனைகளை மறுத்து, உண்மையை விளக்கிவிட வேண்டும் என்றே இந்த ஸ்டேட்மெண்ட்டைக் கொடுக்கக் கடமைப்பட்டவனாவேன்.
இதனால் பொது ஜனங்களுடைய கவனிப்பு இன்னும் அதிகமாவதோடு அவர்களது ஆதரவும் பெற நேர்ந்து கிளர்ச்சிக்குப் பலம் ஏற்படக்கூடும். ஆதலால் என் மீது சுமத்தப்பட்ட இவ்வழக்கில் ஒரு ஸ்டேட்மெண்ட்டை மாத்திரம் கொடுத்துவிட்டு, எதிர் வழக்காடாமல், இப் போது கிடைக்கப் போகும் தண்டனையை மகிழ்ச்சியோடு வரவேற்கின்றேன்.
இந்நிலையில் சர்க்கார் என்னைத் தண்டித்தாலும் சரி, அல்லது இந்தப் பிராதுக்குப் போதிய ஆதாரமில்லை யென்று நியாயத்தையும் சட்டத்தையும் இலட்சியம் செய்து, வழக்கைத் தன்ளிவிட்டாலும் சரி, இப்படிப்பட்ட அடக்கு முறையை வரவேற்குமாறு எனது தோழர்களுக்கு வழி காட்ட எனக்குக் கிடைத்த சந்தர்ப்பத்தைப் பற்றி மகிழ்ச்சியடைகின்றேன்.”
பக். 96-99

சிறை குறித்து பெரியார்

இந்த வழக்கையொட்டிப் பெரியார் கோவை சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்தார். பக்கத்து அறையில் இராஜாஜி இருந்தார். ஜெயிலைப் பற்றிப் பெரியாரின் பொதுவான கருத்து அவர் வாய் மொழியாகவே:- “ஜெயில் என்பது ஒரு பூச்சாண்டி. ஜெயிலுக்குப் போன பலர் தங்கள் தரத்துக்கு மேல் வாழ்வும் சுகமும் அனுபவித்தவர்களாகவே இருப்பார்கள். நான் ஜெயிலுக்குப் போன சுமார் 10 முறைகளில் 4 தரம் A,B கிளாஸ் ஏற்படாத, C – கிளாஸ் கைதியாக மண் சட்டியிலே கஞ்சியும் சோற்று மொத்தையும் வாங்கிக் கல்லையும் புழுவையும் பொறுக்கி எறிந்துவிட்டுச் சாப் பிட்டவன். இன்று காங்கிரசில் அப்படிப்பட்டவர் ஒருவர் கூட இல்லை (18-0-1961)
இராஜாஜி அவர்களின் பக்கத்து அறையில் நான் கம்யூனிஸ்ட் பிரச்சாரம் செய்ததற்காக சுயமரியாதைக் கைதியாக இருந்தபோது அங்கிருந்த காங்கிரஸ் தோழர்கள் தாங்கள் உள்ளே இருக்கிறோமே என்று கருதி மனம் குறைபட்டிருப்பார்களே ஒழிய, மற்றபடி வீடு போன்ற சகல வசதிகளுடன், ஒரு நாளைக்குப் பொங்கல், ஒரு நாளைக்குத் தத்தி யோதனம், அக்காரவடிசில் (சர்க்கரைப் பொங்கல்) பாயசம், பலகாரம் முதலிய நல்ல உணவுடன் தான் இருந்தார்கள். எனக்குக் கூட அதில் நல்ல பங்கு கிடைத்தது. ஜெயிலுக்குப் போனதற்காகவே காங்கிரசில் ஒருவர் கூடச் சாகவில்லை . என் இயக்கத்தில் 10, 13 பேர் செத்தார்கள்!
ஆகையால் ஜெயிலுக்குப் போனதே யோக்கியதாம்சம் என்றால் அது மூன்றாம் தர யோக்கியதாம்சம் என்று மறு படியும் சொல்கிறேன். ஜெயிலுக்குப் போகாத பார்ப்பனர் – காங்கிரசையும் காந்தியாரையும் ஆபாசமாய் வைத பார்ப்பனர்கள் – எத்தனை பேர் காங்கிரஸ் ஆட்சியில் பதவி வகிக்கிறார்கள்.”
பக். 99-100

காந்தியின் நிதி மோசடி

1920 ல் சுயராஜ்ய நிதி 1 கோடி ரூபாய், 1922ல் கதர் நிதி 30 லட்சம் ரூபாய், 1934-ல் அரிசன நிதி 30 லட்சம் ரூபாய் வசூலித்துப் பார்ப்பன ஆதிக்கத்துக்கும் தேர்தலுக்கும் காந்தி யார் செலவிட்டதாகப் பெரியார் இந்த நேரத்தில் குற்றம் சுமத்திப் பேசி வந்தார்.
பக். 102

பார்ப்பன ஆதிக்கம் பெரியாரின் சவால்

பெரியார் முதன் முதலில் 1934-ல் நீதிக் கட்சியைத் தேர்தலில் ஆதரித்து வெளிப்படையாகப் பிரச்சாரம் செய் தார். அக்டோபர் 12-ம் நாள் கோயமுத்தூர் டவுன் ஹாலில் சொற்பொழிவாற்றினார். மேல்நாட்டுப் பாணி யில் கூட்ட இறுதியில் கேள்விகளுக்குப் பதில் அளித்தார். பெரியாரின் வாதத்திறனும் கூர்ந்தமதியும் இங்கு வெளிப் படக் காணலாம்:
கேள்வி: ஜஸ்டிஸ் கட்சி உத்தியோக வேட்டைக் கட்சி யாயிற்றே; அதை நீங்கள் ஆதரிக்கலாமா?
பதில்: ஆம்; ஜஸ்டிஸ் கட்சி உத்தியோக வேட்டைக் கட்சிதான். ஆனால் காங்கிரஸ்காரர்கள் 30, 10 வருட கால மாய் ஆடி வந்த உத்தியோக வேட்டையைத்தான், ஜஸ்டிஸ் கட்சிக்காரர்கள் வேட்டையாடிப் பிடிக்கிறார்களே தவிர வேறில்லை, ஆனால், காங்கிரஸ் காரியதரிசிகள், காங்கிரஸ் பிரமுகர்கள், தேசாபிமானிகள் ஆகிய சர் சி. பி. இராமசாமி அய்யர், கே. சீனிவாச அய்யங்கார் . வி. கிருஷ்ணசாமி அய்யர், சர் பி. எஸ். சிவசாமி அய்யர், மகாகனம் வி.எஸ். சீனிவாச சாஸ்திரிகள் முதலியவர்கள் ஆடிய வேட்டை களைத்தான் ஆடுகிறார்களே ஒழிய – அவர்கள் வாங்கிய சம்பளத்தைத்தான் வாங்குகிறார்களே ஒழியப் – புதிய வேட்டை ஒன்றுமில்லை; அதிகச் சம்பளமும் இல்லை.
காங்கிரஸ், பார்ப்பனர்களுக்கே உத்தியோகம், படிப்பு முதலியவை இருக்கும்படிப் பார்த்து வந்தது; ஜஸ்டிஸ் கட்சி பார்ப்பனருக்கும், பார்ப்பனரல்லாதாருக்கும் இருக்கும்படி பார்த்து வருகிறது! எல்லா உத்தியோகங்களுக்கும், எல்லாம் பதவிகளுக்கும் பார்ப்பனரல்லாதாருக்கும் லாயக்கும் உரிமை யும் உண்டு என்பதைச் செய்து காட்டி, மெய்ப்பித்து வரு கின்றது!
கேள்வி: உத்தியோகத்தான் பெரிதா?
பதில்: ஆம், இதுவரை தேசாபிமானிகள், காங்கிரஸ் காரர்கள், தேசிய வீரர்கள் என்பவர்கள் பெரிதும் உத்தி யோகத்தை இலட்சியமாகக் கொண்டுதான் உழைத்து வந்திருக்கிறார்கள். இப்போது பார்ப்பனரல்லாதார் அந்தக் கொள்கையைக் கொண்டவுடன், பார்ப்பனர்கள் அதைத் தேசத்துரோக மென்று சொல்ல வந்துவிட்டார்கள் !
ஒருவன் பாடுபட்டும் பட்டினியாய்க் கிடப்பதும், ஒரு பெண் பாடுபடாமல் வயிறு புடைக்கத் தின்று புரளுவதும். ஒருவன் பல வேலைகளைக் கைப்பற்றித் தனது தேவைக் மேல் பயனடைந்து பாழாக்க, ஒருவன் செய்வதற்குக்கூட வேலையில்லாமல் திண்டாடித் தெருவில் திரிய – இவைகளுக்கு வகுப்பு ஆதிக்கமும் வகுப்பு வித்தியாசமும் காரணமாயிருப்ப தென்றால், இவற்றை எப்படிச் சகித்துக்கொண்டு, வகுப் பைப் பற்றியே கவலையில்லாத ஒரு தேசாபிமானத்தை ஆதரிக்க முடியுமென்று கேட்கிறேன்!
ஜஸ்டிஸ் கட்சியை நான் ஆதரிப்பதைக் கண்டு நீங்கள் வயிற்றெரிச்சல் படுவதில் பயனொன்றுமில்லை. அது தைரியமாய் வகுப்பு நியாயத்தையும், வகுப்பு உத்தியோகங்களையும் நிலை நாட்டி; உயர்வு தாழ்வுகளை ஒழிக்கச் சட்டம் செய் வதையும், வகுப்புவாரிப் பிரதிநிதித்துவத்தை அமுல் நடத்து வதையும் கொள்கையாகக் கொண்டு, வேலை செய்து வருகின்றது.
ஜஸ்டிஸ் கட்சியின் யோக்கியதையும் காங்கிரசின் யோக்கியதையும் நாணயமாய் வெளியாக வேண்டுமானால், கம்பளி போட்டு எல்லோரும் உட்கார்ந்து, ஒரு பொது நியா யாதிபதியை வைத்து, இருவரும் பேசுவோம்! ஜஸ்டிஸ் கட்சி யின் அக்கிரமங்களை நாணயத் தவறுதல்களை நீங்கள் சொல்லுங்கள். காங்கிரஸ் – பார்ப்பனர் அக்கிரமங்களை, மோசங்களை நாணயத் தவறுதல்களை நானும் சொல் கிறேன். யார் சொல்வது சரி என்று முடிவு செய்யட்டும்! இந்த நாட்டுப் பார்ப்பனர்களுடையவும், பார்ப்பனியத்தினு டையவும், காங்கிரசினுடையவும். அரசியலினுடையவும். தேசாபிமானத்தினுடையவும் 30, 40 வருஷத்திய வண்ட வாளமும், கொடிவழிப் பட்டியும் என்னிடமிருக்கிறதே ஒழிய, நான் வெறும் ஆள் என்று மாத்திரம் கருதிக் கூப் பாடு போட்டு, மிரட்டி ஓட்டி விடலாமென்று நினைத்து ஏமாந்து போகாதீர்கள்!
நான் மொட்டை மரம்; என்னை மிரட்டுவதற்கு உங்களிடம் சரக்கு கிடையாது! உத்தியோகமோ, பணமோ, வயிற்றுச் சோற்றுக்கு வழியோ, ஒரு கவுரவமோ, பெரு மையோ எதிர்பார்த்து நான் பொதுச் சேவையில் இறங்க வில்லை! நான் 6, 7, முறை ஜெயில் பார்த்தாகிவிட்டது சிவில், கிரிமினல் இரண்டும் பார்த்தாகி விட்டது; பார்ப் பனர்கள் தொல்லைகளையும், அவர்களால் கூடிய மட்டிலும் செய்து பார்த்தாய் விட்டதை, அனுபவித்துமாய் விட்டது! காடு வா வா என்கிறது; வீடு போ போ என்கிறது (இதற்கப் புறம் 40 ஆண்டுகள் பெரியார் வாழ்ந்திருக்கிறாரே!) நான் செத்தால் எனக்காக அழுபவர்கள் கூட யாருமில்லை என் னால் காப்பாற்றப்பட வேண்டியவர்களும் எவருமில்லை ! நான் ஒற்றை ஆள் ! நின்ற நாளைக்கு நெடுஞ்சுவர்; விழுந்தால் குட்டிச்சுவர் முழுகிப்போவது ஒன்றுமில்லை. எலெக்ஷன் முடிந்த எட்டாம் நாள் நான் அரசாங்க விருந் தாளியாய்ப் போகப்போகிறேன்!
கேள்வி: அப்படியானால் நீங்கள் ஏன் காங்கிரசில் சேரக்கூடாது?
பதில்: சேருவதற்குச் சமயம் பார்த்துக் கொண்டு தானிருக்கிறேன். இந்த பம்பாய் காங்கிரசில் தோழர் காந்தியவர்கள் விலகிப்போய் விடுவதாகச் சொல்லு கிறாராம். அப்படி அவர் விலகி விடுவாரானாலும், எனது திட்டங்களை ஜஸ்டிஸ் கட்சி ஒப்புக் கொள்ளவில்லை யானாலும், நான் காங்கிரசில் சேர்ந்து, எனது திட்டத்தை நடத்த, முயற்சி செய்ய உத்தேசித்திருக்கிறேன்.
இன்று இரவு 8 மணிக்கு, இந்தக் கூட்டத்தை முடித்துக் கொண்டு, ஒரு விருந்துக்கு வருவதாக ஒப்புக்கொண்டு இருக் கிறேன். மணி 8.30 ஆகிவிட்டது. இனியும் கேள்விகள் இருந்தால் கேட்கலாம். இன்னும் 15 நிமிஷம் இங்கிருக்க ஆட்சேபனை இல்லை –
பெரியார் சிறிது நேரம் நின்று கொண்டு, கேள்விகளை எதிர்பார்த்தார். யாரும் கேட்க முன்வராததால் ”இத்துடன் கூட்டத்தை முடித்து விடுகிறேன்” என்றார்!
இந்தத் தேர்தலில் காங்கிரஸ் கட்சியும் நேரடியாகப் போட்டியிட்டது முதல் முறையாக! தேர்தலில் போட்டியிட்ட ஆர். கே. சண்முகம், ஏ. இராமசாமி போன்ற பிர முகர்கள், நீதிக் கட்சிக்குத் தோல்வியையே பெற்றுத் தந்தனர். காங்கிரஸ் கணிசமான வெற்றிகள் பெற்றது.
இந்தத் தோல்வியால் துவண்டு போன நீதிக் கட்சி யினர்க்கும், சுயமரியாதை இயக்கத் தோழர்களுக்கும், புத் துணர்ச்சியும் உத்வேகமும் புகுத்தித், தென்பினைப் பாய்ச்சி அன்பினைச் சொரிந்த பெரியார், எதிர்காலத்தில் தமது திட்டங்களைச் செயல்படுத்திட நீதிக்கட்சியையே கருவி யாகப் பயன்படுத்தப் போவதாகவும். அதுதான் வெற்றி யளிக்குமென்றும் திடமாக நம்பிக்கை தெரிவித்து வந்தார். உண்மைதானே?
பக். 102-104

குடியரசு , பகுத்தறிவு நூற்பதிப்பு கழகம் வெளியீடுகள்

ஈரோட்டில் குடியரசுப் பதிப்பகம் நிறைய நூல்களை வெளியிட்டு வந்தது. சாத்தான்குளம் இராகவன் வந்து பெரியாருக்கு உதவியாயிருந்தார்; மேலும் புத்தகங்கள் வெளியாக்கப் பகுத்தறிவு நூற்பதிப்புக் கழகமும் நிறுவனம் பட்டிருந்தது. இதன் வாயிலாகவும் எண்ணற்ற, பயனுள்ள நூல்கள் பதிப்பிக்கப் பெற்றன. மிகக் குறைவான, அக விலையில், பெரியார் நூல்களை வெளியிட்டுவந்தார். இந்த இரண்டு நூல் வெளியிட்டு அமைப்புகளின் சார்பிலும் பெரியார் எழுதிய கர்ப்ப ஆட்சி,
புராண ஆபாசம்.
பார்ப்பனர் கொடுமை,
பெரியாரின் பல உபந்யாசங்கள் (சொற்பொழிவுகள்),
சோஷலிசம்,
சோதிடப் புரட்டு,
பொதுவுடைமை தத்துவம்,
பெண்ணடிமை,
பிரகிருதிவாதம், மதம் என்றால் என்ன,

மற்றவர் எழுதிய

ஞானசூரியன்,
இராமாயணப் பாத்திரங்கள்,
பாரத ஆபாசம்

என்பன போன்ற தலைப்புகளில் வெளியான கணக்கில்லாப் புத்தகங்கள் நன்றாக விற்பனை ஆயின். பெரியார் சுற்றுப்பயணம் செல்கின்ற நேரங்களில் பிரம்பு, கைப்பெட்டி, படுக்கை (மோல்டால்) இவற்றோடு இரண்டு மூன்று சிப்பங்கள் இப்புத்தகங்களையும் சுமந்து ரயிலுக்குச் செல்வார். ஆங்காங்கு கூட்டங்களிலும், மாநாடு களிலும் உரையாற்றுகையில். இடையிடையே அந்தப்புத் தகங்களின் சிறப்புகளையும் கருத்துகளையும் பற்றி விவரித்து, விலை சகாயத்தையும் எடுத்துக்காட்டி விளம்பரம் செய்து, நூல்களை விற்பனை செய்வார். இறுதி நாள் வரை இந்த வழக்கம் பெரியாரிடம் தொடர்ந்தது!
பக். 106

வெள்ளை அரசோடு சமரசம்

ஒரு காலகட்டத்தில் பெரியார், அரசுக்குத் தம்மீதும் இயக்கத்தின் மீதும் தப்பபிப்பிராயம் ஏற்பட்டதை அறிந்து, அதனைப் போக்க, ஒரு ராஜி பேச நேரிட்டது. இது கேவலமல்ல என்ற எண்ணந்தான் பெரியாருக்கு. அதற்கு ஆதரவாகப் பெரியார் என்ன எழுதினார். – உண்மை விளக்கம் பிரஸ் பதிப்பாசிரியரான தோழர் ஈ. வெ. கிருஷ்ண சாமி அவர்கள் மீதும், தோழர் ப. ஜீவானந்தம் அவர்கள் மீதும், காலஞ்சென்ற பகத்சிங்கால் எழுதப்பட்ட ‘நான் ஏன் நாத்திகன் ஆனேன்? என்ற புத்தகத்தை – முறையே பிரசுரித்ததற்காகவும், மொழி பெயர்த்ததற்காகவும், இந்தியன் பினல் கோட் 14 – A செக்ஷன் படி, இராஜத்துவே ஷைக் குற்றம் சாட்டிக், கைதியாக்கிச் சிறையில் வைத்து, வழக்குத் தொடர்ந்திருந்தது வாசகர்கள் அறிந்திருந்ததாகும்! அவ்வழக்கு ; மேற்கண்ட இரு தோழர்களாலும் இராஜத்து வேஷத்தை உண்டாக்கவோ, அதைப் பிரச்சாரம் செய்யவோ எண்ணங்கொண்டு அப்புத்தகம் பிரசுரிக்கப்படவில்லை என்று அரசாங்கத்திற்குத் தெரிவித்து, இராஜத்துவேஷம் என்று கருதத் தகுந்த காரியங்கள் பதிப்பிக்கப்பட்டுவிட்ட தற்காக மன்னிக்க வேண்டுமென்று கேட்டுக்கொண்டதன் பேரில் – அரசாங்கத்தார் வழக்கை வாபஸ் வாங்கிக்கொண்டு ஈ. வே. கி., பா.ஜ., ஆகியவர்களை விடுதலை செய்து விட்டார்கள்,
இந்தப் படி இந்த இரண்டு தோழர்களும் மன்னிப்புக் கேட்டுக் கொண்டு விடுதலை அடைந்தார்கள் என்பதற்கு அவர்களே முழு ஜவாப்தாரிகள் அல்லர் என்பதையும், பெரும்பான்மையான அளவுக்கு நானே ஜவாப்தாரி என்பதையும் முதலில் தெரிவித்துக் கொள்ளுகிறேன். இந்த மன்னிப்பு எழுதிக் கொடுக்கப்பட்டதும், அதைச் சர்க்கார் ஏற்றுக்கொண்டதும், ஆகிய இரண்டு காரியங்களும் மிகுதி யும் இந்தக் கேசையே பொறுத்தது மாத்திரமல்ல என்பது இதில் முக்கிய விஷயமாகும். விளக்கமாகச் சொல்ல வேண்டு மானால், சுயமரியாதை இயக்கத்தைப் பற்றிச் சர்க்கார் மனத்தில் எப்படியோ தப்பபிப்பிராயம் ஏற்பட்டு, எப்படியா வது அடக்கி அழித்துவிட வேண்டும் என்று தீர்மானித்து விட்டார்கள் என்பதாக, நான் கொஞ்ச நாளைக்கு முன்பே தெரிந்து கொண்டேன்!
நம் சுயமரியாதை இயக்கம் சமுகத் துறையிலுள்ள குறைகளை நிவர்த்திப்பதற்கென்றே ஆரம்பிக்கப்பட்டு நடைபெற்று வந்ததும், சர்க்கார் அதிகாரிகள் முதல் அநேக செல்வவான்களும் நமது இயக்கத்தில் கலந்து வேலை செய்து வந்ததும் எவரும் அறியாததல்ல! ஆனால், சிறிது காலம் சென்றபின், மக்களுக்குள்ள சமுதாயக் கொடுமைகள் தீர வேண்டியது எவ்வளவு அவசியமோ, அதுபோலவே, மக்களுக் குள்ள பொருளாதாரக் கொடுமையும் தீர வேண்டியது மிகவும் அவசியமென்று கருதியதால், பொருளாதார சம்பந்த மாக நாம் சிறிது பிரச்சாரம் செய்ய ஆரம்பித்தோம். என் றாலும், அரசாங்கத்தார் தப்பபிப்பிராயத்தைக் கொண்டு, இயக்கத்தை அடக்க அடக்குமுறைப் பிரயோகம் ஆரம்பித்து விட்டார்கள் என்று உணர்கிறேன். எனக்கு ரஷ்யாவிலிருந்து பணம் வருவதாகவும், நான் ரஷ்ய ஒற்றனென்றும் சந் தேகப்பட்டதால், எனக்கு ரஷ்யாவோடு எந்த சம்பந்தமும் இல்லை என்பதை அதிகாரிகளிடம் விளக்க வேண்டி வந்தது.
அதனால் ஓரளவுக்கு சர்க்காருடன் ராஜி ஏற்படுத்தி கொள்ளலாம் என்கின்ற ஆசையின்மீதே, பொருளாதார விஷயத்தில் சமதர்மக் கொள்கையைப் பிரச்சாரம் செய்வ தில் சர்க்காருக்கு ஆட்சேபனை இல்லை என்றும், சாதி, மத சம்பந்தமான விஷயங்களில் வேறு சாதிக்காரர்கள் மனம் புண்படும்படியோ, அவமானம் ஏற்படும்படியோ என்று இல்லா மல், சாதிமதக் கண்டனங்கள் செய்து கொள்ளலாம் என்றும் முடிவுக்கு வந்தோம். சர்க்காரோடு இந்த மாதிரியான ஒரு சமாதான முடிவுக்கு வராதபட்சம், சர்க்காருக்கும் நமக்கும் வீண் தொந்தரவும், மனக்கசப்பும் ஏற்பட்டுத்தரும் என்கின்ற நிலையில், மற்ற ஆதாரங்களும், முயற்சிகளும், நிலைமை களும் இருந்ததால், நான் இந்தச் சமாதானத்துக்கு வரவேண் டியதாயிற்று. ஆகவே, இதன் பலன் என்னவானாலும் இதற்கு நானே பொறுப்பாளி என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.
சில இளைஞர்களுக்கு இது கேவலமானதாகத் தோன்ற லாம். என்றாலும், நம் இயக்க சம்பந்தமாக நமது கொள் கைகளிலோ, திட்டங்களிலோ எதையும் விட்டுக் கொடுத்துச் சமாதானம் செய்து கொண்டதாக எனக்குப் படவில்லை. சுயமரியாதை இயக்கம் சட்ட வரம்புக்கு உட்பட்ட இயக்கம், அல்லவா!
ஊரார் என்ன சொல்லுவார்கள், எதிரிகள் என்ன சொல்லுவார்கள் என்பதையே முக்கிய குறிப்பாய் வைத்து அதற்கு அடிமையாகி, மாற்றங்கள் செய்வதானால் மாத்தி ரம், அவற்றுக்கு அதிக ஆயுள் இருக்குமென்று கருதமுடி யாதே தவிர, மற்றபடி உண்மையும் துணிவும் உள்ள காரி யத்தில், எவருக்கும் யாரும் பயப்பட வேண்டியதில்லை என்றே கருதுகிறேன்!’ (குடி அரசு 31.3.1935)
பக். 108 – 109

பெரியார் தமிழ் எழுத்துச் சீர்திருத்தம்

கருத்துச் சுரங்கமான பெரியார், தமிழ் நாட்டில் அடிப் படைக் கல்வி அகலமாகப் பரவாத காரணத்தை ஆழ்ந்து சிந்தித்து வந்தார். மனுதர்மப்படி சூத்திரன் கல்வி கற்கக் கூடாது; உடலுழைப்பு மட்டுமே செய்ய வேண்டும் என்ற சூழ்ச்சி ஒரு புறம், மக்களின் வறுமை நிலையில் அன்றாடம் வாய்க்கும் கைக்கு மே போராட்டம் என்னும் நிலை இன்னொரு புறம் பாதித்தாலும், தமிழ் மொழியிலுள்ள பெருத்த குறைபாடு அதன் நெடுங்கணக்கிலுள்ள ஏராளமான எழுத்து வடிவங்களே என்பது பெரியாரின் ஆராய்ச்சி முடிபாகும். இப்போதுள்ள தமிழ் எழுத்து முறை எவ் வளவோ மாறுதல்களைக் கண்டு வந்துள்ளது என்பது, கல் வெட்டு எழுத்துகளை ஊன்றிப் பார்த்தால் விளங்கும். வீரமாமுனிவர் எனும் பெஸ்கி பாதிரியார் கடைசியாகச் சில மாற்றங்கள் செய்துள்ளார். அதே போல், உயர் 12, ஆய்தம் 1. மெய் 13, உயிர் மெய் 21 ஆகிய இத்தனை வடிவங்களை இளம் நெஞ்சங்களில் பதிய வைப்பது என்ப தற்குப் பதிலாக, இந்த எழுத்து வடிவங்களில் சிலவற்றை நாமும் குறைக்கலாமே என்று பெரியார் சிந்தித்தார். அதன் விளைவாக ண, னா, றா என்பனவற்றிற்கு ணா, னா . றா . என்றும்; ணொ, னொ, றொ என்பனவற்றிற்கு ணொ, னொ றொ என்றும்; ணோ, னோ, (றோ என்பனவற்றிற்கு ணோ . னோ, றோ என்றும் ணை, னை, லை, ளை என்பனவற்றிற்கு ணை, னை, லை, ளை என்றும் பதின்மூன்று எழுத்து வடிவங் களை மாற்றியமைத்தார். 1935 – ஆம் ஆண்டு சனவரி 13-ஆம் நாள் முதல் நடைமுறைப் படுத்தித் தமது பத்திரிகைகளிலும் புத்தகங்களிலும் தொடர்ந்து கையாண்டு வந்தார்.
இன்றும் இம்முறை திராவிடர் கழகத்தில் தொடர்கிறது. இன்றையத் தமிழ்நாடு அரசு இந்த முறையை அனைவரும் கையாள வேண்டுமென அரசாணையம் பிறப்பித்துள்ளது பாராட்டுக்குரியதாகும்.
தட்டச்சுச் செய்யவும், அச்சுக் கோக்கவும் இம்மாற்றம் எளிதாக இருக்கும். மேலும், தமிழில் ஐ, ஒள ஆகிய இரு உயிரெழுத்துகளும், அவற்றின் மேல் மெய் சேர்ந்த 36 எழுத்துகளும் எழுத்து வடிவத்தில் தேவையில்லை. ஒலி வடிவத்திற்கேற்ப அய் என்றும், அவ் என்றும் எழுதிக் கொள்ளலாம் என்றும் பெரியார் விளக்கியுள்ளார். உயிர், மெய் 5, ஆய்தம் 1, சிறப்புக்குறி, ஆக 29 -ல் தமிழ் எழுத்து வடிவத்தை அடக்கலாம் என்றும் கூறியுள்ளார்.
பக் 109-110

இந்தி பற்றி பெரியார்

தமிழனுக்குத் தமிழில் பற்றில்லை; தாய் மொழியில் பற்றுச் செலுத்தாதிருக்கும் வரையில் தமிழர்கள் முன்னேற்றம் அடையமாட்டார்கள் – என்று காங்கிரசில் இருந்த போதே பெரியார், 1924 – ஆம் ஆண்டு திருவண்ணாமலை மாகாண மாநாட்டுத் தலைமையுரையில் குறிப்பிட்டுள்ளார். பின்னரும், இந்தி பொது மொழியாக வேண்டுமெனக் காங்கிரசார் வற்புறுத்துவதன் இரகசியம் என்ன என்பதை 1926 – ஆம் ஆண்டு ”குடி அரசு’ இதழில் விளக்கியுள்ளார்: – ”100க்கு 97 பேராயுள்ள பார்ப்பனரல்லாதார் செலவில், 100க்கு 3 பேரேயுள்ள பார்ப்பனர்கள், 100க்கு 100 பேரும் இந்தி படித்துள்ளனர். ஆரிய ஆதிக்கத்தை நிலைநாட்டி, வடமொழி உயர்வுக்கு வகை தேடவே, ஒரு ஒடிந்து போன குண்டூசி அளவு பயனும் இல்லாத இந்தி மொழியை, இங்குப் பிரச்சாரம் செய்ய வருகிறார்கள். தமிழ் மொழி வளர்ச்சிக்காக இதில் 100 – ல் 1 பங்கு கவலையாவது இவர்கள் எடுத்துக் கொள்கிறார்களா? பார்ப்பனரல்லாதார்க்கு ஏற்படும் பல் ஆபத்துகளில் இந்தியும் ஒன்றாக முடியும் போலிருக்கிறது. வரும் பொருள் உணர்ந்து பெரியார், அன்றே உரைத்த மொழி இது. மேலும் தொடர்ந்து, குடி அரசு” இதழில் எச்சரித்து வந்திருக்கிறார் பெரியார். 1931- ஆம் ஆண்டு நன்னிலத்தில் நடந்த ஒரு சுயமரியாதை மாநாட்டில் இந்தி நுழைவைக் கண்டித்துத் தீர்மானம் இயற்றியுள்ளனர். இந்தி மொழி கட்டாயமானால் தமிழ் வளர்ச்சி குறையும் தமிழர் நலம் குன்றும், தமிழர் நாகரிகம் அழியும் என்றார் பெரியார். மறைமலையடிகளாரும், இந்தி பொது மொழி யாவதற்குத் தகுதியுடையதன்று, இந்தி நுழைப்பால் தமிழ் கெடும், தமிழர் துன்புறுவர் எனக் கட்டுரை தீட்டினார்.
பக். 123 – 124

தமிழ்நாடு தமிழர்க்கே

திருச்சியில் வழக்கறிஞர் கலிபுல்லா தலைமையில் பெரியார் கலந்து கொண்ட வழியனுப்புக் கூட்டம், இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்தில் புதுமையான முன்னுதாரணம் படைத்தது. தமிழர்படை என்பதாக 100 பேர் கொண்ட அணி அமைக்கப்பட்டு, அவர்கள் திருச்சியிலிருந்து புறப் பட்டு, வழியிலுள்ள ஊர்களிலெல்லாம் இந்தி எதிர்ப்புப் பிரச் சாரம் செய்து கொண்டு 42 நாள் நடந்தே 17 மைல் கடந்து சென்னை சென்றடைவது என்பதாக ஒரு திட்டம். இந்தத் தமிழர் படைக்குத் தஞ்சை பள்ளியக்ரகாரம் அய். குமார சாமி தலைவர். திருச்சி நகரதூதன் ஆசிரியர் மணவை ரெ. திருமலைசாமி யுத்தமந்திரி, பட்டுக்கோட்டை கே. வி. அழகர்சாமி அணித்தலைவர், திருப்பூர் முகைதீன், மூவலூர் இராமாமிர்தத்தம்மாள் ஆகியோர் முன்னணியில், தொண் டர்களுக்கு அறிவுரை கூறி, 1938 – ஆகஸ்டு 1 – ஆம் நாள் வழி யனுப்பி வைத்த பெரியார், 1938 செப்டம்பர் 11 – ஆம் நாள் அதே தமிழர் படையை வரவேற்று, சென்னைக் கடற்கரை யில் திரண்டிருந்த இலட்சக்கணக்கான மக்கள் பெருவெள் ளத்தில், வீரமுழக்கம் செய்தார். அங்கே ஒரு புதுக்கர்ச்சனை புரிந்தார். தமிழ்நாடு தமிழருக்கே என்பதுதான் அது. தமிழ்நாடு தமிழருக்கே என்ற கோரிக்கை திடீரெனப் பெரிய யாரின் உள்ளத்திலிருந்து வெடித்ததல்ல. இந்திய அரசியல் அமைப்பில், தமிழர் நலன் தனியாகப் பாதுகாக்கப்படும் என பதற்கு உத்தரவாதம் இல்லை. எந்நாளும் பார்ப்பனரும் வடநாட்டாரும் ஆதிக்கம் செலுத்தியே வருவர். இதற்கான பரிகாரம், தமிழ்நாட்டின் ஆட்சி தமிழர்கைக்கு வருவதுதான் என்பன போன்ற கருத்துகள் 1930 – ஆம் ஆண்டு முதலே பெரியாரின் உள்ளத்தில் உருவாகி வந்தன.
பக். 131

திராவிடர் யார்

நமது இனத்துக்கு என்று ஒரு பெயர் இல்லாதது போல், நாம் நம்மை ஏன் பார்ப்பனர் அல்லாதவர் என்று சொல்ல வேண்டும்? நூற்றுக்கு மூன்று பேராயிருப்பவர் பெயரைச் சொல்லி, நூற்றுக்குத் தொண்ணூற்றேழு பேராயிருப்பவர் – அது அல்லாதவர் – என்று சொல்லி வருவது என்ன நியாயம்? நம்மை இந்தியன் என்றும், இந்து என்றும் கருதிக் கொள்வதால் வரும் இழிவுதானே இது? எனவே சரித்திரப்படித் தமிழ் நாட்டின் பூர்வகுடிகளான நாம் திராவிட இனத்தைச் சார்ந்தவர்கள் தாமே? எனவே நமது இனப்பெயர் திராவிடர், அவர்கள் வேண்டுமானால் திராவிடர் அல்லாதவர் என்று வைத்துக் கொள்ளட்டும். திராவிடர்களாகிய நமது நாடு திராவிடருக்கே ஆகவேண் டாமா? இவ்வளவோ பார்ப்பனர்கள் ஆரிய வழி வந்தவர்கள் என்பதை அவ்வகுப்பைச் சார்ந்த சரித்திர ஆசிரியர்களே ஒப்புக் கொண்டுள்ளார்கள். எனவே நமது நாட்டில் நடை பெறுவது ஆரிய திராவிடப் போராட்டமேயாகும். இதற்கு முடிவு வடவர் பிடியிலிருந்து திராவிட நாட்டைத் தனி நாடாக்குவதே — எனப் பெரியார், 1939 – ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 17-ஆம் நாள் குடி அரசு’ இதழில் முதன் முறையாக வெளிப்படுத்தினார். தொடர்ந்து திராவிட நாடு திராவிட ருக்கே என்ற உரிமை முழக்கம் நாடெங்கணும் எதி ரொலிக்கத் தொடங்கிற்று. இந்திய அரசியல் அமைப்பில் இருந்து கொண்டே, தனிநாடு ஒன்று பிரிக்கப்பட வேண்டும் என்ற தத்துவத்தை உருவாக்கியவரும் உலகுக்கு அறிவித்த வரும் முதன் முதலாகப் பெரியார் ஒருவரே என்பது வர லாற்றின் மாபெரும் உண்மைக் குறிப்பாகும்.
பக். 137

இப்போது திராவிட நாடு எது? அல்லது, ஏது? என்ற கேள்விகளுக்குப் பெரியார் 19 – 8-1956-ல் திருவண்ணா மலையில் பதில் கூறினார்:- வெள்ளைக்காரன் இருந்த காலத்தில் சென்னை மாகாணமாக இருந்ததைத்தான் திராவிடநாடு என்றும், தனியே சுதந்திர ஆட்சியுடன் பிரித்துத் தரப்பட வேண்டும் என்றும் வெள்ளைக்காரரிடம் கோரியிருந் தேன். இதெல்லாம் உங்கள் குடும்பச் சண்டை; நீங்களே பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்; எனினும் நாங்கள் முஸ்லிம்களுக் குப் பிரித்துக் கொடுத்துவிட்டுப் போய் விடுகிறோம் – என்று கூறி வெள்ளையன் நம்மைப் பார்ப்பனருக்கும், வடநாட்டாருக்கும் காட்டிக் கொடுத்து விட்டுப் போய்விட்டான். இப்போது ஆந்திரம் பிரிந்து விட்டது. அடுத்து சென்னை மாகாணத்தில் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும் இரண்டு மாவட்டம் தென் கன்னடம் கர்நாடகத்தோடும். தென் மலபார் கேரளத்தோடும் போய்விடும். மிச்சமுள்ளது தமிழ்நாடு அந்தத் தனித்தமிழ்நாடே திராவிட நாடு; அதற்குத்தான் இனிச் சுதந்திரம் கேட்போம் – என்று ஆய்வுரை புகன்றார் பெரியார்.
பக். 287-288

ஏன் உப்பு சத்தியாகிரகம்?

இளைஞர்களைப் பொதுவுடைமைக் கொள்கைகள் பெரிதும் கவர்ந்ததால், அவர்கள் அங்கே ஈர்க்கப்படுவதைத் தடுக்கவே, தாம் 1930ல் உப்பு சத்தியாக்கிரகம் தொடங்கியதாகக் காந்தியார் உண்மையை ஒப்புக் கொண்டார்; இது காந்தியாரின் சனாதனப் போக்கையே காட்டுகிறது என்று பெரியார் எடுத்துக் காட்டினார்.
பக். 151

 

– தொடரும்

Posted in கட்டு​ரை | Leave a Comment »

இனி வரும் உலகம் – ஈ.வெ.ரா. பெரியார்

Posted by ம​கேஷ் மேல் செப்ரெம்பர் 28, 2019

முன்னுரை

இன்றைய உலகானது. பழங்கால உலகம் என்பதிலிருந்து நாளுக்கு நாள் எப்படி மாறுதலடைந்து வந்திருக்கிறது. இனி, சில நுாற்றாண்டுகளில் எப்படிப்பட்ட மாறுதலை அடையும் என்பனவாகிய விஷயங்கள், பகுத்தறிவு வாதிகளுக்குத்தான் ஏதாவது தெரியக்கூடுமே தவிர, புராண இதிகாச பண்டிதர்கள் என்பவர்களுக்கு அதுவும் நம் கலைகாவியப் பண்டிதர்களுக்கு தெரிவது சுலபமான காரியமல்ல.

ஏனெனில், நமது பண்டிதர்கள் பகுத்தறிவுக்கு ஒவ்வாத புராணங்களையும், ஆராய்ச்சிக்குப் பொருந்தாத இலக்கியங்களையும், பிரத்தியட்ச அனுபவத்திற்குச் சம்பந்தப்படுத்த முடியாத கலைக் காவியங்களையும் படித்து உருப்போட்டு, அவைகளிலிருப்பவைகளை அப்படியே மனத்தில் பதிய வைத்துக் கொண்டிப்பதோடல்லாமல், அவைகளில் சம்மந்தப்பட்ட கதை கற்பனைகளை உண்மையாக நடந்தவைகள் என்றும் நம்பிக் கொண்டிருப்பவர்கள் ஆவார்கள்.

பகுத்தறிவுவாதிகள் அந்தப் படிக்கில்லாமல் அனுபவத்தையும், தங்கள் கண்களில் தென்படும் காட்சிகளையும் இயற்கையின் வழிவழித்தன்மை களையும், அவற்றால் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு வரும் புதுமை அதிசயங்களையும் மனிதனுக்கு முன் காலத்தில் இருந்து வந்த அறிவாற்றலையும் சிந்தித்து இன்று உள்ள அறிவையும், ஆற்றலையும், இனி ஏற்படும் அறிவாற்றலையும், சாதனங்களையும் மற்றும், இவை போன்றவைகளையும் ஆராய்ச்சிக்கண்களோடு பார்ப்பவர்களாவார்கள்.

பண்டிதர்கள் பழங்காலத்தையே சரியென்று கருதிக்கொண்டு, அதற்கே புது உலகம் என்று பெயர் கொடுத்து அங்கே செல்ல வேண்டுமென்று அவாவுடையவர்கள். பகுத்தறிவுவாதிகள் எவரும் ஒரு ஒரு விநாடியையும் புதிய காலமாகக் கருதி புதிய உலகத்திற்குப் போவதில் ஆர்வமுள்ளவர்கள். பண்டிதர்கள் என்பவர்கள் எந்த நாட்டி லும் இப்படித்தான் இருப்பார்கள் என்று நாம் சொல்ல வரவில்லை. நம் நாட்டுப் பண்டிதர்கள் என்பவர்களில் பெரும் பாலோர் களைக் கருதித்தான் நாம் இப்படிச் சொல்கின்றோம். ஏனெனில், நம் நாட்டுப் பண்டிதரென்பவர்களுக்குப் பகுத்தறிவு ஏற்படவோ அது வளர்ச்சி யடையவோ முடியாமல் தடை செய்யத் தகுதியான மாதிரியிலேயே

அவர்களது படிப்பும் பரீட்சையும் இருக்கிறது. ஆதலால், நம் பண்டிதர் என்பவர்களுக்குப் பகுத்தறிவு ஏற்படுவதற்குத் தடையாக இருப்பது அவர்களது படிப்பே ஒழிய, அவர்களது அறிவுக்கு குறைவன்று. தவறிக் கீழே விழுந்த பிள்ளைக்கு அரிவாள் எதிரில் இருந்தால், எப்படி அதிகக் காயம் ஏற்படுமோ, அது போல புராண இதிகாசக் கலைச் சேற்றில் விழுந்த நமது பண்டிதர்களுக்கு இயற்கை வாசனை அறிவால் ஏற்படக்கூடிய பகுத்தறிவையும் பாழ்படுத்தத் தக்க வண்ணம், மூடநம்பிக்கைச் சமய மதங்கள் என்னும் விஷப்பாம்புகள் அவர்களைக் கரையேற விடாதபடி சுற்றிக் கொண்டிருக்கின்றன.

நம் மதவாதிகள், சிறப்பாக இந்து மதவாதிகள் என்பவர்கள் பண்டித மதவாதிகளை விட மோசமானவர்கள். பண்டிதர்கள் ஆயிரக்கணக்கான வருஷங்களுக்கு முன்னால் இருந்த உலகத்துக்குப் போக வேண்டுமென்றால், மதவாதிகள் பதினாயிரக்கணக்கான வருஷங்களுக்கும், பல யுகங்களுக்கும் முன்னால் இருந்த உலகத்துக்குச் செல்ல வேண்டுமென்பவர்கள். இவர்கள் இருவருக்கும் பகுத்தறிவுக்குப் பொருத்தமில்லாததும், மனித சக்திக்கு மீறினதுமான காரியங்களிலும், அசாத்தியமான கற்பனைகளிலுந்தான் நம்பிக்கையும் பிரியமும் இருக்கும். ஆகவே இப்படிப்பட்ட இவர்களால் கண்டறியப்படும் புது உலகம் , காட்டுமிராண்டிகள் வசிக்கும் உலகமாக இருக்கும் என்பதையும், அவர்களை மதிக்கும் மக்கள் பெரும்பாலும் மூட நம்பிக்கையில் மூழ்கிய காட்டுமிராண்டிகளாய் இருப்பார்கள் என்பதையும் எடுத்துக்காட்ட வேண்டியதில்லை. ஆதலால் தான், “பழையவைகளுக்கே மதிப்பும், மரியாதையும் வைத்திருப்பவர்களால், மாறுதலின் சக்தியும், அம் மாற்றத்தின் தன்மையும், அதனால் ஏற்படும் பயனும், உணர்ந்து கொள்ளவோ எதிர்பார்க்கவோ முடியாது’ என்று சொல்ல வேண்டியதாயிற்று.

பழையவைகளை ஏற்கும் அளவுக்கும், நற்பயன் தரவேண்டிய அளவுக்கும், உபயோகித்துக் கொள்ள வேண்டியது அவசியம் என்பதை நாம் வலியுறுத்துவதில் பின் வாங்க மாட்டோம். ஆனால், புதியவற்றிலேயே முயற்சியும், ஆராய்வதில் ஆர்வமும் இருக்க வேண்டியது அவசியமாகும். ஏனெனில், அவற்றினால் தான் இயற்கையைப் படிப்பது என்பதோடு, புதியவற்றைக் கண்டு பிடிப்பதும், முற்போக்கு அடைவதும் (இன்வென்ஷன், ப்ராகரஸ் சுலபத்தில் சாத்தியமாகலாம்.

இன்று உலகத்தின் வேறு பல பாகங்களில் உள்ளவர்களால் கண்டு பிடிக்கப்பட்ட பல அற்புதங்களும் அப்பாகங்கள் அடைந்துள்ள முற்போக்குகளும் முதலாகியவை எல்லாம் அந்நாட்டவர்கள், பழைய வற்றோடு திருப்தி அடைந்து அதுவே முடிவான பூரண உலகம் என்று கருதி, அப்பழைய வற்றையே தேடிக்கொண்டு திரியாமல், புதியவற்றில் ஆர்வங்கொண்டு, நடு நிலைமை அறிவோடு முயற்சித் ததன் பலனாலேயே ஏற்பட்டவைகளாகும். அவை இன்று எல்லா

மக்களாலும் ஆதரவோடு அனுபவிக்கப்படுகின்றன.

ஆகவே, இதை உணர்ந்தவர்கள் தான் இனி சில நுாற்றுக்கணக்கான ஆண்டுகளில் எப்படிப்பட்ட உலகத்தைக் காணலாம். அதற்கு என்ன முயற்சி செய்யலாம் என்பதை ஒருவாறு கற்பனைச் சித்திரமாகவாவது தீட்ட முடியும்.

– ஈ. வெ . ரா. 

இனிவரும் உலகம்

உலகத்தை ஒருவாறு படித்தறிந்த பல பெரியோர்களின் அபிப்பிராயங் களையும், உலகின் பல பாகங்களில் இதுவரை ஏற்பட்டு வந்திருக்கும் காரியங் களையும் ஊன்றிப் பார்ப்போமானால், இனி வரும் உலகமாவது அரசனது ஆட்சி அற்றதாகவே இருக்கும். ஏனெனில் உலகத்தில் தங்கம், வெள்ளி முதலிய (உலோக) நாணயங் களும் தனிப்பட்டவர்களுக்கென்று சொத்து உடைமையும், உரிமையும் இருக்காது. ஆதலால் அப்படிப்பட்ட உலகத்துக்கு அரசனோ இன்றுள்ளது போன்ற ஆட்சியோ எதற்காக வேண்டியிருக்கும்? மக்கள் உயிர் வாழ்க்கைக்கும், ஓய்வுக்கும், அனுபவிப்புக்கும் இன்றுள்ள உழைப்புகள், கஷ்டங்கள், கட்டுக்காவல்கள் இருக்காது.

இன்றுள்ள பெருவாரியான மக்கள் கஷ்டப்பட்டு உழைத்து வேலை செய்யும் நேரம் அதிகம் பயன் அனுபவிக்கும் நேரமோ குறைவு.

உண்ணும் உணவுப்பொருள்களுக்கும், அனுபவிக்கும் பொருள்களுக்கும் வசதி அதிகம். போதிய உணவில்லாமலும், குறைந்த பட்ச சுகபோக அனுபவமில்லாமலும் பட்டினிக் கிடக்கும் மக்களும், வறுமையை அனுபவிக்கும் மக்களும் அநேகம் !

சுயேச்சைக்கு வசதியும், சுய நிர்ணயத்துக்கு மார்க்கமும் தாராளமாய் இருக்கும். சுயேச்சையோடு இருப்பவர்களோ தன்னம் பிக்கையோடு இருப்பவர்களோ மிகக்குறைவு.

பொருள் செய்வகைகளும் அவற்றிற்கு வேண்டிய மூலப் பொருள்களும் ஏராளமாயிருக்கின்றன. குறைந்த அளவு அதாவது, இன்றியமையாத , தேவையான பொருள் கூட இல்லாமல் கஷ்டப்படும் வேதனையும் படுகிற மக்கள் அநேகர்.

நிலப்பரப்பு ஏராளம், நிலமில்லாதவர்கள் என்பவர்கள் அநேகர். இப்படிப்பட்ட , சர்வ செல்வமும் நிறைந்து உள்ள உலகில் பட்டினி , வறுமை, மனக்குறைவு , வாழ்வுக்கே போராட்டம் ஏன் உண்டாக வேண்டும்? இவைகளுக்கும், கடவுள்களுக்கும் ஏதாவது சம்பந்தம் உண்டா? இவைகளுக்கும், மதங்களுக்கும் ஏதாவது சம்பந்தம் உண்டா?

அல்லது இவைகளைக் கடவுளர்களுக்குச் சம்பந்தப்படுத்திக் கொண்டிருக்கும் மக்களில் எந்தக் கடவுளையாவது, எந்த மதத்தையாவது நம்பிப் பின்பற்றி, வழிபடுகிற மக்களில் யாருக்காவது மேலே கண்ட குறைபாட்டுணர்ச்சி இல்லை என்று கூறமுடியுமா?

அல்லது கடவுள், மதம் முதலியவைகளைப் பற்றி இலட்சியப்படா விட்டாலும், மனிதனுக்கு மேற்கண்ட குறைகளை நீக்கிக்கொள்ள அறிவு இல்லை என்றாவது சொல்லமுடியுமா? உலக ஜீவராசிக்குள்ளே மனிதனே அதிக அறிவு பெற்றவன். கடவுள்களையும், மதங்களையும், ஞானமார்க்கங்களையும், ஆத்மார்த்த அரிய தத்துவங்களையும், மனிதன்தான் கண்டுபிடித்திருக்கிறான். எத்தனையோ மனிதர்கள் தெய்வீகச் சக்தி பெற்று தெய்வத்தோடு கலந்தும், தெய்வமாகியும், இருக்கிறார்கள். இப்படிப்பட்டவர்களாலும் மேற்கண்ட குறைபாடு , பட்டினி , அவரவர் உணவுக்கே கஷ்டப்படுவது முதலாகிய சாதாரண தன்மைகள் கூட நீங்கப்படவில்லை என்றால், இவற்றிற்கு முக்கியக் காரணம், மேலே குறிப்பிட்ட கடவுள், மதம், ஞானமார்க்கம், நீதி , ஒழுக்கம், அரசாட்சி என்பவைகளும், மக்கள் தங்களுக்கு ஏற்பட்ட அதிக அறிவை மேற்கண்டவற்றின் கட்டுப் பாடு களிலிருந்து வேறுபடுத்தித் தனித்திருந்து சிந்தித்துப் பார்க்காததும் தான் காரணங்களாகும் என்பது விளங்கவில்லையா?

இப்போது மக்களில் ஒரு சிலர், மேற்கண்ட ஆத்மார்த்தம் முதலிய சூட்சுமங்களில் உள்ள கவலையையும் மூட நம்பிக்கை களையும் விட்டு, தம் அறிவையும், அனுபவத்தையுமே நம்பிச் சிந்தித்ததன் காரணமாகவே பல அற்புதங்களும், அதிசயங்களும் காண முடிந்தபின், மேல் நாடுகளிலே அதிகம்பேர் அந்தப்படி சிந்திக்க முன் வந்துவிட்டார்கள். பழைய உலகம் இனி நிலைக்காது என்று முடிவு கட்டுகிறார்கள். புதிய உலகத்தைப் பற்றியே சிந்திப்பதும், சித்திரிப் பதும், எதிர்பார்ப்பதுங்கூட இன்று பல அறிஞரின் கவலை யாகப் போய்விட்டது.

ஏன் பிறக்க வேண்டும்? சகல சவுகரியங்களுமுள்ள இப்பரந்த உலகில் உணவுக்காக என்று ஒருவன் ஏன் பாடுபட வேண்டும்? ஏன் சாக வேண்டும்? என்கின்ற பிரச்சினைகள் சிந்தனைக்கு மயக்கமளித்து வந்த சிக்கலான பிரச்சனைகளாக இருந்தவை, இன்று தெளிவாக்கப்பட்டுப் பரிகாரம் தேடப்பட்டு வருகிற காலம் நடக்கிறது. இந்தப்போக்கு சீக்கிரத்தில் மக்களின் பொது வாழ்விலேயே

பெரியதொரு புரட்சியை உண்டாக்கும்படியான புதிய உலகத்தை உண்டாக்கித்தான் தீரும். அப்போதுதான் நான் முன் சொன்ன பணம், காசு என்ற உலோக நாணயமே இருக்காது. அரசு ஆட்சி இருக்காது; இழிவான வேலை என்பது இருக்காது; அடிமைத்தன்மை இருக்காது; ஒருவரையொருவர் நம்பிக்கொண்டு வாழவேண்டிய அவசியம் இருக்காது பெண்களுக்குக் காவல் கட்டுப்பாடு, பாதுகாப்பு என்பவை யான அவசியம் இருக்காது.

காந்தியாரைப் போலவும், மடாதிபதிகளைப் போலவும், அரசர்கள், ஜமீன்தார்கள் முதலிய பெரும்பெரும் செல்வான்கள், போக போக்கியம் அனுபவிப்போர்கள் போலவும் பார்ப்பனர்கள் போலவும், உலக மக்கள் யாவரும் உயர்வாழ்வு வாழ வேண்டும் மானாலும், அவ்வாழ்வு வாழ்வதற்கு வேண்டிய சவுகரியங்கள் ஏற்படவும், நிலைக்கவுமான காரியங்கள் ஏற்பட்ட ஒரு மனிதனுக்கு ஒரு நாள் ஒன்றுக்கு ஒரு மணி நேரம் அல்லது இரண்டு மணி நேரத்துக்கு மேல் வேலை செய்யவேண்டிய அவசியமே இருக்காது. ஒரு மனிதன் தனது காலுக்கோ காதுக்கோ நாசிக்கோ நயனத்துக்கோ வயிற்றுக்கோ எலும்புக்கோ வலி இருந்தாலும், அவன், “எனக்கு வலிக்கிறது’ என்று சொல்லுவது போல் , உலகில் வேறு எந்தத் தனிப்பட்ட மனிதனுக்கு ஏற்படும் சங்கடத்தையும் , குறைப்பாடு களையும், ஒவ்வொருவரும் சமூகமே) தங்களுக்கு ஏற்பட்டது போல் நினைக்கும்படியும், அனுபவிப்பது போல் துடிக்கும்படியும், அவ்வளவு கூட்டு வாழ்க்கையும், ஒற்றுமை உணர்ச்சியும் ஏற்படும்.

உலகில் எந்தப் பாகத்திலும் இன்றைய மாதிரியான போர் | நடக்காது. மக்கள், மக்களால், யுத்தம், கொள்ளை, கொலை முதலிய வற்றின் பேரால் மடியமாட்டார்கள். உணவுக்காக வேலை செய்ய வேண்டிய வேலையில்லாத் திண்டாட்டம் இருக்காது. மக்கள், உடற்பயிற்சிக்காக வேலை செய்ய வேண்டுமே என்கின்ற கவலை கொண்டு உழைப்பு வேலைக்காக அலைவார்கள்.

அதிசயப் பொருளும், அற்புதக் காட்சிகளும், அவற்றின் அநுபவங்களும் மக்கள் எல்லோரும் ஒன்றுபோல் அனுபவிப்பார்கள். லேவாதேவிக்காரர்கள், தனிப்பட்ட வியாபாரிகள், தொழிற்சாலை , இயந்திர சாலை முதலாளிகள், இரயில், பஸ் சொந்தக்காரர்கள், கமிஷன் ஏஜண்டுகள், இன்ஷ்யூரன்ஸ் ஏஜண்டுகள், தரகர்கள், விளம்பரங்கள் மற்றும், வேறு எவ்விதமான தனிப்பட்ட லாபமடையும்

மக்களும், தொழில்களும் எவையுமே இருக்காது. சண்டைக் கப்பல், யுத்தப்படை, யுத்த தளவாடங்கள் வேண்டி இருக்காது என்பதோடு, மக்களைக் கொன்று குவிக்கும் சாதனமோ அவசியமோ எதுவுமே இருக்காது.

வாழ்வுக்காக எப்படி எப்படி உழைப்பது என்கின்ற கவலையும், முயற்சியும் மிகச்சிறிய அளவுக்கு வந்துவிடும். சுகம் பெறுவதிலும், போக போக்கியமடைவதிலும் நீண்ட நாள்

வாழ்வதிலும், ஆராய்ச்சியும், முயற்சியும் வளர்ந்து கொண்டே போகும். மக்களின் தேவைகள் எவ்வளவு வளர்ந்தாலும், அவற்றை உற்பத்தி செய்வதற்காக மனிதன் செலவழிக்க வேண்டிய நேரம் , மிக மிகக் குறைவாகவே இருக்கும்.

உதாரணமாக , மக்கள் முன்பு கொஞ்சமான உடை அணிந்து கொண்டிருந்தார்கள். அக்காலத்தில் துணி நெய்பவர்கள், ஒரு நிமி டத்திற்குச் சுமார் 150 இழைகள் தான் கோத்து வாங்க (நெய்ய) முடிந்தது. இன்று மக்கள் முன்னைவிட பல மடங்கு அதிகமாகத் துணியை அணிகிறார்கள். என்றாலும், அவ்வளவும் கிடைக்கும்படியான அளவுக்கு மேலே நெசவுத்துறையில் விஞ்ஞானம் அபிவிருத்தி அடைந்து, ஒரு நிமிஷத்துக்கு 45,000 இழைகள் கோர்த்து வாங்கும்படியான இயந்திரங்கள் கண்டு பிடிக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

சிகரெட்டுகளைப் பற்றிச் சிந்திப்போமானால், அக்காலத்தில் ஒரு நிமிடத்துக்கு இரண்டு மூன்று சிகரெட்டுகள் தான் ‘சுற்ற முடிந்திருக்கும். ஆனால் இன்று ஒரு நிமிடத்துக்கு 2,500 சிகரெட்டுகள் ஒரு இயந்திரத்தினால் உற்பத்தி செய்யப்படுகின்றன. அதுவும் ஒரு பக்கம் புகையிலையைப் போட்டால் மறுபக்கம் ரயிலில் ஏற்றும்படியான மாதிரியில் சிகரெட்டுப் பேக்குகள் கொண்ட பெட்டிகள் (கட்டாகக் கட்டப்பட்டு விடுகின்றன என்பதோடு, அந்தச் சிகரெட்டுக்கம்பெனியின் பெயர் அந்த ஒவ்வொரு சிகரெட்டின் மீதும் சரியாகப் பதியவில்லையானால், பதியாத சிகரெட்டை இயந்திரம் கீழே தள்ளிவிடுகின்றது. இப்படிப்பட்ட நுட்பமான இயந்திரங்கள் இப்போதே கண்டு பிடிக்கப்பட்டிருக்கும் போது, இனி வருங்கால இயந்திர உலகம் எப்படி இருக்கும் என்பதை விளக்கவும் வேண்டுமா! இம்மாதிரியாகவே வாழ்வுக்கு வேண்டிய எல்லாத் தேவைத் துறைகளிலும் இயந்திர சாதனங்கள் பெருகும் போது நாட்டு மக்களில் ஒவ்வொருவரும் வருஷத்திற்கு இரண்டு வாரம் வேலை செய்வதனாலேயே மக்களுக்கு அவசியமான எல்லாம் தேவைகளும் பூர்த்தியாகி விடலாம்.

வேலை இல்லாமற் போகாது

ஆகவே , ஒரு ஆண்டில் மீதியுள்ள 50 வாரங்களும் மக்களைச் சும்மா சோம்பேறிகளாய் இருக்கச் செய்யுமே என்று யாரும் பயப்பட வேண்டியதில்லை.

வாழ்க்கைச் சாதனங்களுக்கு எப்படிக் காலமும், யோசனையும், கண்டு பிடிப்புகளும் தேவை இருக்கின்றதோ, அது போலவே மக்களின் ஓய்வுக்கும், உடற்பயிற்சிக்கும், மகிழ்ச்சிக்கும், போக போக்கியத்துக்கும் யோசனைகளும், ஆராய்ச்சிகளும், சாதனங்களும், அவைகளைச் சுலபமாகச் செய்ய வசதிகளும் கண்டுபிடிப்பதும், அவை நாளுக்கு நாள் மாற்றமடைவதும் ஆகிய காரியங்களில் மீதி நாள்கள் செலவழிக் கப்பட வேண்டி இருக்கும்.

அக்கால நிலை நாம் வரையறுக்க முடியாத அற்புதங்களையும், அதிசயங்களையும் கொண்டிருக்கும் மென்று சொல்லுவது மிகைப்படச் சொன்னதாக ஆகாது, ஆதலால், மக்கள் குறிப்பாக, அறிவாளிகள், சிந்தனையாளர்கள், முற்போக்கில் கவலை உள்ளவர்கள் ஆகியவர் களுக்கு இவற்றின் மூலம் சதா வேலை இருந்து கொண்டே இருக்கும். அப்படிப்பட்ட வேலைகள் இன்று உள்ளது போல் கூலிக்கு வேலை செய்வது போலவோ இல்லாமல் உற்சாகத்துக்காகவும், போட்டிப் பந்தய உணர்ச்சி போன்ற துாண்டுதலுக்காகவும் ஊக்கத்துடன் வேலை செய்வதாக இருக்கும். அதைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் தனது வாழ்நாளில் தன்னை என்ன காரியத்தைச் செய்து முடித்து உலகுக்குப் பயன்படச் செய்து கொள்ளுவது என்ற கருத்தே வளரும்.

சோம்பேறிகள்

இப்படியானால் சோம்பேறிகள் வளர்ந்துவிட மாட்டார்களா என்று கேட்கலாம். இப்படிப்பட்ட காலத்தில் சோம்பேறிகள் இருக்கமுடியாது; இருப்பார்கள் என்றே வைத்துக்கொண்டாலும் இவர்களால் சமூகத்துக்குத் தேவையான எந்த வேலையும் குறைந்து போகாது. அதனால் ஒரு கெடுதியும் ஏற்பட்டுவிடாது. ஆதலால், அப்படிப்பட்ட இவர்கள் வேலையில் ஈடுபடுவதைவிட சும்மா

இருந்து சாப்பிடுவது அவர்களுக்கே கஷ்டமாயிருக்கும். பொதுவாகவே அந்தக் காலத்தில் மனிதர்கள் உண்மையிலேயே தங்களுக்கு வேலை செய்ய சந்தர்ப்பம் கிடைக்கவில்லையே, வீணாக நேரம் கழிகிறதே என்று வேலைக்குப் போராடிக் கொண்டு இருப்பார்கள். அப்படிப்பட்ட மக்களுக்கு இச்சோம்பேறிகளால் அனுகூலம் ஏற்படுமே தவிர, கவலை இருக்காது. எல்லா மக்களுக்கும் அவர்கள் ஆசை தீர வேலை கொடுக்க முடியாத காலமாக இருக்குமே ஒழிய அந்தக்காலம் வேலைக்கு ஆள்தேட வேண்டியதாகவோ அவன் வேலை செய்யவில்லை; இவன் வேலை செய்யவில்லை’ என்று கருதுவதாகவோ குறை கூறுவதாகவோ இருக்காது.

இழிவான வேலை

இழிவான வேலைகளுக்கு ஆள் கிடைக்குமா? என்ற கேள்வி பிறக்கலாம் . இழிவான வேலை என்பது வருங்காலத்தில் இருக்க முடியாது. சரீரத்தால் செய்யப்படவேண்டிய எல்லாக் காரியங் களும் அனேகமாக இயந்திரங்களாலேயே செய்யும்படியாக ஏற்பட்டு விடும். கக்கூஸ் எடுக்க வேண்டியதும் , துலக்க வேண்டி யதும், வீதி கூட்ட வேண்டியதுங்கூட இயந்திரத்தினாலேயே செய்து முடித்துவிடும். மனிதனுக்கு பாரம் எடுக்க வேண்டியதோ இழுக்க வேண்டியதோ ஆன காரியங்கள் இருக்கவே இருக்காது. அக்காலத்தில் கவுரவம் வேண்டும் என்பவர்கள் பொது ஜன நன்மை சவுகரியம் ஆகியவைகளைச் செய்ய வேண்டி இருக்கும் என்பதோடு அதில் ஏற்படும் போட்டியினால் “இழிவான வேலைக்கும் எப்போதும் கிராக்கி இருந்து கொண்டே இருக்கும். கவிகளும், இதர சித்திரக்காரர்களும், நாவலர்களும் சிற்பிகளும் போட்டி போட்டுக்கொண்டு புதிய உலகை (தோற்றத்தை) உண்டாக்குபவர்களாகவே இருப்பார்கள். திறமையானவர்களுக்குத்தான் வேலையும், மதிப்பும் கிடைக்கும்; மற்றவர்கள் அலட்சியப் படுத்துப் படுவார்கள்.

ஒழுக்கக் குறைவு

அக்காலத்தில் “ஒழுக்கக்குறைவு’ என்பதற்கு இடமே இருக்காது. ஒழுக்கக்குறைவாய் ஒருவன் நடக்கவேண்டுமானால் , அதனால் அவனுக்கு ஒழுக்கமாய் நடப்பதன் மூலம் கிடைக்கப்படாத ஏதாவது லாபமோ திருப்தியோ ஆசைப்பூர்த்தியோ ஏற்பட வேண்டும். புதிய உலகில் தனிப்பட்டவர்கள் தேவைக்கும் தனிப்பட்டவர்

மனக்குறைக்கும் ஏங்கித்திரியும் ஆசைக்கும் இடமே இருக்காது. தன்னிலும் மேலாகவோ தன்னிடமிருப்பதைவிட அதிகமாகக் கொண்டோ வேறொருவன் இருக்கிறான், அனுபவிக்கிறான் என்கின்ற உணர்ச்சி ஏற்படும்போது தான் அதிருப்தியும் மனக்குறையும் ஏற்படும்;

அதை நிவர்த்தித்துக் கொள்வதற்குத்தான் எந்த மனிதனும் ஒழுக்கக் குறைவாய் நியாய விரோதமாய் கட்டுத்திட்டத்துக்கு மீறி நடக்க வேண்டியவனாகலாம். பொதுவாக இன்று ஒழுக்கம், நியாயம் கட்டுத் திட்டம் என்பவைகளே பெரிதும் உயர்வு தாழ்வுகளும் தனிப்பட்டவர் கள் உரிமைகளையும் சவுகரியங்களையும் நிலைநிறுத்த ஏற்படுத்தப் பட்டவைகளே யாகும். ஆகையால், இவை இரண்டும் இல்லாத இடத்தில் அவை இரண்டிற்கும் இடமிருக்காது. அதுபோலவே, திருட்டுக்கும் இடமிருக்காது. கங்கைக்கரை ஓரத்தில் குடியிருப்பவர்கள் கங்கை நீரைத் திருடவேண்டிய அவசியம் ஏற்படுமா? அல்லது அவர்களது தேவைக்கு மேல் அதிகமாக எடுப்பார்களா? நாளைக்கு வேண்டும் என்று சேகரித்து வைக்க முயற்சிப்பார்களா? ஆதலால், தேவை உள்ள சாமான்கள் தாராளமாய் வழிந்தோடும்போது, திருட்டுக்கு இடமே இருக்காது; அதிகமாய் எடுத்துக்கொள்ள அவசியமும் இருக்காது. பொய் பேச வேண்டிய அவசியமும் இருக்காது. எதற்கும் ஏதாவது இலாபம் இருந்தால் தானே பொய்பேச நேரிடும்? குடியினால் மக்களுக்கு எவ்விதக் கெடுதியும் ஏற்பட இடமிருக்காது. கொலை செய்யும்படித் துாண்டத்தக்க காரியமும் இல்லாமல் போய்விடும். சூதாடுவது என்பது, பந்தயப் போட்டியாய் இருக்கலாமே தவிர, பண நஷ்டமாக இருக்காது.

விபசாரம்

விபசாரம் என்பதும் இருக்க நியாயமில்லை . ஏனெனில் பணத்துக்காகவும், பண்டத்துக்காகவும் விபசாரம் என்பது அடியோடு மறைந்தே போகும். மக்களுக்கு தன்மான உணர்ச்சி ஏற்பட்ட காலத்தில் ஒருவரை யொருவர் அடக்கி ஆளமுடியாது, ஒருவர் தயவைக்கோரி ஒருவர் இணங்கி விட முடியாது. ஒருவரையொருவர் அதாவது ஆணும் பெண்ணும் மனப்பூர்வமான சமவிருப்பமின்றிக் காதல் அனுபவிக்க மாட்டார்கள். கலவி விஷயத்தில் யாவருக்கும் தேர்ந்த அறிவும், கல்வியும் ஏற்படும் . ஆனதால் மனமொத்த உண்மைக்காதல் வாழ்க்கை என்பதைத் தவிர புதுமைக்காக, மாறுதலுக்காக அடிக்கடி மாறும் தன்மை சுலபத்தில் ஏற்பட்டு விடாது. அன்றியும், உடல் நலம் பற்றிய அறிவும், கவலையும் ஒவ்வொருவருக்கும் ஏற்பட்டிருக்கும் – தன்மான உணர்ச்சியும் இருக்கும் விருப்பமில்லாத இடத்தில் சம்பந்தமில்லாத இடத்தில் இச்சை வைப்பது, தனது சுயமரியாதைக் குறைவு” என்றே ஆண் – பெண் இரு பாலாரும் கருதுவார்கள். பெண் அடிமையோ ஆண் ஆதிக்கமோ அல்லாமலும் பலாத்காரமோ வற்புறுத் தலோ உடல் நலத்திற்குக் கேடோ இல்லாமல் ஒத்த காதல், ஒத்த இன்பம், ஒன்றுபட்ட உள்ளம் கொண்ட கலவியால் சமுதாயத்திற்கோ தனிப்பட்ட நபர்களுக்கோ எவ்விதக் கெடுதியும் ஏற்பட்டுவிடாது.  ஆதலால் விபசாரம் என்பதற்கு இடமில்லாது போகும்.

மூளைக் கோளாறான குணங்கள் என்பவைகளை இயற்கையாக உடையவர்கள் யாராவது இருந்தால், அதற்கு மாத்திரம் பரிகாரம் தேட வேண்டிய அவசியமிருக்கலாம். அதுவும் அப்படிப்பட்டவர்கள், பிறருக்கோ தங்களுக்கோ கேடு ஏற்படுவதாய் இருந்தால்தானே? ஆதலால் பஞ்சேந்திரியங்களும் ஒரே துறையில் ஒரே சமயத்தில் இன்பம் தரக்கூடிய இவ்வின்பத்துறையில் இயற்கைக்கேடு , சமுதாயக்கேடு அல்லாமல், வேறு காரியத்திற்குக் கட்டுப்பாடு இருக்காது.

மற்ற சவுகரியங்கள்

  • போக்குவரவு எங்கும் ஆகாய விமானமும் அதிவேக சாதனமுமாகவே இருக்கும்.
  • கம்பியில்லாத் தந்தி சாதனம் ஒவ்வொருவர் சட்டைப் பையிலும் இருக்கும்.
  • ரேடியோ ஒவ்வொருவர் தொப்பியிலும் அமைக்கப்பட்டிருக்கும்.
  • உருவத்தை தந்தியில் அனுப்பும்படியான சாதனம் எங்கும் மலிந்து, ஆளுக்காள் உருவம் காட்டி பேசிக் கொள்ளத்தக்க சவுகரியம் ஏற்படும்.
  • மேற்கண்ட சாதனங்களால் ஒரு இடத்தில் இருந்து கொண்டே பல இடங்களில் உள்ள மக்களுக்குக் கல்வி கற்றுக்கொடுக்கச் சாத்தியப்படும்.
  • உணவுகளுக்குப் பயன்படும்படியான உணவு, சத்துப்பொருள் களாகச் சுருக்கப்பட்டு ஒரு வாரத்திற்கு ஒரு சிறு குப்பியில் அடங்கக் கூடிய உணவு ஏற்பட்டு விடும்.
  • மனிதனுடைய “ஆயுள் நுாறு’ வருஷமென்பது இரட்டிப்பு ஆனாலும் ஆகலாம். இன்னும் மேலே போனாலும் போகலாம்.
  • பிள்ளைப்பேறுக்கு ஆண் – பெண் சேர்க்கை என்பது கூட நீக்கப்படலாம். நல்ல திரேகத்துடனும், புதிய நுட்பமும், அழகும், திடகாத்திரமும் உள்ள பிரஜைகள் ஏற்படும்படியாக பொலிகாளைகள் போல் தெரிந்தெடுத்து மணி போன்ற பொலி மக்கள் வளர்க்கப்பட்டு, அவர்களது வீரியத்தை இன்ஜெக்ஷன் மூலம் பெண்கள் கருப்பைகளுக்குள் செலுத்தி, நல்ல குழந்தைகளைப் பிறக்கச்செய்யப்படும்.
  • ஆண் – பெண் சேர்க்கைக்கும், குழந்தை பெறுவதற்கும் சம்பந்தமில்லாமல் செய்யப்பட்டு விடும்.
  • மக்கள் பிறப்பு கட்டுப்படுத்தப்பட்டு ஒரு அளவுக்குள் கொண்டு வந்து விடக்கூடும்.

அநுபோகப் பொருள்கள்

அநுபோகப் பொருள்களும் வெகுதுாரம் மாற்றமடைந்து விடும். அதற்காக ஏற்படும் செலவும் அதை அனுபவிக்கும் முறையும் வெகு சுருக்கமாக மாற்றமடைந்துவிடும்.

ஒரு டன்னுள்ள மோட்டார் கார், ஒரு அந்தர் வெயிட்டுக்கு வரலாம்; பெட்ரோல் செலவு குறையலாம்; பெட்ரோலுக்குப் பதில் மின்சார சக்தியே உபயோகப்படுத்தப்படலாம்; அல்லது விசை சேகரிப்பாலேயே ஓட்டப்படலாம்.

மின்சாரத்தின் உபயோகம் எல்லா மக்களுக்கும் பயன்படக்கூடிய விதமாகவும், மக்கள் வாழ்க்கை வசதிகளுக்குத் துணை செய்யும் விதமாகவும் விரியும் – பெருகும். விஞ்ஞானம் வாழ்க்கையில் இன்பம் அனுபவிக்கப் பயன் படும்படியான அதிசயப் பொருள்களும், கண்டுபிடிப்புகளும் தனிப்பட்டவர் களின் இலாபத்துக்காக என்று முடங்கிக் கிடக்காமல் சகல மக்களும் சவுகரியம் தருகிற பொது சாதனங்களாக அமையும்.

இவ்வளவு மாறுதல்களோடு இனி வருங்காலம் இருக்குமாகையால், இன்றைய உலக அமைப்பிலே உள்ள அரசு, உடைமை, நீதி, நிர்வாகம், கல்வி முதலிய பல துறைகளிலும் இப்போது எவையெவைப் பாதுகாக்கப்பட்ட என்னென்ன முறைகள் கையாளப்பட்டு வருகின்றனவோ அம்முறைகளுக் கெல்லாம் அவசிய மில்லாமல் போய்விடும் என்பதோடு அவை சம்பந்தமமாக இன்று நிலவும் பல கருத்துக்கள் அர்த்தமற்றதாகவும் போய்விடும்.

கடவுள்

இனிவரும் உலகத்தில் கடவுள் தன்மை எப்படி இருக்கும் என்று அறிய மக்கள் கண்டிப்பாக ஆசைப்படாமல் இருக்கமாட்டார்கள். கடவுள் தானாக யாருக்கும் தோன்றுவதில்லை. பெரியோர் களால் சிறியோர்களுக்குப் போதிக்கப்பட்டும், காட்டப்பட்டுமே தோற்றமான எண்ணமும், உருவமுமாகும். ஆதலால், இனிவரும் உலகத்தில் கடவுளைப்பற்றிப் பேசுகிறவர்களும், காட்டிக் கொடுப்பவர் களும் மறைந்து விடுவார்கள். யாராவது இருந்தாலும் அவர்களுக்கும் கடவுள் மறக்கப்பட்டுப்போகும். ஏனெனில், கடவுளை நினைக்க ஒரு மனிதனுக்கு ஏதாவது ஒரு அவசியம் இருந்தால் தான் நினைப்பான் – சகல காரண காரியங்களுக்கும் மனிதனுக்கு விவரம் தெரிந்து விடுவதாகவும், சகல தேவைகளுக்கும் மனிதனுக்குக் கஷ்டப்படாமல் பூர்த்தியாவதாகவும் இருந்தால் எந்த மனிதனுக்கும் கடவுளைக் கற்பித்துக்கொள்ளவோ நினைத்துக் கொள்ளவோ அவசியம் ஏன் ஏற்படும்? மனிதன் உயிரோடு இருக்கும் இடமே அவனுக்கு மோட்ச மாய்க் காணப்படுமானால், விஞ்ஞானத்துக்கும், ஆராய்ச்சிக்கும் பொருத்தமில்லாத மோட்சம் ஒன்றை ஏன் கருதுவான்? அதற்கு ஏன் ஆசைப்படுவான்? தேவை அற்றுப்போன இடமே கடவுள் செத்து போன இடமாகும்’ என்பது அறிவின் எல்லையாகும். விஞ்ஞானப் பெருக்கம் ஏற்பட்ட இடத்தில் கடவுள் சிந்தனைக்கு இடம் இருக்காது.

சாதாரணமாக , மனிதனுக்கு இன்று கடவுள் நிச்சயத்திற்கு ஒரே காரணம் தானே இருந்து வருகிறது. அக்காரணம் என்ன? காரண பூதமாய் இருப்பது எது? அதுதான் கடவுள் என்று சொல்லப்படுகிறது. இது விஞ்ஞானிக்குச் சுலபத்தில் அற்றுப்போன விஷயம். நம்முடைய வாழ்வில், நாம் எதைக் கடவுள் செயல் என்று உண்மையாய்க் கருதுகிறோம்? நம் அனுபவத்திற்கு வந்த ஒவ்வொன்றுக்கும் நாம் சமாதானம் தெரிந்து கொள்ளுகிறோம்; தெரியாதவற்றைத் தெரியாது என்று ஒப்புக்கொள்ளுகிறோம். இதுவேதான் உலகத் தோற்றத்துக்கும் உலக நடப்புக்குக் கொள்ளவேண்டிய முறையாகும். ஒரு சமயம் உலக நடப்புக் காரணம் தெரியாவிட்டாலும், அதற்காக ஒரு காரியத்திற்கும் தேவை இல்லாத கடவுளை எவனும் வணங்கமாட்டான்.

மோட்சம் – நரகம்

புதிய உலகத்தில், மோட்சம், நரகத்துக்கு இடம் இருக்காது. நன்மை, தீமை செய்ய இடமிருந்தால் தானே மோட்சமும் , நரகமும் வேண்டும்? எவருக்கும் யாருடைய நன்மையும் தேவை இருக்காது. புத்திக்கோளாறு இருந்தால் ஒழிய, ஒருவனுக்கு ஒருவன் தீமை செய்ய மாட்டான். ஒழுக்கக் கேட்டுக்கும் இடமிருக்காது. இப்படிப்பட்ட நிலையில் மோட்ச – நரகத்துக்கு வேலை ஏது? ஆள் ஏது? எனவே, இப்படிப்பட்ட நிலை புதிய உலகத்தில் தோன்றியே தீரும். தோன்றாவிட்டாலும், இனிவரும் சந்ததிகள் இந்த மாறுதல்களைக் காணவேண்டுமென்றும். இவைகளால் உலகில் மக்களை இப்போது வாட்டி வரும் பல பிரச்சினைகள் தீர்க்கப்பட்டு, வாழ்க்கை என்றால் பெருஞ்சுமை என்று சலித்துக் கொண்டும், வாழ்க்கை என்றால் போராட்டம் என்று திகைத்துக்கொண்டும் இருக்கிற நிலைமை போய், வாழ்க்கையென்றால் மக்களின் இன்பஉரிமை என்ற நிலைமை உண்டாக வேண்டுமென்றும் ஆவலுடன் பணியாற்றி வருவார்கள்.

‘நம்மால் என்ன ஆகும்? அவனன்றி ஓரணுவும் அசையாதே என்று வாய் வேதாந்தம் பேசமாட்டார்கள். நம் கண்முன் காணப்படும் குறை பாடுகளைப் போக்க, நாம் எப்படி உழைக்க வேண்டும் என்பதே அவர்களின் கவலையாகவும், அவர்களின் எண்ணமாகவும் இருக்கும். என்றோ யாரோ எதற்காகவோ எழுதி வைத்த ஏட்டின் அளவோடு நிற்கமாட்டார்கள். சுய சிந்தனையோடு கூடியதாகவே அவர்களின் செயல்கள் இருக்கும். மனித அறிவீனத்தால் விளைந்த வேதனைகளை மனித அறிவினாலேயே நீக்கிவிட முடியும் என்ற ஆசையும், நம்பிக்கை யும் கொண்டு உழைப்பார்கள். அவர்களின் தொண்டு , மனித சமுதாயத் தை நாளுக்கு நாள் முன்னுக்குக் கொண்டு வந்த வண்ணமாகவே இருக்கும். சுயசிந்தனைக்கு லாயக்கற்றவர்களே இந்த மாறுதல்களைக் கண்டு மிரள்வதும், காலம் வரவரக்கெட்டுப்போச்சு என்று கதறுவதுமாக இருப்பவர்கள்.

இன்றைய மக்களிலே பலருக்கு பழமையிலே இருக்கும் மோகம் அறிவையே பாழ் செய்துவிடுகிறது. புதிய உலகத் தோற்ற வேகத்தைத் தடை செய்துவிடுகிறது. பழைய முறைப்படி உள்ள அமைப்பு களால் லாபமடையும் கூட்டம், புதிய அமைப்பு ஏற்படுவதைத் தடுக்க முயற்சிப்பது இயற்கை. ஆனாலும், பாமரனின் ஞானசூன்யம், சுயநலக் காரரின் எதிர்ப்பு என்னும் இரண்டு பெரிய விரோதிகளைக் கண்டு கலங்காமல், வேலை செய்வோரே, இனிவரும் உலகச் சிற்பிகளாக முடியும். அந்தச் சிற்பிகளின் கூட்டத்திலே நாமும் சேர்ந்து நம்மாலான காரியத்தைச் செய்ய வேண்டுமென்று வாலிபர்கள், பகுத்தறிவாளர்கள் ஆசைப்பட்டு உழைக்க முன்வர வேண்டி இதை முடிக்கிறேன்.

கிபி 1943 ஆம் ஆண்டு திருமண நிகழ்ச்சி யொன்றில் பெரியார் ஆற்றிய சொற்பொழிவினை, பெரியாருடன் அந் நிகழ்ச்சியில் பங்கேற்ற அண்ணா , முழுமையாகக் குறிப்பெடுத்து, பின்னர் தெளிவுடன் எழுதி பெரியாரிடம் காண்பித்து ஒப்புதல் பெற்று தமது திராவிடநாடு இதழில்’ ஏட்டில் 21.1.1943, 28.1.1943 ஆகிய தேதிகளில் வெளியிட்டார். 

பின்னர் இனி வரும் உலகம்’ என்ற பெயரில் சிறுநூலாக வெளியிட்ட பெரியார் அந்நூலின் மேலட்டையில் இரசாயன சோதனைக்குழாயில் ( Test tube) குழந்தை வளர்வதுபோல படம் ஒன்றை அப்போதே வெளியிட்டிருந்தார். 

Posted in கட்டு​ரை | Leave a Comment »

இந்திய விடுதலை இயக்கம்: அகிம்சையால் விளைந்த விந்தையா?

Posted by ம​கேஷ் மேல் ஓகஸ்ட் 15, 2019

அகிம்சை வழிப் போராட்டத்தால் ஏகாதிபத்தியங்களோ, முதலாளிகளோ, பன்னாட்டு நிறுவனங்களோ தங்கள் வாழ்வை, லாபத்தை கைவிட்டு சுதந்திரத்தையும், சமத்துவத்தையும் போராடும் மக்களுக்கு கொடுத்துவிட்டு ஓடி ஒழிந்துவிடுவார்களா என்ற அடிப்படையான கேள்விதான் “விந்தை” என்கிற ஆச்சரியத்தில் தொக்கி நிற்கிறது.

அகிம்சை வழியில் போராடும் மக்களும் கூட தன்னுடைய போராட்டத்தில் உறுதியாக இருந்தால், சட்டம் ஓழுங்கு போன்ற தீராத தலைவலியாக, சிக்கலாக மாறினால், அவர்கள் மீதும் வன்முறையை எப்படி பிரயோகிக்க வேண்டும், எவ்வாறு அவர்களை ஓட விடவேண்டும் என்பதை இந்திய ஆட்சியாளர்கள் வெள்ளை ஆட்சி காலத்திலிருந்தே நன்கு கற்று தெளிவு பெற்றிருந்திருக்கிறார்கள்.

ஆளும் வர்க்கங்கள் எந்தளவிற்கு தேர்ச்சி பெற்றிருக்கிறார்கள் என்பதற்கு, நம் காலக்கட்டத்தில் கூடங்குளமும், துாத்துக்குடியும் முக்கியமான உதாரணங்கள். சர்வதேச அளவில் ஆப்பிரிக்க மற்றும் தென் அமெரிக்க நாடுகளில் தேர்தல் வழியில் சமத்துவத்தை கொண்டு வர முயன்ற முற்போக்காளர்கள் மிக முக்கிய உதாரணங்கள். பஸ்தர் காடுகளில் காந்திய குடில் அமைத்து பழங்குடிகள் மத்தியில் வேலை செய்த சிமான்சு குமார் போன்ற காந்தியவாதிகள் மேலும் சிறந்த உதாரணங்கள்.

சமீபத்தில் இந்திய பொதுவுடமை இயக்கத்தின் நுாற்றாண்டு துவக்கத்தை ஒட்டி, இந்தியப் பொதுவுடமை இயக்கத்தின் துவக்க கால வரலாற்றை வாசிக்கத் துவங்கினேன். அவற்றை வாசிக்கும் பொழுது, கிடைத்த ஆச்சர்யங்களில் “அகிம்சையால் விளைந்த விந்தைக்கான” பதில்கள் அடங்கியிருப்பதை உணர முடிந்தது.

காங்கிரஸ் கட்சி துவங்கப்பட்டு நுாற்றாண்டு கண்ட பிறகும் 1929 வரையும் கூட அது பூரண சுதந்திர கோரிக்கை வைக்கவில்லை. 1947லும் கூட அதன் தொன்டர்களும், இரண்டாம், மூன்றாம் கட்ட தலைவர்களும் கூட ஆகஸ்ட் 15 1947 அன்று சுதந்திர கிடைக்கப் போவது குறித்த எந்த அறிகுறியும் முன்னமே அறியாதவர்களாகத்தான் இருந்திருக்கிறார்கள் என்பவையெல்லாம் ஆச்சர்யத்திற்கு உரிய உண்மைகள்.

1917 ருஷ்யப் புரட்சியின் தாக்கம் இந்தியாவில் மிகப் பலமாக இருந்தது. 1923ல் தொழிலாளர் விவசாயிகள் கட்சி என்ற பெயரில் சென்னையில் ஒரு அமைப்பு தோன்றியது. 1925-இல் சிங்காரவேலர் தலைமையில் கான்பூரில் இந்தியப் பொதுவுடமை கட்சி துவங்கப்பட்டது.

பெஷாவர், கான்பூர், மீரத் ஆகிய இடங்களில் பொதுவுடமையாளர்கள் மீது சதி வழக்குகள் போடப்பட்டன. 1925ல் துவங்கப்பட்ட பொதுவுடமைக் கட்சி 1934ல் தடை செய்யப்பட்டது.

ருஷ்யப் புரட்சியின் தாக்கம் இந்தியாவில் மட்டுமல்ல பின்லாந்து, ஜெர்மனி, ஹங்கேரி, ஜப்பான், பல்கேரியா, துருக்கி என ஐரோப்பாவிலிருந்து ஆசியா வரை பரவியிருந்தது. இந்த எல்லா நாடுகளிலும் எழுச்சிகளும் கலகங்களும் தொடர்ந்து நடைபெற்றன.

வீரேந்திரநாத் சாட்டோ (சரோஜினி நாயுடுவின் சகோதரர்), பூபேந்திரநாத் தத்தா (விவேகானந்தரின் சகோதரர்), எம்.பி. திருமலாச்சாரியார் (இந்தியா பத்திரிகை ஆசிரியர்), எம்.என். ராய், சௌகத் யுஸ்மானி,அபானி முகர்ஜி, அப்துல் ராப் போன்றவர்கள் Armed National Revolutionaries எனக் கூறப்பட்டு வெள்ளையர்களால் பயங்கரவாதிகளாக அறிவிக்கப்பட்டனர். இவர்கள் தலைமறைவாக நாடு விட்டுத் தப்பி பெர்லின், தாஷ்கண்ட் போன்ற பகுதிகளுக்குச் சென்று நாடு கடந்த இந்திய அரசை, இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியை உருவாக்கினர்.

“எமது புரட்சி வெற்றி பெறின் இந்தியாவில் ஒரு சோசலிசக் குடியரசு ஏற்படுத்தலே எங்கள் லட்சியம்” என அறிவித்தனர். இந்தியாவின் அறிவுத்துறையினர் அமெரிக்கா, பிரான்ஸ் போன்ற பல்வேறு வெளிநாடுகள் மூலமாக
அக்டோபர் புரட்சிக்கு வெகு காலம் முன்பாகவே பொதுவுடமை நுால்கள் கிடைக்கப் பெற்று படித்து, விவாதித்து, குழுக்களாக இயங்கத் துவங்கியிருந்தனர். 23-11-1918லேயே சத்தார், ஜப்பார் என்ற இரு இசுலாமிய சகோதரர்கள் லெனினைச் சந்தித்துப் பேசியுள்ளனர்.

1919ல் அபானி முகர்ஜியுடன் இணைந்து எம்.என்.ராய் An Indian Manifesto என்ற பெயரில் “இந்தியப் பொதுவுடமை அறிக்கையை” வெளியிட்டார். இந்தியப் பொதுவுடமையாளர்கள் வெளியிட்ட அறிக்கைகளில், வெளியிடுகளில், துண்டு பிரசுரங்களில் பிரதானமாக இருந்தவை “பிரிட்டன் ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு” என்பதும் “இந்தியாவில் பொதுவுடமைச் சிந்தனைகளை பரப்புவது” என்பதுமாக இருந்தது என்கிறார்கள்.

சோவியத் பொதுவுடமைக் கட்சி மற்றும் பொதுவுடமையாளர்களின் சர்வதேசக் கழகமும், அன்றைக்கு கீழ்த்திசை நாடுகள் என அழைக்கப்பட்ட இந்தியா போன்ற நாடுகளில் காலனி ஆதிக்கத்திற்கு எதிராக போராடும் மக்களுடன் இணைந்து நிற்பது, அவர்கள் விடுதலைக்காக பாடுபடுவது என்ற இலட்சியத்துடன் பல அமைப்புகளை உருவாக்க உதவி புரிந்தார்கள். இந்நாடுகளின் அரசியல் சமூகப் பிரச்னைகளை சர்வதேச அளவில் ஆய்வு செய்தார்கள். அதற்கென மிகப் பெரும் அறிவாளிகளைக் கொண்ட குழுக்களை உருவாக்கினார்கள். இந்திய அறிவாளிகளுக்கு தேவைப்படும் அனைத்து உதவிகளையும் செய்தார்கள். அவர்களை ஆழமான ஆய்வுகளை மேற்கொள்ளவும் அதன் அடிப்படையில் இந்திய விடுதலைக்கான பாதைகளை அமைக்கவும் ஊக்கப்படுத்தினார்கள். அன்றைக்கு வந்த அவற்றின் வெளியீடுகள் பலவற்றிலும், இருந்த பிரதானமான நோக்கங்கள்

“ஆசியாவில் புரட்சிகர கலகங்களை ஏற்படுத்துதல், புரட்சியாளர்களுக்கு துணையாக இருத்தல்”

“அதன் மாணவர்களுக்கு புரட்சிகர அரசியலை, பொதுவுடமைச் சிந்தனைகளை பரப்புதல்” என்பதாக இருந்தன. இப்படியான நோக்கங்களுடன் கொண்டுவரப்பட்ட “இந்தியா இந்தியர்களுக்கே” என்ற சர்வதேச பிரச்சார கழகத்தின் ஒரு வெளியீட்டின் முன் அட்டையில் இப்படியாக முழக்கம் வைக்கப்பட்டிருந்தது,

“இந்தியா இந்தியர்களுக்கே,
ஏகாதிபத்தியவாதிகள் ஒழிக.
அகிலம் வாழ்க”

இந்தியத் துணைகண்டத்தின் எல்லாப் பகுதிகளிலும் பல்வேறு வகையான கடும் போராட்டங்கள் 17, 18ம் நுாற்றாண்டுகளில் துவங்கி 20ம் நுாற்றாண்டில் வெள்ளையர் ஆட்சி வெளியேறும் வரை மிகத் தீவிரமாக நடைபெற்றக் கொண்டிரு்நதிருக்கிறது. ஆதிவாசிகள், பழங்குடிகளின் கலகங்கள் முதல், சமூக விடுதலைக்கான போராட்டங்கள், விவசாயிகளின் போராட்டங்கள், தொழிலாளர்களின் போராட்டங்கள் என பல்வேறு வகையான சமூகப் பிரிவுகள், உழைக்கும் வர்க்கங்களின் கலகங்களும், போராட்டங்களும் நடைபெற்றன. பெரும்பாலான தீவிரப் போராட்டங்கள் எதிலும் காங்கிரசின் பங்கு இல்லை. அவர்கள் தாங்கள் நடத்திய முன்னெடுத்த அடையாளப் போராட்டங்களுக்கு எதிராகவே கூட விமர்சிக்கவும், கைவிடவும் கூடியவர்களாகத்தான் இருந்திருக்கிறார்கள். இந்த லட்சணத்தில் மக்களின் வீறு கொண்ட போராட்டங்களிலிருந்து காததுாரம் ஓடுபவர்களாகத்தானே இருந்திருப்பார்கள்.

பொதுவுடமை எழுச்சியையும், கருத்துக்களின் பரவலையும் தொடர்ந்து இத்தகைய போராட்டங்கள் அனைத்தையும் எவ்வாறு ஒரு கண்ணியில் இணைப்பது, இத்தகைய போராடும் அனைத்து தரப்பு பிரிவுகளையும் பொதுவுடமைச் சிந்தனைகள் மற்றும் கட்சியின் கீழ் இணைப்பது எனத் தீவிரமாக பொதுவுடமையாளர்கள் இயங்கத் துவங்கிய இருபதாம் நுாற்றாண்டின் துவக்கத்தில்தான், இரண்டாம் உலகப் போரும், அக்டோபர் புரட்சியும், பொதுவுடமையாளர்களின் சர்வதேச அகிலமும் வெள்ளை ஏகாதிபத்திங்களின் எதிர்காலத்தை இருளடையச் செய்துவிட்டன.

வரலாற்றில், வாழ்க்கையில் எந்த அதிசயங்களுக்கும், அற்புதங்களுக்கும் சாத்தியமில்லை. வரலாறு எண்ணற்ற மக்களின் தியாகத்தாலும், இரத்தத்தாலும் எழுதப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. வரலாற்றின் இயக்கம் என்பது தர்க்கப்பூர்வமான நிகழ்வுகளின் தொகுப்பு என நம்பிக்கை கொண்ட எந்தவொரு மாணவனும், இந்தியச் சுதந்திரப் போராட்ட வரலாற்றை அறிவுப்பூர்வமாக கற்றுக் கொள்ள விரும்பும் யார் ஒருவரும், சொல்லிக் கொடுக்கப்பட்ட, சொல்லிக் கொடுக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிற தர்க்கமற்ற வழிமுறைகளைக்கு மாறாக தர்க்கப்பூர்வமாக கற்றுக் கொள்ள விரும்பினால் மேற்கண்ட இந்தியப் பொதுவுடமையாளர்களின் வரலாற்றை ஆழமாக கற்றே தீரவேண்டும்.

இந்திய மக்களின் சுதந்திரத்திற்காகவும், விடுதலைக்காகவும், சமத்துவத்திற்காகவும் எண்ணற்ற தோழர்கள் தங்கள் வாழ்வை, இரத்தத்தை இம்மண்ணில் தியாகம் செய்திருக்கிறார்கள். இந்திய விடுதலைக்கு நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் இந்தியப் பொதுவுடமைடயாளர்கள் செய்திருக்கும் பணி அளப்பரியது.

அவற்றையெல்லாம் நினைக்குந் தோறும் பாரதிதாசனின் இந்த வரிகளே ஞாபகம் வரும்

சித்திரச் சோலைகளே
உமை நன்கு திருத்தப் இப்பாரினிலே
முன்னம் எத்தனை தோழர்கள்
இரத்தம் சொறிந்தனரோ உங்கள் வேரினிலே

Posted in கட்டு​ரை | Leave a Comment »